HomeGroupsTalkZeitgeist
This site uses cookies to deliver our services, improve performance, for analytics, and (if not signed in) for advertising. By using LibraryThing you acknowledge that you have read and understand our Terms of Service and Privacy Policy. Your use of the site and services is subject to these policies and terms.
Hide this

Results from Google Books

Click on a thumbnail to go to Google Books.

Spoilt Rotten: The Toxic Cult of…
Loading...

Spoilt Rotten: The Toxic Cult of Sentimentality

by Theodore Dalrymple

MembersReviewsPopularityAverage ratingMentions
805150,606 (3.65)1

None.

None
Loading...

Sign up for LibraryThing to find out whether you'll like this book.

No current Talk conversations about this book.

» See also 1 mention

English (3)  Dutch (2)  All (5)
Showing 3 of 3
Some non-fiction that has pertinent things to say about modern knee-jerk reactions to bad news. Thought-provoking, especially if you had a 'traditional' upbringing.
  Maddz | Aug 6, 2017 |
Unlike his essays, which strike one more as the inner reflections of a widely read, intelligent man, Theodore Dalrymple uses Spoilt Rotten to show off his academic side, which is as refined as his less annotated musings.

Spoilt Rotten connects the fall of civilized behavior and the faults of the current legal system with the rise in sentimental behavior; in this case, not the sweet nostalgia of sentimentalism, but the rampant bad behavior and false outpourings of emotion so revered by reality television and misery literature we see today.

Beginning with the Romantics, he successfully builds a case against the current education system, which relies more on creativity and self-expression than correction and facts, the legal system, which has become so vague as to be useless or abused by those it should be prosecuting, and cultural attitudes to multiculturalism and tolerance (these, I should hasten to say, he does not decry, but points out the numerous problems with stopping at slogans and not thinking things through).

Though I don't always agree with him - though he does mention that there is an appropriate amount of emotion relative to a situation that we, as a society, seem to agree on to some extent, he seems to not outright contradict himself, but certainly skirt it occasionally.

What makes him bearable, however, is that even when disagreeing, his main point is not that sentimentality is bad, but that sentimentality should be matched with reason; he tellingly ends with the Pascal quote that good thinking begets good morals. It's refreshing to see this in an age when political pundits seem to believe that screaming at each other constitutes a "debate".

Dalrymple, who himself wryly acknowledges elsewhere his tendency to wander into "those damn kids" territory, still provides a wealth of evidence to back up his conclusions, as well as demonstrating that a lack of sentimentality does not ipso facto exclude compassion; in fact, it does quite the opposite.

Even if you do not agree, or think you would not agree, with him, do not avoid reading this book: that would be sentimentality interfering with rationality. ( )
  kittyjay | Apr 23, 2015 |
Dalrymple here attacks theatrical displays of grief, produced for various mercenary reasons. These illustrated by recent British newspaper headline stories, the death of Princess Di, the disappearance of Madeleine McCann, and various criminal cases where the media uproar did not carry that far outside the British media.

A thought presented in the book is that that a lack of self defence can be seen as making one guilty in a crime perpetrated on oneself. A woman getting into a relationship with an obviously violent man, and becoming thereby a victim of violence, is guilty of forcing the society to aid her with resources that could have been used elsewhere (even though this does not make the man less guilty). I guess constant responsibility for ones own person is a core of Dalrymple’s thinking, at least here in this book.

It’s a somewhat rambling reflection on recent news, combined with some of his experiences as a doctor, ending with some thoughts on African poverty and the fiasco of aid-supported president Nyerere in Tanzania in particular. (Shades of Peter Bauer, who is mentioned). It was an easy read to me, I finished the book in an afternoon. There are things in it worth considering I’ll say, but nothing necessary to have burned into ones skull.

