razorsoccamremembers's reviews from LibraryThing

It's time (Russian Edition) by Pavel Kostin

Mon, 07 Nov 2011 06:20:28 -0500

razorsoccamremembers's review: "... ondanks de aanknopingspunten en het zeer toegankelijke Russisch, raakte ik maar moeizaam binnen in het verhaal. Verhaal? De vrij korte stukjes waaruit elk hoofdstuk (‘muren’ genoemd) bestond, leken mij aanvankelijk niet veel meer dan los aaneengeweven fragmenten uit het leven van een bende jonge graffiti-artiesten. En ik hoopte maar dat de tekeningen waarmee de nochtans niet weinig pretentieuze Pjos, Grej, Tort en co de muren van hun stad bedekten, in het echt knapper zouden uitvallen dan de flauwe zwart-witillustraties in het boek. Geef mij dan maar het werk van Roa, dat ik in mijn eigen bescheiden grootstad dagelijks kan bewonderen, dacht ik prent na prent. Ergens onderweg kreeg ik ineens in de mot dat de protagonist en verteller, Maks, misschien toch niet alleen maar hoog zou scoren in het autistische spectrum, en dat de engelachtige Lady F, die hem meermaals uit hachelijke situaties redde met haar geheimzinnige raadgevingen, er misschien toch niet door de auteur was bij gesleurd als magisch element, een veronderstelling die me tot dan toe ferm op de heupen had gewerkt. Nee, hier was meer aan de hand, en ik wilde weten wat. Dus las ik ongeduldig verder tot het einde, en kwam weer uit bij het begin... http://orlib.wordpress.com/2011/11/07/4-featuring-вр…ришло-its-time/"
Urban Romantics (2011), Editie: 1st, Paperback, 260 pagina's

Westsiders by Tom Finn

Sun, 07 Aug 2011 08:42:24 -0400

razorsoccamremembers's review: "Ik was dit boek – giftje van Librarything – net voor het lezen van het allerlaatste verhaal kwijtgeraakt. Op zich al vrij bevreemdend: ik raak geen boeken kwijt, ik vergaar ze. En in plaats van er als een bezetene naar op zoek te gaan, er mijn slaap over te laten en mijn vrouw de schuld te geven – was het eender welk ander boek geweest dan ware dat mijn actieplan geweest – liet ik het rusten en nam ik er vrede mee dat ik dit boek nooit meer weder zou zien. Het laat me dan ook nogal onverschillig – deze verhalenbundel over een gemoedelijk Newfoundland van een halve eeuw geleden. En toch … deze verhalen zijn niet slecht geschreven, en overstijgen moeiteloos de nogal lelijke uitgave … Ze bieden weinig weerhaken, maar zijn toch ook weer niet geheel rimpelloos. Het belangrijkste echter, en wellicht ook dat wat het zal redden van de papiermand, is hoe het me Maggie Cassidy van Jack Kerouac in herinnering bracht. http://orlib.wordpress.com/2011/08/11/westsiders/"
Toronto : Petra Books, c2010.

Pereira Maintains by Antonio Tabucchi

Sat, 23 Oct 2010 14:53:06 -0400

razorsoccamremembers's review: "Hoewel Pereira maintains me geen bladzijde heeft verveeld, zat het er van bij het begin dik op met die ene uitspraak van Philip Pullman die het voorplat van mijn via LibraryThing Early Reviewers ontvangen exemplaar siert: The most impressive novel I’ve read for years, and one of the very few that feels truly necessary. (Op de afbeeldingen die ik van het internet snoep heet dat ‘Close to being the perfect novel.‘) ... Het is natuurlijk een lukrake loftuiting, iets dat tussen drie andere zinnen sukkelt en er dan door een overijverig uitgeversklerkje weer wordt uit opgevist. Maar ondertussen staat die insinuatie er toch maar: Een noodzakelijk boek. Dus in plaats van Pereira Maintains te lezen, en dolblij te zijn dat ik mijn paperback (Declares Pereira) kan vervangen door een hardback, en dat boek niet al te uitzonderlijk maar goed genoeg te vinden, en me niet voor het eerst af te vragen waarom ik in mijn schoolgaande jaren zo bijzonder weinig over het Europa van de jaren ’30 te horen kreeg, zat ik te wachten tot de noodzaak zou intreden, tot ik me met handen en voeten gebonden zou weten aan zoveel noodzaak om nu juist dit boek te lezen, & het iedereen die het nog niet las aan te raden … Die noodzaak vond ik natuurlijk niet, beweert Occy, en hij ‘s er vrij zeker van dat hij die in geen enkel boek ooit vinden zal. (Onduidelijk is vooralsnog of dat een reden is om te wanhopen.) http://orlib.wordpress.com/2010/10/23/pereira-maintains/"
Canongate Books Ltd (2010), Hardcover

