HomeGroupsTalkZeitgeist
Hide this

Results from Google Books

Click on a thumbnail to go to Google Books.

Lila: An Inquiry Into Morals by Robert M.…
Loading...

Lila: An Inquiry Into Morals (original 1991; edition 1992)

by Robert M. Pirsig

MembersReviewsPopularityAverage ratingMentions
1,581None4,606 (3.56)23
Member:russdaniels
Title:Lila: An Inquiry Into Morals
Authors:Robert M. Pirsig
Info:Bantam (1992), Edition: Reprint, Mass Market Paperback, 480 pages
Collections:Epistemology, Your library
Rating:****
Tags:None

Work details

Lila: An Inquiry Into Morals by Robert Pirsig (1991)

(5) 20th century (7) American (11) American literature (11) biography (6) Buddhism (10) ethics (29) fiction (157) literature (28) metaphysics (10) morality (10) morals (19) non-fiction (25) novel (36) own (6) philosophy (257) Pirsig (10) quality (7) read (18) religion (8) Robert Pirsig (7) Roman (13) sailing (8) spirituality (8) to-read (12) travel (6) unread (11) USA (7) values (6) zen (24)

None.

Loading...

Sign up for LibraryThing to find out whether you'll like this book.

No current Talk conversations about this book.

» See also 23 mentions

English (14)  Italian (1)  All languages (15)
Showing 1-5 of 14 (next | show all)
1. Samenvatting.
Kwaliteit - het meest fundamentele aspect van de werkelijkheid. Zie ook: Zen en de kunst van het motoronderhoud.

Pirsig gebruikt ter illustratie meerdere malen het voorbeeld van iemand die op een te hete kachel gaat zitten. In eerste instantie is er dan alleen een negatieve kwaliteit, die pas later in subject (de persoon) en object (de hete kachel) uiteenvalt.

Kwaliteit valt uiteen in statische kwaliteitspatronen en dynami¬sche kwaliteit (ofwel vrijheid).
Het dynamische element valt uiteindelijk buiten elk ritueel, vastgelegde norm of metafysica. Het is datgene waarmee mensen recht¬streeks in contact zijn (zie Zen and ...). Dit element was sterk vertegenwoordigd in de Amerikaanse indiaan en vormt vandaar¬uit één van de grondaspecten van de Amerikaanse cultuur. Het is aantoon¬baar dat de eerste kolonisten de houding die bij dit element past van de indianen hebben overgenomen. Het leeft nu voort in de 'cowboy' uit de film.

De statische verankering in patronen geeft evolutienivo's:
- anorganische patronen: deeltjes, materie
- biologisch
- sociaal
- intellectueel

Volgens Pirsig vormt de 20ste eeuw het strijdtoneel van een gevecht tussen de prevalentie van de twee laatsten. In hoeverre moet tbv maatschappelijke eisen het intellect aan banden worden gelegd?
De statische verankering is nodig om enige stabiliteit te krijgen. zodat er niet alleen chaos is. Het dynamische aspect is nodig - het statische moet telkens weer worden doorbroken- om te kunnen groeien, om op veranderende omstandigheden te kunnen reageren. Verwijst hier naar J.S.Mill.
De vier nivo's zijn niet tot elkaar te reduceren. Pirsig werkt hier met de metafoor van de computer (p.164 ev). De roman die met een teksverwerker wordt geschreven ligt welliswaar uiteindelijk in bits van nullen en enen op schijf vast, maar die nullen en enen vormen niet de verklaring van de roman.
Pirsig ziet de vier nivo's op zich als een rangorde van waarden: sociale patronen zijn waardevoller dan biologische. Tegelijkertijd is het duidelijk dat de hogere nivo's de lagere nodig hebben en moeten respecteren. Met name is dit na de 60-er jaren uit het oog verloren voor wat betreft de betrekking tussen het sociale en het intellectuele: de maatschappij wordt nog slechts als onderdrukkend gezien en er zijn geen goede intellectuele gronden aan te geven waarom men zich aan bepaalde gedragsregels zou houden. 'Alles mag' en de intellectueel heeft geen goede verdediging tegen deze houding. Hij kan met zijn theorien geen onderscheidt maken tussen mensen die op een creatieve en voor de mensheid nuttige wijze de statische patronen doorbreken en de gewone criminelen (p298 ev).
Pirsig introduceert het begrip 'vogelbekdier' - het verschijnsel dat de realiteit op een gegeven moment niet in onze concepten past (p.112). Net zoals het vogelbekdier eieren legt en toch z'n jongeren zoogt. Bij de ontdekking zag men dit als een wonder van de natuur, terwijl de natuur zich natuurlijk niets van onze concepten hoeft aan te trekken.

