I read this collection solely for "Diamond as Big as the Ritz", which is one of my fave short stories. The last two in this collection are why too jumpy and unsure, but besides that, the stories are all pretty dang solid. Oh Fitzgerald. ( )

Offshore Pirate อยู่ในหนังสือรวมเรื่องสั้น Jazz Age Stories

อ่านแล้วก็เขียนถึงเสียหน่อย อ่านเรื่องนี้แล้วมีอยู่ตอนหนึ่งที่ผมร้อง “เฮ้ย!”
ต้องเท้าความเสียก่อนว่า ผมก็เหมือนนักอ่านทั่วไปคือ เวลาอ่านหนังสือเรื่องไหนก็ตาม ผมมักจะให้ภาพนางเอกเป็นผู้หญิงที่ผมเคยหลงรักในหัว ไม่ว่านางเอกจะเป็นจีน ฝรั่ง ญี่ปุ่นหรือ ชนชาติไหนก็ตามผมมักจะเอา เธอนี้แหละเป็นนางเอก และแน่นอนว่าผมเป็นพระเอก ฮา เรื่องนี้ยิ่งเข้าทางนางเอกของเรื่องชื่อ Ardita ซึ่งคล้าย ๆ กับเธอมาก แต่ที่น่าตกใจคือมีตอนหนึ่ง พระเอกเรียกชื่อนางเอกผิดเป็น ชื่อเธอเลยสะกดเหมือนกันเดี้ยะ เล่นเอาผมตกใจ โดนผีลุง F. Scott Fitzgerald หลอกผมหรือเปล่า อยู่ดี ๆ ให้พระเอกเรียกชื่อนางเอกตัวจริงในฝันของผม แน่นอนว่า Ardita ของลุงฟิต ฯ สวยสะกดยิ้มสะกัดเกือบลืมหายใจตามสไตล์ลุง เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านรวดเดียวจบ ที่ตะลึงคือแม้ลุงแกกล้ามากที่เล่นมุข หักมุมผสมเรื่องซ้อนเรื่อง มาเฉลยเอาคำสุดท้ายสามพยางค์ครึ่ง ไม่ใช่ย่อหน้าสุดท้าย หรือบรรทัดสุดท้าย แต่คำสุดท้ายจริง ๆ ถ้าเล่มมุขนี้สมัยนี้โดนด่าแน่ ๆ

เรื่องนี้เกี่ยวกับสาวน้อยสวยใสเอาแต่ใจคุณหนู Ardita นอนอ่านหนังสือนักเขียนโนเบลจิบมะนาวอยู่บนเรือ –ข้อสังเกตคือ ตัวละครของบรรดานักเขียนเทพมักจะมีรสนิยมการอ่านดีเสมอ– เธอทะเลาะกับลุงเนื่องจากลุงจะให้ไปเจอหนุ่มลูกนายพล แต่จู่ ๆ เรือเธอโดนโจรสลัดขึ้น โจรสลัดดันหล่อเสียนี่ อย่างกับหนังไทย ก็เลยจีบกันไปจีบกันมา คุณโจรจะพาเธอตะวันออกไกล เขาจะไปเป็นราชา และเอาเธอทำมเหสี. . .แต่สุดท้ายดันมาหักมุมสองมุมกลับเป็น U-turn เสียนี่

เรื่องนี้น่าจะเป็นต้นแบบของละครน้ำเน่าบ้านเราหลาย ๆ เรื่องนะ ประมาณว่าพระเอกปลอมเป็นคนจนเพื่อลองใจนางเอกอะไรยังนั้น แต่ F. Scott Fitzgerald ฝีมือถึงเลยไม่เน่า เป็นของสังเกตว่าพล็อตเนื้อเรื่องเน่า ๆ ถ้ามือถึงก็ไม่เน่า

แต่สุดท้ายผมว่าผมก็ชอบแบบนี้แหละเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ พระเอกหลงรักนางเอกนี่แหละ
แต่ทำไม้ ทำไม ทำใจดูละครไทยเน่า ๆ บ่ได ( )