Leo Tolstoy by Anthony Briggs

Fri, 16 Jul 2010 08:07:44 -0400

razorsoccamremembers's review: "Anthony Briggs is geen somber man, dat is 1. Een glas is in zijn leefwereld halfvol, niet tot scherven gedoemd – dat maakt dat hij de grootste moeite heeft om zich voor te stellen hoe een man als Tolstoi – aan de ene kant misantroop, aan de andere kant wereldverbeteraar en auteur van een vitale roman als Oorlog en Vrede – de ene voet voor de andere zet. Zijn poging om Tolstoi te duiden aan de hand van drie kwalijke inspirators – Rousseau, Schopenhauer en Chertkov – is bovendien, hoewel in aanvang niet geheel oninteressant, slechts een trucje om de honderd bladzijden te halen. Op de ideeën van R., S. en C. wordt daarbij amper ingegaan – het volstaat blijkbaar te zeggen dat Rousseau een kwal was, Schopenhauer een lafaard en Chertkov (die pas 8 pagina’s voor het einde voor het eerst vermeld wordt) een hypocriet. Liever dan de invloed van deze denkers op een rationele wijze te duiden, wordt Tolstoi afgeschilderd als een kritiekloze volgeling van een willekeurige bende asocialen. Dat kan, m.a.w., beter. Anthony Briggs is niet geinteresseerd in Chinese Billiard, dat is 2. Tolstoi was dat, althans in een bepaalde periode dat hij het geld door de ramen smeet, wel. Briggs vermeldt het en voegt er aan toe “(whatever that may be)“. Een beetje biograaf zoekt dat meteen op, lijkt me en erkent dat het spel tot op heden betrekkelijk populair is. De reeks Brief Lives ‘offers short, authorative biographies of the world’s best known literary figures. Both informative and entertaining, each title introduces the modern reader to the early life, writing career and literary legacy of the author.’ Maar dit een biografie noemen is overdreven. Briggs lijkt te hinken op twee benen – een biografie, of een essay – en slaagt noch in het ene, noch in het andere. En maakt dit daarmee een moeilijk te waarderen boekje (en met zo’n cover was dat sowieso al niet te makkelijk). http://orlib.wordpress.com/2010/07/16/brief-lives-leo-tolstoy/"
London Hesperus 2010

The Madwoman on a Pilgrimage (Hesperus Classics) by Johann Wolfgang von Goethe

Thu, 08 Jul 2010 16:22:36 -0400

razorsoccamremembers's review: "Van Goethe lazen we voorheen, behalve Werther, enkel De groene slang. De middagpauze die we doorbrachten met de verhalenbundel The Madwoman on a Pilgrimage (waarin drie verhalen bijeengebracht zijn, geplukt uit Wilhelm Meisters Wanderjahre – met als bindend excuus dat ze allen over verraad zouden handelen) dwingt ons opnieuw te bekennen dat het schrijven van de man ons weliswaar als groots toeschijnt, maar niettemin amper weet te boeien. Van het titelverhaal onthouden we alleen dat er in de inleiding nogal lovend over gedaan wordt. Over de twee andere verhalen zijn we dan weer een heel klein beetje enthousiaster – hier vertaald als Who is the traitor? en Not too far! – en vooral in het laatste toont Goethe zich als een dirigent die links en rechts noten en klanken er op uitstuurt en gaandeweg blazers toevoegt. Maar het spel dat hij daar met de lezer speelt duurt niet lang genoeg, of gaat niet ver genoeg, om me in vervoering en verafgoding te brengen. Twee van deze verhalen, het eerste en het laatste, zijn bovendien nog eens veel te kort om de lezer de idee te geven dat hij werkelijk een verhaal aan het lezen is. Het tweede is dan weer langer, kent voldoende interactie tussen de personages, maar slaagt er niet in om ook hun emoties – de liefde, het verraad, de wanhoop, … – tot ontwikkeling te laten komen. Goethe wijst het gegeven aan met zijn dirigentenstokje en draait zich er dan weer van weg. Opnieuw technisch te bewonderen, maar het hart, het hart, het hart en het maag-darmstelsel wil ook wat … Ik weet niet of deze verhalen er wel bij varen nu ze uit hun context – van W.M.’s Wanderjahre – gerukt zijn. In de inleiding van deze verhalenbundel wordt opgemerkt dat die ‘roman’ meer een samenraapsel is van alles wat Goethe toevallig op dat moment op zijn bureau had liggen – dus misschien maakt het geen verschil uit. De wikipedia-pagina lijkt ook te suggereren dat die verhalen eerder toegevoegd zijn aan de Wanderjahre dan dat ze er integraal deel van uitmaken, http://orlib.wordpress.com/2010/07/08/the-madwoman-on-a-pilgrimage/"
Hesperus Press (2010), Paperback, 72 pages