Dit begrip hanteert Pirsig bij het formuleren van zijn bezwaren tegen een subject/object-metafysica. Volgens zo'n metafysica valt de realiteit uiteen in subjecten aan de ene en objecten aan de andere kant. Deze verdeling zou een grote hoeveelheid vogelbekdie¬ren creeren, die zijn kwaliteits-metafysica moeiteloos hanteert.

Een van de grote vogelbekdieren is de kwestie van vrije wil vs. determinisme (p.170). Mensen zouden net zo goed als andere objec¬ten aan de wetenschappelijke wetten gehoorzamen en in hun handelen dus gedetermineerd zijn. Het probleem is dan dat ethiek zinloos wordt. Maar als men de vrije wil aanneemt dan zou er dus een terrein zijn waar de wetenschappelijke wetten niet gelden. Pirsig lost dit eenvoudig als volgt op: 'In de metafysica van de Kwali¬teit doet zich dit dilemma niet voor. Voor zover iemands gedrag wordt beheerst door statische kwaliteitspatronen, is er geen sprake van keuzen. Maar voor zover men Dynamische Kwaliteit nastreeft, en die is ondefinieerbaar, is het gedrag vrij'.

Andere problemen vindt Pirsig in de antropologie, die aanvankelijk nogal door Boas c.s. werd beheerst en die de methoden van de antropolo¬gie op die van de natuurwetenschappen wil basseren. Volgens Boas is alles wat niet stoffelijk is uiteindelijk niet werkelijk, zodat begrippen als waarde, cultuur, samenleving en intellect voor hem zeer problematisch worden (o.a. p.116).
Vogelbekdieren: Kwaliteit (waarde), wetenschappelijke werkelijk¬heid, veroorzaken, het stoffelijke.

Op het verband tussen statische en dynamische kwaliteit komt Pirsig later in het boek nog terug (p412 ev). Het gaat hier om de functie van het ritueel. Het leven van een Zen-monnik wordt beheerst door ritueel, terwijl Zen er juist bij uitstek op gericht is je van statische patronen te bevrijden. Volgens Pirsig zit dat als volgt: 'Je kunt je van statische patronen bevrijden door ze in slaap te sussen. Dat wil zeggen, dat je ze zo voortreffelijk beheerst dat ze een onbewust onderdeel van je natuur worden. Je raakt er zo aan gewend dat je ze volslagen vergeet en dan zijn ze weg. In het middelpunt van de grootste saaiheid van statische ritualistische patronen kan de Dynamische vrijheid worden gevon¬den.'(p.414). Tegelijkertijd kunnen rituelen ook gezien worden als statische verwijzingen naar dynamische kwaliteit, als herinnering daaraan.

2. Commentaar.

In hoeverre kun je Lila als metafysische verhandeling serieus nemen? Er wordt een hoop beweerd, maar de status ervan en de aanspraak die het maakt is niet duidelijk. Niet alleen omdat het altijd nog onderdeel vormt van een roman, dat gold voor de bewe¬ringen in 'Zen and ...' ook, maar ook omdat Phaedrus beweert met een metafysica bezig te zijn die nog lang niet af is. Het is een onaf onderdeel van iets dat ooit een systematsich geheel zou moeten worden. Is dit een makkelijke indekking tegen eventuele kritiek of gaat het er Pirsig om dat het statische patroon van een afgeronde metafysica toch uiteindelijk altijd weer doorbroken moet worden door het dynamische element van nieuwe en nog onuitgwerkte ideeën? Hoe kijkt Pirsig tegen zijn eigen metafysica aan? Met enige nonchalance worden een aantal 'vogelbekdieren' binnen de Kwaliteitsmetafysica opgelost, maar hoe zit het met z'n eigen metafysica, onderkent Pirsig daarin de vogelbekdieren? Want vogelbekdieren komen voor in elk conceptueel systeem. Of kan hij geen vogelbekdieren onderkennen omdat zijn begrippenapparaat dermate vaag is dat elk probleem ermee overwonnen kan worden?

