Het eeuwenoude Tibetaanse dodenboek (Bardo Thö-dot) is misschien wel het merkwaardigste boek dat het Westen van het Oosten ontvangen heeft. Nadat het eeuwenlang (van mond tot oor) werd over¬geleverd, zou deze tekst zijn opgeschreven door Pad-ma Sambhava, de yoga-leraar die het boeddhisme in de achtste eeuw naar Tibet bracht en die als grondleg¬ger van het lamaïsme wordt beschouwd. Prof. Jung noemt Het Tibetaanse dodenboek van een ongeëvenaarde superioriteit wat de psychologie en de kritische filosofie betreft.
De teksl wijdt in in de /in van het leven dat de doods-ervaring omvat, niet als gebeuren op een bepaald tijdstip, maar als een voortdurend bereid-zijn, dat werkelijk leven pas mogelijk maakt. Op archetypische wijze wordt de toestand beschreven die dood genoemd wordt, tot aan het moment waarop naar oosterse opvatting de nieuwe geboorte plaats¬vindt. Daaruit komt naar voren dat de betekenis van het sterven onverbrekelijk met de zin van het leven ver¬bonden is.
Voortdurend wordt de lezer gewezen op de noodzaak hel rechtstreekse contact met het onnoembare-in-zich-zelf te zoeken.
De grondtoon van het onderricht is het met onuitput¬telijk geduld oproepen tot wat prof. C.G. Jung noemt 'de zorgvuldige en gewetensvolle waarneming van de irrationele facetten van het heilige in de mens zelf'. Wanneer dit bij hem aanslaat zal hij niemand meer vragen wal hij moet kiezen, maar met vallen en opstaan zijn eigen gezag zoeken - en vinden. Want in hemzelf is de bron van leven, en wat hij in we¬zen is, is leven: een ononderbroken opeenvolging van bewustzijnstoestanden, waarin geboorte (als het aan¬nemen van een lichaam) en dood (als hel afleggen van een lichaam) zijn besloten.
Dil herkenbaar maken is de zin van hel onderricht van hel Tibetaanse dodenboek.