On Wine and Hashish by Charles Baudelaire

Tue, 25 May 2010 15:37:06 -0400

razorsoccamremembers's review: "Een gift van LibraryThing Early Reviewer, dit vreemde boekje van de Franse schrijver. Twee artikels bevat het, over de eigenschappen van dat groenbruine spul en over wijn. In het eerste artikel, dat overigens aardig wat overlap heeft met het tweede, spreekt hij zich uit ten faveure van wijn - zijn redenering (die ook in die tijd al vrij kortzichtig moet geweest zijn) laat zich samenballen in het tekstje op de achterflap: wine elevates the will, hashish annihilates it. wine is a physical aid, hashish a weapon for the suicidal. wine makes one good and outgoing. hashish is isolating. Misschien dat er nog meer bij kwam kijken, maar - in alle eerlijkheid - ik las dat eerste hoofdstuk wijl ik aan de toog hing in een staminee ... en herinner me er nog maar bitter weinig van. Het tweede artikel, The poem of hashish is uitvoeriger, beschrijft niet alleen kort de oorsprong van het duivelse goedje, maar ook de verschillende namen, de oogst en bereiding en de verschillende wijzen van consumptie (mengen met koffie geniet de voorkeur), de fasen van intoxicatie en de gevaren. Baudelaire gelooft in de wil die bergen kan verzeten. En in poëzie. Alleen zo kan een man boven zichzelf uit stijgen. En door wijn. (Maar in zijn verdedigen van het wijndrinken schuilt een politiek motief legt vertaler Andrew Brown uit - bereikbaar voor de masse, het verdiende loon van den werkmensch, ...) Wat hasj zo gevaarlijk maakt in de ogen van Baudelaire, gevaarlijker zelfs dan opium, is dat zij niet alleen willoos maakt, maar ook dat zij het willoze individu perfectie laat zien in de eigen tekortkomingen. Op die manier krijgt het individu, inspanningsloos, een blik op het paradijs. En, is dan de redenering, wie eenmaal zonder enige inspanning gelukkig is geweest, wil dat vanzelfsprekend nog wel een keertje doen. Zonder inspanning. Het genie - want Baudelaire geeft lichtjes toe dat de verhoogde zintuiglijkheid een meerwaarde kan betekenen voor de kunstenaar - wordt volledig tenietgedaan door de willoosheid, en groeiende afhankelijkheid van de willoosheid. Hoewel zijn resoluut afwijzen van de drugs en de geinduceerde roes grenst aan het ongeloofwaardige, en ook het religieuze - drugs als duivelse verleiders die een man verlokken tot het paradijs - is het bij momenten wel een vermakelijk en boeiend traktaat. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/06/one-wine-and-hashish.html"
Hesperus Press (2010), Paperback, 112 pages

Fagin de jood by Will Eisner

Mon, 29 Mar 2010 14:04:22 -0400

razorsoccamremembers's review: "Will Eisner herverteld met Fagin de jood het Oliver Twist-verhaal, waarbij Fagin niet dat antisemitische archetype van 'de jood' is dat Dickens van hem maakte - waar elke verwijzing naar 'de jood' gelijk staat met een verwijzing naar een slecht, inhalig, corrupt, smerig wezen (een verwijzing die bovendien gestaafd leek door de illustraties die voor Dickens populaire jeugdboek gemaakt werden en die vandaag vooral doen denken aan de afbeeldingen die de Nazi's maakten). Fagin krijgt bij Eisner een ruimer verhaal, met zijn deel van het geluk en ongeluk dat mensen toekomt. In hoeverre dat verhaal van Fagin nog strookt met het leven dat Dickens voor hem voorzien had weet ik niet. Wellicht krijgt Fagin bij Dickens geen jeugd mee, een jeugd die Eisner toelaat kort de joodse klassen te schilderen die er in dat Londen van de 19de eeuw leefden, om zo meteen al het stereotiep beeld van 'de jood' af te brokkelen. Fagin als conciërge? Fagin in de strafkolonie? De kans dat ik ooit Oliver Twist lees is bijzonder klein. Fagin de jood van Will Eisner geeft één van de personages (terecht) wat meer kleur en body, maar blijft daarbij evengoed hangen in het al veel te lange rijtje van Dickens-bewerkingen. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/fagin-de-jood.html"
Amsterdam Atlas 2010