Wat zijn de voordelen van het gebruik van het begrip 'kwaliteit' tov 'energie'? Op het moment dat het gaat over statische kwali¬teitspatronen zou men net zo goed over energie kunnen praten. Of moet men het omdraaien: als men bezwaar maakt tegen een term als kwaliteit, dan blijkt dat energie net zo'n mysterieus begrip is. Wat is energie? Materie is georganiseerde energie en heeft dat enig veband met de energie waarvan sprake is als we met New Age spreken van cultuur en samenleving als energiepatronen? Gedachten, concepten is dat wat anders dan een bepaalde vorm van energie?
Waarom moet het geen 'God' worden genoemd? Als Kwaliteit de uiteindelijke realiteit is, dan is ze ook de bron van intelligen¬tie en van het leven, terwijl Kwaliteit als term die associatie niet oproept.

Maar het gaat niet om de naam die we eraan geven tenslotte, maar hoe we het concept van Kwaliteit hanteren. Voor Pirsig gaat het erom dat we die Kwaliteit niet als object kunnen zien, het is een realiteit die voor de subject/object onderscheiding ligt. In het voorbeeld van de hete kachel, maar ook in 'Zen and ..' wordt die Kwaliteit echter altijd wel direct verbonden met de daarna liggen¬de ervaring van het subject. Dit lijkt echter niet te gelden voor de vier nivo's van statische kwaliteitspatronen. Zij krijgen daardoor een objectief karakter en lijken als het ware klaar te liggen om door een subject te worden onderzocht. Is het wel de bedoeling van Pirsig om op deze wijze objecten te creeeren?

De vraag lijkt ook: hoe komt iets dat van zichzelf volkomen vrij is, nl. Dynamische Kwaliteit, ertoe om zichzelf in statische patronen te organiseren?

Er zijn een aantal posities mogelijk:
(1) De realiteit is stoffelijk, materieel, bestaat uit dode materie, op een haar na -namelijk het subject dat dit kan ervaren.
Dit is wat Pirsig de subject/object-metafysica noemt en die in hoge mate problematisch is.
(2) De realiteit is zelf intelligent, levend.
.... (onaf).

De ideeën van Pirsig zijn interessant maar soms naar mijn smaak toch wat nonchalant geformuleerd en soms worden er problemen wat al te gemakkelijk van tafel geschoven. Hij lijkt in dit boek meer geinteresseerd te zijn in oplossingen dan in de problemen zelf.

Zijn oplossing van het vrije wil/determinisme dilemma maakt in z'n formulering gebruik van het subject als gegeven: als het subject Dynamische Kwaliteit nastreeft,is het gedrag vrij. Maar als Kwaliteit logisch voor het subject komt, hoe kan de laatste dan het eerste nastreven? Is Dynamische Kwaliteit niet iets wat je overkomt, een vorm van 'de genade Gods'? Omzeilt Pirsig hier niet het probleem van het bijbelse 'zoekt en gij zult vinden' tegenover de uitspraak dat je niet door eigen werken in de hemel kunt komen? Als persoonlijkheid besta je uit louter statische kwaliteitspa¬tronen die juist voor de stabiliteit van jou als persoon zorgen. Als persoon kun je conceptuele onderscheidingen maken, doelen stellen en deze nastreven. Maar Dynamische Kwaliteit is nu juist iets wat daar buiten ligt, waar je geen grip op hebt!

Ook zijn begrip van het ritueel in het Zen-Boeddhisme lijkt ineens veel opervlakkiger geformuleerd dan uit de rest van het boek nodig zou zijn. Als de Zen-monnik de rituelen volledig beheerst dan worden ze onbewust en bestaan ze dus niet meer met als gevolg dat slechts Dynamische Kwaliteit overblijft! Een wat al te simpele verklaring voor de uitspraak dat Samsara en Nirwana hetzelfde zijn. Wordt je door het internaliseren van rituelen niet gewoon een robot? Hoe kan zo'n robot-monnik nog ooit flexibel reageren op veranderende omstandigheden: uit gewoonte zou hij zonder het te weten altijd hetzelfde blijven doen! ( )
  freetrader | Dec 30, 2013 |
Re-read 3/11/13:

I got a strange urge to re-read this book as I've been delving into some interesting social criticism of late (Chomsky's [b:Necessary Illusions|848628|Necessary Illusions Thought Control in Democratic Societies|Noam Chomsky|http://d.gr-assets.com/books/1348036055s/848628.jpg|865795] being the most mind-blowing). In picking it up again, I realize just how much of my present-day outlook was shaped by Pirsig's ideas. Granted, I was very impressionable toward the close of my college career, but it's alternately shocking, worrying and reassuring to remember just how much I assimilated his fascinating Metaphysics of Quality as presented here. That said, I changed my original 5-star rating to 4 stars because I was able to read it with a more critical eye almost 10 years later, and I found the writing occasionally stilted and self-congratulatory, more often the latter than the former.

