Er heerst een vreemde malaise onder de studenten over de gehele wereld, en op dit kritieke moment, nu verschillende groepen als kemphanen tegenover elkaar staan, raadt Krishnamurti ieder persoonlijk aan om zijn eigen leraar alsook zijn eigen discipel te worden.
Meer dan veertig jaar lang heeft Krishnamurti gesproken tot en met mensen in alle werelddelen. Hij vertegenwoordigt geen enkele 'school', geen enkele richting.
Hij houdt zich enkel bij de feiten en bekommert zich niet om ideeën, theorieën en meningen.
Geen goeroe, maar veeleer een wegwijzer voor de reis die ieder van ons moet ondernemen, vraagt Krishnamurti enkel zijn woorden te gebruiken als een spiegel om onszelf te bekijken zoals wij eigenlijk zijn en het bestaan te zien als een totaliteit. Om dat te kunnen doen moet onze geest volledig vrij zijn, niet gebonden aan welk gezag ook.
Deze vrijheid echter kan gemakkelijk misverstaan worden; het betekent zeker niet dat we een ongedisciplineerd, genotzuchtig leven leiden en doen wat wij willen. Het heftige protest van activistische groepen, erop uit om de maatschappij te 'veranderen' is volgens Krishnamurti zinloos. Volgens hem is de 'enige revolutie' een totale omzetting in de psyche, wanneer de geest zich ontdoet van het bekende. Alleen dan kan de mens tot een volledige transformatie komen.