Diane Arbus de droom van een schipbreuk by Patrick Roegiers

Tue, 30 Mar 2010 04:08:48 -0400

razorsoccamremembers's review: "dat Roegiers vast lijkt te zitten in zijn eigen monoloog. De droom van een schipbreuk is niet zozeer een portret van Arbus, of van haar werk - maar iets dat nog het meest lijkt op een erg lang uitgesponnen en overdreven lovende inleiding bij de opening van een expositie. Qua feitelijke gegevens kan je evengoed naar wikipedia surfen. En er werd bovendien, en ondanks de vele beschrijvingen ervan, geen enkele foto afgedrukt in het boek. De analyses, beschrijvingen, theorieën, ... van Roegiers krijgen door dat gebrek aan tastbare gegevens en beelden welhaast iets onweerlegbaar. Roegiers' portret is dat van een fan die met zijn bewondering geen blijf weet, en die elk verschijnsel in de samenleving, in de natuur, in de psychologie, in de wetenschap op zijn idool wil betrekken. Het maakt dit boek inderdaad een 'intrigerend portret', maar dichter bij Arbus kom je er niet door. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/diane-arbus-de-droom-van-een-schipbreuk.html"
Amsterdam Sirene 2007

Zot van boeken over boekengekte als levensdrang by Jan Van Herreweghe

Wed, 31 Mar 2010 14:48:25 -0400

razorsoccamremembers's review: "Zot van boeken bestaat uit een selectie min of meer bibliofiel (lees: in kleine oplage) uitgegeven boekenliefdebrieven van Van Herreweghe: anekdotes en weetjes over de liefde voor het boek, het verzamelen, het vernietigen, het opeten ... zoals we die ook in zo'n grote getale bij bvb. Alberto Manguel tegenkomen. Maar anders dan in de boeken van Manguel blijft het in de brieven van Van Herreweghen veelal beperkt tot een nogal onpersoonlijke, chaotische en lukrake opsomming (met misschien wel een meer dan gemiddelde interesse voor bibliofagie, d.i. het eten van boeken), waarbij amper lijnen getrokken worden van het één naar het ander, en waarbij vooral de boekenzot Van Herreweghen zelf op de achtergrond blijft. Elke brief varieert slechts op minimale wijze op de voorgaande (met uitzondering misschien van de te breed uitgesponnen brief over De naam van de roos van Eco) en meer dan het herhaald oplijsten van anekdotes of het breed citeren uit de bekendste boeken die bibliofilie als thema hebben, doet Van Herreweghen niet. Zelf blijft hij, zoals het wellicht de ware bibliothecaris betaamt, bij dat oplijsten nagenoeg geheel onzichtbaar. Zijn vrouw heeft een aardig prentje boven haar nachtkastje hangen (van de man die alleen de boeken houdt waar hij van houdt en van die boeken alleen die bladzijde waar hij van houdt ...) (en steelt met dat prentje, het moet gezegd, mijn hart!), hijzelf bestelt wel eens iets via antiqbook, hij wordt zo nu en dan door een bibliotheekgebruiker geattendeerd op een bepaalde titel, de vonk voor literatuur sloeg over met een boek van Louis Paul Boon en ... dat is het. Welke offers brengt hij? Hoe groot is zijn collectie? Wat is zijn budget? Gemiddelde aangroei per maand? Ikeakasten of op maat gemaakt? Wat en waarom verzamelt hij? Het zotste dat Van Herreweghe bereid is te delen i.v.m. zijn boekenliefde is het schrijven van deze 'brieven' (slechts als brieven te benoemen doordat ze een aanhef en een afscheidsgroet hebben). En dan is het jammer dat die 'brieven' op het eerste zicht (en althans in dit deel) beperkt blijven tot een haast onpersoonlijk herkauwen van wat je ook elders, vaak veel boeiender, vindt opgelijst. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/zot-van-boeken.html"
Harelbeke De Gebeten Hond 2008

Dark Entries by Ian Rankin

Fri, 26 Mar 2010 15:18:05 -0400

razorsoccamremembers's review: "het tekenwerk van Dell'edera is (op de lichtjes fantastische cover na) van die aard dat je er achteloos over glijdt, dat je blik (bijna) nergens blijft hangen en dat zelfs de goorste gruwelijkheden (halve hoofden, uitpuilende ingewanden, ...) niet tot de verbeelding spreken. En als zodanig past dat tekenwerk dan eigenlijk best wel goed bij het scenario van Rankin dat de doorsnee detective een pinkhoogte optilt tot het niveau van een doorsnee griezelboek. Los daarvan was het een aangename verpozing met veel vaart en konden we de horrormomenten en de plotse omkering wel smaken. Alleen is er behalve dat omkeren van wie dood of levend is, wie echt of niet echt is, ... niet bijster veel te beleven. De angst van de personages is (zowel in het verhaal, als in het tekenwerk) amper uitgewerkt. De achtervolgingsscène met de kannibaal is zo lam als een slakkenrace. En al ben ik dan niet de moedigste aller lezers, lege oogkassen, dichtgenaaide monden, glibberende darmen en afgehakte ledematen laten me doorgaans niet zo onverschillig als ze dat nu deden. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/dark-entries.html"
Titan Books Ltd (2009), Hardcover, 216 pages

