Blurb: Kort na de oorlog bood de toen nog onbekende auteur Heinrich Böll zijn eerst roman, De engel zweeg, tevergeefs aan bij de uitgever die eerder zijn verhalen had gepubliceerd. De toen geldende bezwaren tegen de roman zou men kunnen zien als het klassieke excuus: het volk zat niet te wachten op oorlogsliteratuur in een tijd van wederopbouw. De roman verdween in de lade hoewel tekstpassages en motieven wel door de auteur gebruikt werden voor berhalen en romans als Eng is de poort. Nu, ruim veertig jaar later, geeft de weduwe Böll het volledige manuscript van de voltooide ropman De Engel zweeg vrij voor publicatie. De roman, waarvan alleeen al in de maand van het verschijnenen meer dan 50.000 exemplaren zijn verkocht, is in Duitsland onthaald als dé literaire sensatie van de jaren negentig. Een soldaat, met valse papieren gedeserteerd, keert op de dag van de Duitse capitulatie terug naar zijn geboortestad. De wereld is in puin en hij zoekt naar brood, een verblijfplaats, en naar mensen met wie hij zijn leven kan delen. De solfaat vindt uiteindelijk een vrouw en op de puinhopen van de oorlog ontluikt een door de meesterromancier schittterend beschreven liefdesrelatie. De oorlog van toen is de oorlog van vandaag, ook dat ontdekt de huidige lezer in deze nagelaten roman die als Bölls oer-Faust beschouwd mag worden.
Samenv.: Een Duitse gedeserteerde soldaat komt na de Tweede Wereldoorlog naar zijn geboortestad, waar geen plaats voor hem is en waar hij eigenlijk niet eens mag blijven.
Samenv.: Dit is eigenlijk het debuut van H. Böll en werd reeds in 1951 aangeboden ter publikatie. Dat dit niet gebeurde, was te wijten aan de toenmalige trend, die juist weghelde van de zgn. 'Trümmerliteratur' en neigde naar optimistische, opbouwende en romantiserende literatuur. Het is een typische vertegenwoordiger van de 'Trümmerliteratur', dus literatuur, die vooral ontwrichte, door de oorlog ontheemde en vervreemde figuren beschreef. De handeling is te verdelen in twee verhalenstrengen, nl. ten eerste de thuiskomst van een gedeserteerde, jonge Duitse soldaat in zijn verwoeste vaderstad, waar hij een vrouw, even eenzaam en ontwricht als hijzelf ontmoet. Zij gaan van elkaar houden en elkaar steunen in deze tijd. De andere streng gaat over een rijke weduwe van een vriend van deze soldaat, die haar bezit wil verkopen om zodoende voor de allerarmsten brood te kunnen kopen, hetgeen uiteindelijk verhinderd wordt door haar diep gelovige, maar schijnheilige zwager. Een roman met een enorme zeggingskracht, die gewaardeerd zal worden door grote groepen lezers.

"Aparecida póstumamente en alemán en 1992, fue sin embargo escrita entre 1949 y 1951, y es la primera novela de Böll cya acción se derarrolla en la Alemania de posguerra. Empieza el 8 de mayo de 1945, día de la capitulación del Tercer Reich, y nos sitúa en las ruinas de una gran ciudad alemana. Precisamente por esta razón, después de un año de vacilaciones, la editorial renunció en su día a publicarla, en la convicción de que el público no deseaba que se le recordara una etapa ingrata y muy reciente, la de la vida en el período inmediatamente posterior a la guerra"
(edit. promo.)

Pues no lo he entendido.

Me lo ha traído una usuaria de la biblio diciéndome que era el copón (de hecho, parece que le gustó tanto que incluso se la regaló a su aita) y la verdad es que la historia está bastante bien pero se advierte cierta inconsistencia, sobre todo en los últimos capítulos, donde de repente (spoiler) el protagonista sabía que el malvado de la novela estaba buscando el testamento que el sargento que había muerto por él le había entregado, además sabía para qué lo quería, por lo que tampoco se entiende muy bien por qué el papel acaba en manos de los malosos (/spoiler) o tal vez, más que incosistencia sea que el carcumen no me llega para enterder el final.

De todas formas, está muy bien para sentir un poco el ambiente de la posguerra inmediata. Parece como si ante el horror que ha presenciado, la gente reaccionara de una forma completamente diferente a sus creencias (por ejemplo (spoiler) a una mujer que parece ser muy religiosa no parece importarle cohabitar con el protagonista (/spoiler)) lo único que importa es la mera supervivencia, aplacar un poco el monstruo de la tripa (hay una reflexión muy guapa del Hans cuando oye a la peña comer a oscuras en el refugio) Me recuerda a una de las anécdotas sobre la posguerra en España que cuenta el Eslava Galán (Los años del miedo, creo que se titulaba el libro): parece que en el Madrid de entonces, en los "after hours", en vez de sacarte rulas, te pillabas unos huevos con chorizo, para volverte para casa la mar de contento. Y estaban dos parejas en ello cuando uno de los chicos (los cuales habían invitado a las chicas a todo durante la noche) les llama putas a la cara. Una de ellas piensa en levantarse e irse de allí, pero luego sigue masticando y piensa que no, que ella no es puta pero que los huevos con chorizo están muy buenos.

Pues eso, que se me ponen los pelos de punta con los temas de guerra, preguerra y posguerra, no sé si la peña no se da cuenta de que al final siempre van a salir perdiendo los mismos, los más koitteus (de hecho, en la novela sale también un punto muy parecido cuando el chungo de la película reconoce que (spoiler) él se salvaba ganara quien ganara, pues si bien había dado charlas para los nazis, tenía un salvoconducto firmado por el obispo en el cual se especificaba que se había infiltrado en el partido nazi por petición suya (/spoiler)) ( )