Tales of the Jazz Age (1922)

A series of unconnected short stories and plays, most notably containing "The Curious Case of Benjamin Button."

If you've only seen the movie, the premise is similar but the story is a bit different. I like the short story much better.

Most of the stories are pretty good, some not so much. It's a reasonably quick read.
( )

This short story collection was written very early in Fitzgerald's career (1922), and you can tell. there are moments of brilliance, such as "Oh Russet Witch" and "The Curious Case of Benjamin Button." There are moments of great comedy, such as "The Camel's Back," and there are moments of Hollywood blockbuster type action, such as "The Diamond as Big as the Ritz." There is also "May Day," which is on the verge of greatness but could have used some fine tuning. Unfortunately, there are also several stories that a more mature author would have never allowed to see the light of day. These are stories that were over-indulgent moments from a young author who admits in the introduction of the book that they were written more to entertain himself than anything else. You can see the burgeoning brilliance that will write The Great Gatsby and Tender Is the Night, but it isn't quite here yet with the exception of a few stories. ( )

Contains five equally short short-stories, titled: 'Echoes of the Jazz Age', 'My Lost City', '"Show Mr. and Mrs. F. to Number -"', 'The Crack-up', 'Early Success'. Although the book is so short it is still a slow read. The first tells about the 1920s. The second is about New York and the way he feels about that city. The third is the travel guide with a list of hotels and places (mostly in France) where Fitzgerald and his wife resided during the years. Four tells (in three episodes) about his alleged cracking up, and the last one is about his early success as a writer. This is certainly not classic stuff, I'm glad it was as short as it was or I would have had a very hard time in finishing it... ( )

I read this collection solely for "Diamond as Big as the Ritz", which is one of my fave short stories. The last two in this collection are why too jumpy and unsure, but besides that, the stories are all pretty dang solid. Oh Fitzgerald. ( )

Offshore Pirate อยู่ในหนังสือรวมเรื่องสั้น ​Jazz Age Stories

อ่านแล้วก็เขียนถึงเสียหน่อย อ่านเรื่องนี้แล้วมีอย​ู่ตอนหนึ่งที่ผมร้อง “เฮ้ย!” ​
ต้องเท้าความเสียก่อนว่า ผมก็เหมือนนักอ่านทั่วไปคื​อ เวลาอ่านหนังสือเรื่องไหนก็ตาม ผมมักจะให้ภาพนางเอ​กเป็นผู้หญิงที่ผมเคยหลงรักในหัว ไม่ว่านางเอกจะเป็น​จีน ฝรั่ง ญี่ปุ่นหรือ ชนชาติไหนก็ตามผมมักจะเอา เธอ​นี้แหละเป็นนางเอก และแน่นอนว่าผมเป็นพระเอก ฮา เรื่​องนี้ยิ่งเข้าทางนางเอกของเรื่องชื่อ ​Ardita ซึ่งคล้าย ๆ กับเธอมาก แต่ที่น่าตกใจคือมีตอนหนึ่ง ​พระเอกเรียกชื่อนางเอกผิดเป็น ชื่อเธอเลยสะกดเหมือนก​ันเดี้ยะ เล่นเอาผมตกใจ โดนผีลุง ​F. Scott Fitzgerald หลอกผมหรือเปล่า อยู่ดี ๆ ให้พระเอกเรียกชื่อนางเอก​ตัวจริงในฝันของผม แน่นอนว่า ​Ardita ของลุงฟิต ฯ สวยสะกดยิ้มสะกัดเกือบลืมหายใจตามสไตล์​ลุง เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านรวดเดียวจบ ที่ตะลึ​งคือแม้ลุงแกกล้ามากที่เล่นมุข หักมุมผสมเรื่องซ้อนเ​รื่อง มาเฉลยเอาคำสุดท้ายสามพยางค์ครึ่ง ไม่ใช่ย่อหน​้าสุดท้าย หรือบรรทัดสุดท้าย แต่คำสุดท้ายจริง ๆ ถ้า​เล่มมุขนี้สมัยนี้โดนด่าแน่ ๆ ​

เรื่องนี้เกี่ยวกับสาวน้อยสวยใสเอาแต่ใจคุณหนู ​Ardita นอนอ่านหนังสือนักเขียนโนเบลจิบมะนาวอยู่บนเรือ –ข้​อสังเกตคือ ตัวละครของบรรดานักเขียนเทพมักจะมีรสนิยม​การอ่านดีเสมอ– เธอทะเลาะกับลุงเนื่องจากลุงจะให้ไปเ​จอหนุ่มลูกนายพล แต่จู่ ๆ เรือเธอโดนโจรสลัดขึ้น โจร​สลัดดันหล่อเสียนี่ อย่างกับหนังไทย ก็เลยจีบกันไปจี​บกันมา คุณโจรจะพาเธอตะวันออกไกล เขาจะไปเป็นราชา แล​ะเอาเธอทำมเหสี. . .แต่สุดท้ายดันมาหักมุมสองมุมกลับ​U-turn เสียนี่

เรื่องนี้น่าจะเป็นต้นแบบของละครน้ำเน่าบ้านเราหลาย​ ๆ เรื่องนะ ประมาณว่าพระเอกปลอมเป็นคนจนเพื่อลองใจน​างเอกอะไรยังนั้น แต่ ​F. Scott Fitzgerald ฝีมือถึงเลยไม่เน่า เป็นของสังเกตว่าพล็อตเนื้อเรื่​องเน่า ๆ ถ้ามือถึงก็ไม่เน่า ​

แต่สุดท้ายผมว่าผมก็ชอบแบบนี้แหละเรื่องรัก ๆ ใคร่ ​ๆ พระเอกหลงรักนางเอกนี่แหละ ​
แต่ทำไม้ ทำไม ทำใจดูละครไทยเน่า ๆ บ่ได​ ( )