De vetersymfonie by Aziz Nesin

Fri, 02 Apr 2010 13:38:24 -0400

razorsoccamremembers's review: "Het was bij het herschikken van de collectie dat me opviel hoe weinig boeken van Turkse schrijvers ik bezit. Drie, om precies te zijn, waarvan het merendeel van Orhan Pamuk bleek. De vetersymfonie, een uitgave van de NBLC - en dus wellicht ter gelegenheid van het een of ander luisterrijks of gesubsidiëerd ter wereld gebracht (en ja hoor: 'Deze uitgave kwam tot stand met een subsidie van de stuurgroep Internationaal Jaar van de Alfabetiserig'), bundelt elf korte verhalen van wat twintig jaar geleden de populairste schrijver van Turkije heette te zijn, Aziz Nesin. De databank verklapt me verder dat ik dit boekje jaren geleden in de kringloopwinkel kocht, voor niet meer dan €1. De keuze van de verhalen voor deze kennismakingsbundel heet elders 'geslaagd', maar voor een man die meer dan 100 boeken schreef laat deze selectie een nogal fletse indruk na. Sommige verhalen worden inderdaad door Nesins lichtvoetige dorpshumor iets hoger getild, maar de meeste verhalen zijn niet meer dan een weinig uitdagend of verrassend fabeltje. De vertaling lijkt me bovendien van ondermaats niveau - maar ik kan me vergissen, want elders wordt die weer geprezen en ... ach, het is altijd wel wat en voor je 't weet is het alweer maandag en moet je de boer op en ach, het is altijd wel wat ... Omwille van het verhaal Eén dag salaris en het titelverhaal De vetersymfonie blijft het boek in de collectie. Het gebeurt immers slechts zelden dat ons tijdens het lezen een lach ontsnapt en we moeten die momenten niet alleen oplijsten, maar ook koesteren .. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/de-vetersymfonie.html"
Den Haag NBLC 1990

The Story of O (Graphic Novel) by Pauline Reage

Sun, 04 Apr 2010 02:54:01 -0400

razorsoccamremembers's review: "Een nogal ongeïnspireerde adaptatie van Pauline Réages Histoire d'O, waarvan het ongeïnspireerde er voornamelijk in bestaat dat er behalve een voortdurende opeenvolging van vrouwenlichamen en sexuele handelingen, geen ruimte meer over bleek om ook nog een verhaal te vertellen. Voeg daar enkele bespottelijke anatomische tekeningen aan toe, slordigheden in de verhaalopbouw, pijltjes die de lezer wegwijs moeten maken in de volgorde van de kaders, ... en je hebt een al bij al teleurstellend boek dat in niets een werkelijke leeservaring weet te s(t)imuleren. Anders dan bij bvb. Manara ontbreekt het Crepax aan het talent om een verhaal te vertellen, aan timing, aan ritme. Crepax tekent zijn strip zoals een pornoregisseur te werk gaat: als het maar in beeld komt. Er is geen suspense, geen verlangen, geen sensualiteit, geen inleving, ... http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/story-of-o.html"
Eurotica (2009), Hardcover, 176 pages

How the Two Ivans Quarrelled (The Art of the Novella) by Nikolai Gogol

Wed, 24 Mar 2010 14:45:29 -0400

razorsoccamremembers's review: "sympathiek. De twee goede vrienden - uitersten van de Russische landadel - die om een bagatel elkaar naar Siberië wensen kunnen niet anders dan op de lachspieren werken. De stijl van Gogol, boordevol knipoogjes en trucjes waar meer dan honderd jaar later menig postmodernist het eigen blazoen mee op zal poetsen, is ook nu nog fris en luchtig. In elke zin (zelfs in de Engels vertaling) klinkt het Rusland, zoals we dat Rusland liefhebben - het negentiende eeuwse Rusland van Tolstok, Gogol, Tsjechov, Dostojevski, Poesjkin. Geen ander Rusland zal me ooit nog weten raken. Wellicht. Het spel met de namen van Ivan Ivanovich en Ivan Nikiforovitsch, de voortdurende herhaling van die beide namen (en de introductie van de andere Ivan Ivanovich) is auditieve honing voor wie graag luidop en met bulderende stem leest. Maar het einde is een slordigheid, dat of te vroeg komt of achterwege had mogen blijven. Het maakt van een maatschappelijke satire haast een moralistisch fabeltje. Iets dat nog ternauwernood aan de vergetelheid onttrokken wordt door de naam van diens auteur. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/how-two-ivans-quarrelled.html"
The Art of the Novella (2007), Paperback, 136 pages

