De honderd dagen (1936)

Comienza, en marzo de 1815, con el regreso de Napoleón de su exilio de la isla de Elba, llega a Francia organiza un ejército y finaliza en Waterloo. ( )

‘Want altijd voelen de simpele en geringe mensen het onheil als eersten naderen en doet het onheil hen als eersten sidderen. De simpele en geringe mensen zijn niet schuldig aan de fouten, dwalingen, zonden en wederwaardigheden van de groten der aarde. En toch lijden ze meer dan de aanzienlijken’.

Hét kernthema van deze roman die een beschrijving geeft van de laatste honderd dagen die Napoleon over Frankrijk regeerde en die eindigde bij het bloedbad van Waterloo. Met de levens van twee eenvoudige burgers als leidraad, beschrijft Roth een geschiedenis die
uiteindelijk leidt tot de ondergang van de dictator en de dood van vele, vele gewone burgers. Zij hebben niet gezien dat de grote leider vecht voor een volk zonder er van te houden, die slechts kan leven bij de gehoorzaamheid van hen die van hem afhankelijk zijn gemaakt. ‘Hij beloofde de mensen vrijheid en waardigheid - maar wie bij hem in dienst trad, verloor zijn vrijheid en gaf zich volledig aan hem over. Dat gold voor de kleine trommelaar uit het verhaal en diens een moeder, een eenvoudige wasvrouw uit het gevolg van de keizer.

Roth heeft een indringend portret geschreven over een verloren generatie, geplaagd door een tiran die zij grotendeels zelf in het zadel hielden.
Wiens brood men eet, diens woord men spreekt !! ( )