Blurb: 'Canettis Autobiographie ist auf einen wunderbar ruhigen Ton gestimmt: leidenschaftlich, aber ohne Haß, zieht er Bilanz. Der Vielfalt er porträtierten Szenen und Personen entspricht ein ebensolcher Reichtum der sprachlichen Gestaltung.' - Uwe Schweikert in der Frankfurter Rundschau.
Samenv.: Canetti begon zijn autobiografie met Die Gerettete Zunge (1977), jeugd 1905-1921, met zijn kosmopolitische ontwikkeling en eerste literaire en artistieke indrukken. Dit deel vervolgt zijn levensverhaal een decennium verder, 1921-1931. Tegen de achtergrond van het tijdsgebeuren: inflatie, Weimarer republiek, Weense arbeidersopstand 1927, Berlijnse kulturele hoogkonjunktuur in de twintiger jaren kontrasteren zijn persoonlijke relaties c.q. konflikten met zijn moeder, latere vrouw, medestudenten, vooraanstaande geleerden en kunstenaars. Leven en dichtwerk beginnen tot een eenheid te groeien en de zijn latere oeuvre overheersende thema's: massa, dood, menselijke waardigheid, beginnen te kristalliseren. Een heldere stijl maakt dit rijpingsproces heel transparant.
Samenv.: Massapsycholoog en literator Elias Canetti (geb. 1905), winnaar van de Nobelprijs voor literatuur 1981, wierf met het eerste deel van zijn autobiografie, vertaald als "De behouden tong", een uitbreiding van zijn lezerspubliek onder hen, voor wie zijn wetenschappelijk werk te moeilijk en zijn roman en novellen te eigenzinnig bleken. Dit tweede deel, al even fraai, zorgvuldig en integer verwoord heeft, meer dan het eerste, juist de kenners van het overige werk veel te bieden, zoals de geschiedschrijving van zijn massapsychologische preoccupaties zoals die zich in de periode tot zijn 3de jaar definitief vormden, al is het zeker ook los daarvan te waarderen als intelligente en adembenemend rijke sociaal-culturele kaleidoskoop, met onvergetelijke karakterologische case-stories (Kraus, Brecht, Babel, de verlamde filosofiestudent Marek).