De man die nee zei (original 2012; edition 2012)

De naam van de historicus Wesseling staat, voor wat betreft zijn geschreven werk, garant voor vlot geschreven boeken, waarin het vertellende karakter de boventoon heeft. Zo ook met dit boek over Charles de Gaulle. De schrijver vertelt in dit boek het verhaal van deze Fransman en plaatst hem uitdrukkelijk in periodes waarin hij dominant aanwezig was. Dit levert een uiterst boeiende beschrijving op van hoogtepunten uit de Franse (en ook mondiale) geschiedenis. De lezer maakt kennis met een politicus die persoonlijke ambities slechts ten dienste stelde aan de door hem gewenste grandeur van Frankrijk. Veel aandacht wordt ook geschonken aan de onder zijn leiding doorgevoerde staatkundige vernieuwingen die uiteindelijk hebben geleid tot ‘De Vijfde Republiek’. Wesseling schrijft boeiend over de militair die staatkundige vernieuwingen voorstaat en daarbij het primaat van de politiek boven die van het leger stelt maar die echter wél als militair ‘nee’ zei tegen Pétain en de Vichy-regering. Het klinkt nu logisch en gewenst, maar tijdens de Tweede en Derde Republiek was dat zeker niet het geval. Alles wijst erop dat De Gaulle eenvoudigweg ook met een militaire cq. dictatoriale aanpak de hervormingen door had kunnen voeren. Hij heeft dat uitdrukkelijk niet gedaan.

Al lezend passeren De Eerste en Tweede Wereldoorlog, Algerije, Europa, studentenoproer, de plaats(verovering) van Frankrijk binnen NAVO en EU, kortom gebeurtenissen waar De Gaulle een prominente rol heeft gespeeld. Met als terugkerend thema: wat in zijn ogen niet in het belang van Frankrijk was kon rekenen op zijn ‘nee’.

Met dit boek in de hand, ontmoet je in Wesseling wederom een geboren verteller en gaat geschiedenis -zeker wanneer je daar een deel van hebt meegemaakt- weer volop leven.
Daarnaast ligt de kracht van het boek in het feit dat de lezer alle gelegenheid wordt gegund om zelf een oordeel te vormen, dat maakt het allemaal nog boeiender. ( )