One thing I’ll probably remember though is a quotation from Oscar Wilde beginning the conclusion “… a sentimentalist is simply one who desires to have the luxury of an emotion without paying for it.” ( )
2 vote jahn | Jul 28, 2010 |
Showing 3 of 3
no reviews | add a review
You must log in to edit Common Knowledge data.
For more help see the Common Knowledge help page.
Series (with order)
Canonical title
Original title
Alternative titles
Original publication date
People/Characters
Important places
Important events
Related movies
Awards and honors
Epigraph
Dedication
First words
Quotations
Information from the Dutch Common Knowledge. Edit to localize it to your language.
Stel dat het mogelijk was om een gedachtelezer te maken, een machine die op afstand de fysiologische activiteit van het brein van een individu kon vertalen in de gedachten die diegene had, zodat het, wanneer je over zo'n instrument beschikte, voor iedereen mogelijk werd om te weten wat alle anderen dachten. Zou je verwachten dat het moordcijfer zou stijgen of dalen, of dat betrekkingen tussen mensen langer dan enkele seconden zouden duren? Bij zo'n wereld vergeleken zou Noord-Korea een libertair paradijs worden.
(...) de meeste gevallen van slachtofferschap zijn minder helder omlijnd (...), en de meeste mensen dragen meer bij aan hun eigen ongeluk dan ze dat zouden doen in gevallen van zuiver, onvervalst slachtofferschap. Zo zijn bijvoorbeeld vrouwelijke slachtoffers van gewelddadige mannen zelden alleen maar slachtoffers. Het is welbekend dat ze zich dikwijls zeer ambivalent verhouden tot de man die hen mishandelt; aan het begin van de relatie, dat vaak door lichtzinnigheid wordt gekenmerkt, weigerden ze om zich te bekommeren om signalen of soms zelfs om zekere kennis omtrent het feit dat het hier ging om een gewelddadige man; ook als volstrekt duidelijk wordt dat hij niet de intentie heeft om te veranderen, blijven ze zijn verontschuldigingen en beloften in die richting accepteren; wanneer hun hulp wordt aangeboden om aan hem te ontsnappen, slaan ze die af.
En hoe kan de armoede van het repertoire van mogelijke menselijke omstandigheden worden gehaald? Laten we de definitie van armoede een ogenblik ter zijde laten, in deze context een heel belangrijke kwestie. Het antwoord ligt voor de hand: popsterren op leeftijd moeten een serie concerten geven voor jongeren die wat te besteden hebben, en tegelijk een beroep doen op overheden om belasting te heffen bij de hele bevolking en het geld dat dit oplevert te doneren aan de allerarmste landen, doorgaans aan de overheden van de allerarmste landen. Dit in weerwil van het feit dat de meeste popsterren op leeftijd hele legers accountants en belastingjuristen in dienst hebben om hun fabelachtige inkomens te beschermen tegen de plunderingen van de belastingdienst. We moeten onthouden dat er maar weinig genoegens groter zijn dan het stimuleren van je eigen morele geestdrift ten koste van anderen.
De grote ontwikkelingseconoom Peter Bauer wees lang geleden al op de gevaren van het gebruik van termen als 'hulp' die het debat over de vooronderstellingen ervan onmogelijk maakte, omdat de connotaties van die termen dermate positief waren dat niemand er bezwaar tegen kon maken of een afwijkende mening kon verkondigen tenzij hij door- en doorslecht was.
Equatoriaal-Guinee (...) was de enige Spaanse kolonie in Zwart Afrika, en toen het in 1968 onafhankelijk werd was het, per hoofd van de bevolking, een van de rijkste landen van het werelddeel. En bovendien had het land een alfabetiseringsniveau dat hoger lag dan dat van het moederland zelf, dat nog onder het juk boog van de Generalissimo. Onder druk van de Verenigde Naties werd de eerste president, Macías Nguema, democratisch gekozen. Ging nu alles van een leien dakje in Equatoriaal-Guinee, als gevolg van het hoge onderwijsniveau? Helaas niet. Macías Nguema bleek een paranoïde maniak. Hij was minder goed opgeleid dan zijn meeste landgenoten en toonde zich op dit punt ietwat gevoelig. Aan het eind van zijn bewind, elf jaar later, toen een derde van de bevolking ofwel was gedood ofwel het land was ontvlucht, was het gevaarlijk om zelf maar één pagina drukwerk te bezitten, en mensen die een bril droegen moesten worden geëlimineerd als intellectuelen en dus potentiële oproerkraaiers of bespotters van het bewind van het Unieke Mirakel, om maar eens de titel te gebruiken die hij zichzelf toekende. Een van de wonderen die het Unieke Mirakel verrichtte was de volstrekte ineenstorting van de productie, niettegenstaande (of is het vanwege?) de herintroductie van dwangarbeid in Equatoriaal-Guinee. Toen hij de macht verloor, en werd terechtgesteld door zijn neef, die tot op de huidige dag president is, was de productie van het voornaamste product van het land, cacao, met 95 procent afgenomen. Elektriciteit was al een herinnering aan lang vervlogen tijden geworden, en de nationale schatkist stond onder het bed van de president.
Last words
Disambiguation notice
Publisher's editors
Blurbers
Publisher series
Original language
Book description
Haiku summary

No descriptions found.

In this perceptive and witty book, Theodore Dalrymple unmasks the hidden sentimentality that is suffocating public life. Under the multiple guises of raising children well, caring for the underprivileged, assisting the less able and doing good generally, we are achieving quite the opposite-for the single purpose of feeling good about ourselves. Dalrymple takes the reader on both an entertaining and at times shocking journey through social, political, popular and literary issues as diverse as child tantrums, aggression, educational reform, honour killings, sexual abuse, Che Guevara, Eric Segal, Romeo and Juliet, the McCanns, public emotions and the role of suffering, and shows the perverse results when we abandon logic in favour of the cult of feeling. Drawing on his long experience of working with thousands of criminals and the mentally disturbed, Dalrymple proves that we can only hope to make a difference - if we start with thinking well.… (more)

» see all 2 descriptions

Quick Links

Popular covers

Rating

Average: (3.65)
0.5
1
1.5
2
2.5
3 4
3.5 3
4 5
4.5
5 1

Is this you?

Become a LibraryThing Author.

 

About | Contact | Privacy/Terms | Help/FAQs | Blog | Store | APIs | TinyCat | Legacy Libraries | Early Reviewers | Common Knowledge | 125,741,588 books! | Top bar: Always visible