Kleine dagen by Bernard Dewulf

Tue, 06 Apr 2010 03:22:02 -0400

razorsoccamremembers's review: "De stukjes van Dewulf in Kleine Dagen zijn kleine pareltjes, over zijn kinderen vooral, over vrouw en ouder worden. Te klein van stuk en diepgang misschien om ze echt tot juwelen te verklaren, maar ideaal voor op een langgerekte scheurkalender, ideaal voor in de krant ... (Sinds de columns van Bernard Dewulf in de krant De Morgen verdwenen, is die krant me een stuk minder lief. De vrouw die hem verving las ik één of twee keer en daarna niet meer.) Het is, zoals wel vaker bij 'stukjes'boeken, niet aan te raden ze in één ruk te consumeren, dan treedt de herhaling en de verveling in. Elke dag één, bij het opstaan, bij het slapengaan, net voor het ophalen van je kind op school, net voor het thuiskomen van je vrouw, ... Voor melancholische vaders die spijt hebben dat ze een boek als dit niet zelf schrijven/hadden geschreven ... http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/kleine-dagen.html"
Amsterdam Atlas 2009

Inherent Vice by Thomas Pynchon

Thu, 08 Apr 2010 15:14:38 -0400

razorsoccamremembers's review: "Inherent Vice van Pynchon is als spanningsroman gewoon saai, overladen met clichés en het enige opmerkbare eraan is dat het een heuse tredmolen van personages is: 80 pagina's lang houdt Pynchon het vol om iedere 2 pagina's een personage te introduceren. Verderop in het bijna 400-pagina's dikke boek zal dat dan wel weer stokken, en komt alles wellicht mooi tezaam en wordt er misschien eens over iets anders dan drugs en corruptie geleuterd, en kan dat prototype van een privédetective het lijk van de verdwenen makelaar cocktails slurpend naast een zwembad aantreffen, of iets anders ... maar ach ... wat deert het ons ... Pynchon schildert een 'panoramisch beeld' van de jaren '60, zeg je dan beleefd (omdat oppervlakkig en stereotiep meteen zo gemeen klinkt ...) http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/inherent-vice.html"
Penguin Press HC, The (2009), Edition: First Edition, Hardcover, 384 pages

Belangrijke voorwerpen en persoonlijke bezittingen uit de collectie van Lenore Doolan en Harold Morris, inclusief… by Leanne Shapton

Tue, 13 Apr 2010 15:23:14 -0400

razorsoccamremembers's review: "Leanne Shapton vertelt geen uitzonderlijk verhaal - the rise and fall van een gemiddelde relatie met gemiddelde mensen en gemiddelde sores - maar de manier waarop is verfrissend genoeg om nog eens een stoutmoedige blik op het eigen leven en leed te werpen. (Niet dat daaruit al te verstrekkende daden volgen, hoogstens stellen we ons tot doel om ooit, als we eens vijf minuten tijd hebben, de eigen relatie te boekstaven op soortgelijke wijs ...) De veilingcatalogus van de items die Doolan en Morris aan elkaar ten geschenke gaven, die ze deelden, verstopten, foto's van hun kleren, boeken, ansichtkaarten, compleet met afmetingen en prijs boeit door al wat ongezegd blijft. Elk materiaal, elke zonnebril, elke post-it vertelt een bladzijdenlang verhaal, sleurt een geschiedenis met zich mee die alleen vermoed kan worden. De teruggetrokken items, de niet-geciteerde fragmenten van de brieven, de niet-afgebeelde artikelen, ... met iedere foto of ieder ontbreken van een foto krijgen de personages, en hun relatie, meer (of minder, of een ander) verhaal, ... Je weet als lezer al van de eerste pagina dat deze relatie op de klippen loopt, en dus lig je op de loer: Wanneer begint het mis te lopen? De fout ligt wellicht bij Morris, bij zijn drinken (drinkt hij omwille van zijn job - fotograaf(?) in opdracht terwijl hij liever voor eigen rekening zou werken), bij zijn opvliegendheid, egoïsme(?) ... We willen vaak een spiegel zijn van de dingen waarmee we ons omringen - en het is een waar feest om op basis van de vintage-zwempakken of zelfgemaakte Valentijnsmenu's een beeld te trachten vormen van de persoonlijkheid van Doolan, een taartenrecensente voor The New York Times. Of om de onverschilligheid (of is dat nu wat men 'romantiek' noemt?) te duiden waarmee Morris in de kantlijnen en op de titelpagina's van eerste drukken liefdesboodschappen pent, of de goede en slechte kanten van zijn partner oplijst. Shapton legt het er misschien iets te breed op, biedt iets te veel elementen waardoor de puzzel van het verhaal zich al te eenvoudig laat leggen en er achteraf amper onbehagen achterblijft. Had ik het wel bij het juiste eind?, is een vraag die niet gesteld hoeft te worden. De Nederlandse vertaling slaat, vermoed ik, hier en daar de bal mis. Een Engelse editie wordt, zoals gezegd, volgende maand (ik bedoel: vijf minuten geleden) aangekocht. http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/belangrijke-voorwerpen-en-persoonlijke.html"
Amsterdam De Bezige Bij 2009

