"Natuurlijk, ik zou mijn kampherinneringen op schrift kunnen stellen. Ik draag ze als gif in me mee. Uit discretie of kiesheid spreek ik er met niemand over, maar het legt wel een last op me. 's Morgens en 's avonds denk ik er met vrees over na. De plicht te getuigen. Een verklaring voor de geschiedenis afleggen. De nagedachtenis dienen. Wat zou een mens zijn zonder zijn vermogen tot herinneren? Er bestaat een passie voor het herinneren die niet minder krachtig en overweldigend is dan de liefde. Zich herinneren, wat is dat? Dat is in meer dan één wereld leven, beletten dat het verleden uitdooft, een beroep op de toekomst doen om licht op het verleden te werpen. Het is stukjes bestaan doen herleven, verdwenen mensen redden, op gezichten en gebeurtenissen een wit en zwart licht werpen, het zand dat her gezicht der dingen bedelft wegvegen, de vergetelheid bestrijden, de Dood verwerpen."

Elie Wiesel, Memoires - Deel I - pag. 211.

Het belangrijkste wat Elie Wiesel ons poogt mede te delen lees je niet in de tekst, maar tussen de regels. Ik ontwaar steevast een gevoel van "agape", van barmhartigheid die hij wenst te communiceren in zijn geschriften. In dit eerste deel van zijn memoires leest U over zijn jeugd in Sighet, Roemenië; een korte terugblik op de deportatie van zijn familie naar Auschwitz en Buchenwald; zijn journalistieke carrière in Frankrijk en de USA, met tussenstops in het nieuwe Israel terwijl hij de joodse kranten "Forverts" en "Yedioth" schreef en het boek sluit af met zijn huwelijk in Jerusalem.
De mooiste pagina's van dit boek vond ik waar hij vertelde over zijn ontmoetingen met de zachtmoedige François Mauriac, en over zijn pericelen met schaduwende agenten van de KGB in Moskou. ( )