Nicomachean Ethics (edition 2009)

I'll be using this book to teach ethics, Fall 2008. ( )

Aristotle vs. Plato

Having just finished and enjoyed Plato's complete works, I find this book a bit annoying and uninspiring in comparison. Aristotle seems to take every opportunity to "correct" Plato, when in fact he is only attacking a strawman. His arguments, sometimes self-contradictory, often support and clarify Plato's ideas, albeit using his own terminology.

Aristotle seems to have great difficulty appreciating or understanding Plato’s abstractions (from species to genus, from the individual instances to the common patterns, i.e. Idea or Form). This is the cause of the majority of his attacks against Plato, as “piety requires us to honour truth above our friends.” How very noble of him!

I don't know whether the Academy and Aristotle's Lyceum charged their students fees. If not, there were no financial incentives in disparaging their rival. If it was purely intellectual rivalry, using straw man is often a sign of an inferior intellect or character. Since both Plato and Aristotle believed that the intellect was the best part of man or the true man, to attack and destroy another's ideas would be equivalent to murder (or Freudian parricide).

However, it could also be true that Aristotle was formulating his own philosophy through engagement with Plato's ideas, and intellectual competitions and debates help facilitate the development of sound ideas. Since this is the first book by Aristotle that I've read, it's very likely that I'm not giving him his due here. It may take some time to switch from Plato to Aristotle's way of thinking.

A Champion of Mediocrity

Aristotle's definitions of good, virtue and happiness are unsatisfactory to me. Good is "that at which all things aim". All people aim at happiness (or pleasure), therefore happiness is the supreme good. But, what exactly is happiness or pleasure? How can one hit his aim if he can't discern what he is aiming at? If virtue is "the mean between deficiency and excess", what is the difference between virtue and mediocrity?

"Pleasure perfects activity not as the formed state that issues in that activity perfects it, by being immanent in it, but as a sort of supervening [culminating] perfection, like the bloom that graces the flower of youth." How can a fleeting thing that lacks permanence be the object of a lifelong pursuit?

In the end, Aristotle agrees with Plato, perhaps begrudgingly as it was dictated by reason, that happiness is contemplation of the divine, which is pleasant, self-sufficient and continuous. He insists on making a distinction between activity and state, but in this instance the distinction is unclear to me.

An Acute Observer of Human Nature

There are a few things I do appreciate in this book. Aristotle's joie de vivre (his delight in learning, being alive and active), his insights into human nature, his clear and penetrating psychological portrayal of various character traits and the dynamic relationships or transactions between human beings. He also introduced me to Pythagorean's fascinating mathematical representation of equality, A:B = B:C and A-M = M -C. ( )

De Ethica Nicomachea is een van de meest toegankelijke teksten van Aristoteles. Het is ook een belangrijk werk, want het is de eerste systematische uiteenzetting over ethiek in de westerse wijsbegeerte. Bovendien staat het werk aan de oorsprong van een bepaalde wijsgerige reflectie, de zogenaamde 'geluksethiek'. Het werk heeft een diepgaande en blijvende invloed uitgeoefend. Het heeft gangbare opvattingen over ethiek helpen vormen. Wie de Ethica ter hand neemt, zal vertrouwde begrippen en problemen ontmoeten.

De Ethica is geschreven voor de volwassen politieke burger met levenservaring, die goede vorming behoeft om juiste wetten voor de gemeenschap te ontwerpen. Om goede wetten te maken dient men de structuur van de ziel te kennen, te weten hoe men een voortreffelijk karakter verwerft, en inzicht te hebben in de verschillende types van rechtvaardigheid. Met deze vaardigheden is de politicus in staat wetten te maken die het geluk van de burgers kunnen bevorderen. De Ethica is hierom te beschouwen als een handleiding voor toekomstige wetgevers en politici.

Het geluk vormt het hoofdthema van de aristotelische ethiek. Het geluk bestaat niet uit één element, maar bevat een veelheid aan wenselijke onderdelen. In de Ethica onderzoekt Aristoteles de vraag wat geluk nu precies kan zijn, en bouwt zijn uiteenzetting op rond de drie typen van gelukkig leven: het geluk van de genotsmens, van de burger en van de filosoof. De vorming van goede eigenschappen, zowel die van het karakter als die van het verstand, ligt aan de basis van Aristoteles' deugdenethiek. De ethiek van Aristoteles blijft stevig verankerd in de praktijk van het leven in de gemeenschap. De Ethica is te beschouwen als een onderzoek naar het menselijk geluk en naar de middelen om dit geluk te realiseren.

De Ethica is het eerste deel in de grote serie Aristoteles in Nederlandse vertaling.
Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
In het kader van de sterk gegroeide belangstelling bij een breed publiek voor de antieke filosofie past de Aristoteles-reeks van de Historische Uitgeverij Groningen uitstekend. Door een deskundige redactie wordt een hele serie tractaten van de grote Griekse denker (vierde eeuw v. Chr.) in een moderne Nederlandse vertaling voorbereid. Het eerste deel is nu verschenen: het bevat de 'Ethica', (ook wel 'Ethica Nicomachea' geheten), een van Aristoteles' invloedrijkste werken, met een problematiek van normen en waarden, die hoogst actueel is. De vertaling van de Vlaamse classici-filosofen is goed leesbaar - dit lijkt een minimale kwaliteit, maar te bedenken valt dat het Grieks ronduit stroef is! Een heldere inleiding en een ruime voorraad noten maken het werk toegankelijk. Er is een handig namenregister toegevoegd. De bibliografie, die beknopt is gehouden, had wellicht een wat internationaler karakter kunnen hebben. Verzorgde uitgave met leeslint.
(Biblion recensie, Dr. R.Th. van der Paardt.)

Aristotle is alright; I have no complaints.

(8/10) ( )

Edition: // Descr: 280 p. 18 cm. // Series: Call No. { 888 A4 3 } Edited by Franciscus Susemihl Contains Notes, Index, and Appendix. // //