Under the Covers and between the Sheets: Facts and Trivia about the World's Greatest Books by C. Alan Joyce

Tue, 13 Apr 2010 15:24:41 -0400

razorsoccamremembers's review: "Het zag er verzorgd uit, het onderwerp was me niet te min, de prijs niet onoverkomelijk, ... maar bij ontvangst bleek die afbeelding van het boek en de titel zowaar op het boek gekleefd(!), net als op de achterzijde (daar werden zelfs 2 verschillende blurb-teksten overeen geplakt, als evenzovele rollen behangpapier), de uitgever bleek zowaar Reader's Digest (en dat ik dat gemist heb toen ik overging tot de aankoop wil toch echt wel zeggen dat ik nog steeds niet meer dan een puistenschietende ballenjongen ben), en de inhoud het bekende allegaartje van het soort weetjes waar recensenten hun wekelijks besprekingkje mee opleuken. En toch heb ik dit boek niet zonder interesse gelezen ... weliswaar tijdens een drie uur durende treinrit met een driejarige op de schoot, of tijdens de laatste 46 kilometer van Parijs-Roubaix, ... maar we hielden het boek in zicht, wezen een voorbijgrazende koe aan en lazen de bekende sneer van Mailer naar Salinger: the greatest mind ever to stay in prep school, ... er was weinig van dat alles dat ik niet reeds bleek te weten (behalve dan dat de Indiaanse schrijver Forest Carter eigenlijk een ex-lid was van de KKK of dat Mark Twain een hekel had aan Jane Austen), bronvermeldingen blijven achterwege, de focus is bijna uitsluitend Noord-Amerikaans (de rubriek Books that changed the world illustratief), ... En toch, ... het ontbreekt dit boek bij dat alles aan elke pretentie: het is een willekeurige opsomming, niet zonder (brave) humor overigens, en niets meer dan dat. Alan Joyce & Janssen hebben ongetwijfeld een drietal boeken en een hondertal wikipedia-pagina's doorbladerd om dit boekje samen te stellen, maar ze kloppen zich voor dat vele werk niet op de borst, dringen zich niet tussen de weetjes en de lezer, en of je nu dit leest of een tv-gids, wat maakt het uit ... http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/under-covers-and-between-sheets.html"
Readers Digest (2009), Hardcover, 176 pages

Een boekenkast vol geesten by Jacques Bonnet

Fri, 16 Apr 2010 07:44:02 -0400

razorsoccamremembers's review: "De manieren van ordenen (met de klassieke lijst van Georges Perec), de zucht naar reeksen, de drang, de vergelijking van het starten van een collectie-onderdeel met het planten (of in toom houden, snoeien) van een klimplant, het obscure van de schrijver vs. het bekende en vertrouwde van het personage, de vlucht, de vrijheid, de associatieve en denderende roetsjbaan van lezen en kopen, de bibliotheek als baarmoederwand, ... aangevuld met de tientallen anekdotes die je in elk boek over bibliofilie tegenkomt ... je leest het in een blink van een oog met dezelfde warme geruststelling en herkenning als waarmee je een bekend kinderrijmpje leest. Bonnet is daarbij even warrig als vele andere zelfverklaarde bibliofielen of veellezers, (de zinnen drukken elkaar weg of springen over elkaar heen om ondertussen zoveel mogelijk titels (en tussen haakjes geplaatste terzijdes) te vermelden), maar hij biedt wel enkele theorieën die het lezen waard zijn en voegt bij dat alles gelukkig ook enkele illustraties van de eigen waanzin, over de eigen orde en structuur, de toegestane uitzonderingen op de regels. Enkele minder relevante terzijdes (de 'seksboekhouding' van Victor Hugo bvb.) kunnen de pret zeker niet drukken (en had trouwens Henry Miller niet ook zo'n boekje) (en van Henry Miller vermeldt Bonnet een boek The books in my life! Waarom hoorde ik daar niet eerder van?) (Zoals ik me ook nu pas herinner dat ik ooit eens Het papieren huis van Carlos Maria Dominguez heb gelezen, lang - maar niet al te lang - voor ik me aan zelf moet hebben bekend dat ik een boekenverzamelaar was (want anders had ik het wel gekocht, niet?)) Bonnet citeert Musil: Ik kan niet werken in een openbare bibliotheek omdat je er niet mag roken. Maar als ik thuis lees, rook ik niet. En dat zinnetje komt gevoelsmatig inderdaad erg dicht bij het verklaren van mijn bezitsdrang (al rook ik niet). En ook Jacques Bonnet maakt (net zoals de meeste veellezers) volop aantekeningen in zijn boeken, in alle tienduizend. Ik zal het nooit begrijpen ... http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/een-boekenkast-vol-geesten.html"
Amsterdam Mouria cop. 2009

Een natte hel brieven en preken van een Portugese jezuïet by António Vieira

Thu, 04 Mar 2010 14:18:45 -0500

razorsoccamremembers's review: "Een natte hel : brieven en preken van een Portugese jezuïet is met voorsprong de minst interessante privédomein die ik ooit las (en jawel, ik las ook het deeltje van Ronald Giphart). De preken van Vieira zijn - voor iemand als ik, die in z'n leven van God niet meer verlangde dat ik Hem af en toe ook eens zonder hoofdletter mocht aanduiden (dat mocht overigens, erg joviaal ...) - niet om door te komen en in hun - naar het schijnt steekhoudende - theologische logica grenzen ze aan ver doorgetrokken absurdisme. En ook het jaarverslag van de jezuïet Vieira - waarmee het boek begint en dat nog de schijn ophoudt van een getrouw historisch verslag - kreunt onder die potsierlijke tussenzinnen waarmee Vieira als straffen van God beschrijft al wat de Portugezen tegenzit, maar elke dode vijand of elke deugdoende zonnestraal tot wonderen en beloningen verklaart van diezelfde God die de Portugezen zo welgezind is ... Jezuïeten die komen te overlijden blijken niet minder dan heiligen. En ook de nog levende jezuïeten kennen er wat van: vijandelijke kogels vallen - zoals in de Matrix-film - voor ze het lichaam kunnen doorboren vlak op de grond neer, ... Geprezen zij de heer. Heer. De diplomatieke teksten zijn, voor zover suikerhandel boeiend kan zijn, boeiender. Ze schilderen in ieder geval een minder kinderlijk, minder naïef en minder stompzinnig beeld van een wereld die in volle verandering was. Engeland, Spanje, Frankrijk, Portugal, Holland ... ze lijken in die 16de en 17de eeuw allemaal wel eens met elkaar in oorlog geweest te zijn, of daarentegen bondgenoot. De opsommingen van het aantal schepen (Holland had er op een bepaald moment 14'000, Portugal 13 - en toch wilden de Portugezen blijkbaar zeeslagje spelen. Tegen de raadgevingen van Vieira in, trouwens.), van het aantal manschappen, de wijze van belastingen innen, de droge & zakelijke wijze waarop de godsvrezende Vieira de waarde van slaven uit Angola bespreekt, ... dat is allemaal aardig illustratief, maar verliest zijn glans in de sluitend makende herhalingen die wellicht eigen zijn aan alle politieke schrijven. De titel van het boek Een natte hel verwijst niet naar Portugal of Brazilië, maar naar Nederland. Een vreemde keuze, maar wel een aanwijzing dat Nederlanders meer plezier zullen hebben in de wijze waarop ze door de notoire Hollander-hater worden afgeschilderd. (Dat valt overigens nog wel mee: veel erger dan 'ketters' wordt het niet. Och ja, en dat ze niks van suiker telen begrijpen en je er doorgaans met geld alles kopen kan.) Het nawoord, tenslotte, had een voorwoord moeten wezen http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/03/een-natte-hel.html"
Amsterdam De Arbeiderspers cop. 2001

Alice in Wonderland by David Chauvel

Mon, 19 Apr 2010 15:26:34 -0400

razorsoccamremembers's review: "Deze strip, van Collette en Chauvel, blijft (op de haarkleur van Alice na) dicht bij het origineel (of bij de meeste bewerkingen van het origineel), maar maakt zich daaraan ook ondergeschikt. Zonder het boek van Carroll zelf gelezen te hebben is het, stel ik me voor, vooral een te snelle en fragmentarische opeenvolging van korte raadselachtige ontmoetingen die nergens op slaan en nergens toe leiden (waarbij ook het, mooie, grafische onderdeel wat gedurfder had gemogen, met meer details, meer verwijzingen), terwijl het wanneer je dat boek van Carroll wel gelezen hebt, toch vooral een aangenaam oprakelen is van (een selectie van de) veel minder korte of fragmentarische raadselachtige ontmoetingen die nergens op slaan en nergens toe leiden. De vertaling (bvb. van de rijmpjes en liedjes) haalt het niet bij die van Matsier, maar dat konden Collette en Chauvel natuurlijk niet weten. (Interessanter is dan dat er later dit jaar een andere adaptatie komt, met de volledige tekst! Wanneer het tekenwerk van die fulltext-adaptatie nog maar een beetje in de buurt komt van dat van Collette, dan geef ik daar mijn linkerarmsteun voor!) (Onder de stofomslag, op zich reeds erg mooi, schuilt de Cheshire Cat! http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2010/04/alice-in-wonderland.html"
Genk Daedalus 2010