Pirsig's first major philosophical step in this book is to separate his Quality (as sort of not-defined in [b:Zen and the Art of Motorcycle Maintenance|629|Zen and the Art of Motorcycle Maintenance An Inquiry Into Values|Robert M. Pirsig|http://d.gr-assets.com/books/1349023774s/629.jpg|175720]) into two types of Quality: static and dynamic. With this basic division of reality he aims to supplant the more-traditional-though now-fairly-outdated separation of reality into subject and object (or mind and matter). Thus his two forms of Quality either take the shape of static, traditional patterns of moral value or of dynamic, immediate, nirvana-like perception of pure Reality.

One of the best illustrations he uses to explain this division is in listening to a great new song. The first time you hear it you are blown away by the newness, every note seems earth-shattering, and you can't get enough of it. Gradually, however, that feeling wears away, and though you still recognize the song as "good" it's not likely to make you drop everything just to listen to it, to hang on every note. Dynamic is new and exciting, static is oldie-but-goodie. Pirsig eventually explains how each type of Quality depends on the other, and how one of them without the other will quickly lead to disaster -- wild degeneracy in the case of the former, and stale, suffocating rot in the case of the latter.

Besides this interesting and useful division, the two main ideas I took away when I originally read it (and the two that continue to seem to be the most important ideas of his MoQ) are difficult to separate from one another. First you have the idea of purpose- or goal-driven evolution, which is anathema to most biologists. Coupled very closely with this idea of intentional evolution is Pirsig's separation of levels of organization into four different systems: inorganic, biological, social, and intellectual.

What this means essentially is that when inorganic particles and elements originally combined to make organic compounds, this was an evolution toward Value or Quality, or in other words a moral movement. Eventually these inorganic compounds, through the initiative of Dynamic Quality, organized to a higher level of evolution and formed a biological organism. Eventually biological organisms, likewise inspired by Dynamic Quality or "moral" movement toward higher Quality, organized to form societies. And similarly, societies eventually evolved in the direction of Dynamic Quality and created intellectual patterns of thought, reason, and logic, by which we can analyze and govern our lives.

This idea really gets interesting when Pirsig discusses how all of these levels of Quality are actually in conflict with each other. This is because once a new level of organization is created on top of an old one, that new level, while dependent on the effective aspiration toward Quality of the level beneath it, will have its own goals and aims that are not necessarily in line with its foundation. In this way, a virus will have conflicting motives with a biological organism, and an organism can be in conflict with the greater good of society. Perhaps most applicably, an individual's ideas can be in conflict with society pressures.

Here, Pirsig proposes and (IMO) pulls off a neat trick by looking at these conflicts through the lens of morality. Because he has already proposed the division of Quality and because he has already explained how Quality has evolved from a very low level to a very high level, and continues to evolve, he can now say that any time the lower levels of Quality impinge on the higher levels of Quality, that is an immoral act. Thus he can philosophically explain why it is immoral that someone abuses drugs to the point that they must steal from or injure others in society, and why it was immoral for society to persecute Galileo and Copernicus.

This system also explains why laws that inhibit individuals from indulging in their unfettered biological impulses are moral. If you look at those impulses from the perspective of biology, they are completely moral because they feel good. However, from the perspective of society they are dangerous and degenerate. . . it is moral for a higher evolutionary system to judge that those impulses must be kept in check. Of course, a still-higher evolutionary system (that of the intellect) can then later develop and notice that, "Hey, society is unreasonably and unfairly suppressing certain biological values (for example, premarital sex and marijuana use), and we should really rethink that." That's when you will get a battle between the intellectual and societal notion of value. That is the stage that we have been struggling with for most of the 20th and 21st centuries.

There's a lot of different ways you can go with this, and Pirsig goes in a lot of them. That's part of the drawback to the writing, how disperse it is and how daunting the entire system ends up seeming (although it is quite easy to understand in the way he explains it). Around this part of the book it seemed to me that the system he had developed begged the question of what sort of level of organization may lie beyond the intellectual pattern of value. This question never seems to occur to Pirsig, who sticks with his four levels plus the highest good of all: Dynamic Quality.

I haven't studied enough philosophy to know how new these ideas are. Pirsig seems to give a lot of credit to William James for developing a similar framework. When I explained it to my philosopher wife she said it sounded like Hegel and didn't sound too impressed. She also cautioned that any time you have someone setting up an absolute morality or objective Truth or Value, you encounter a dangerous arrogance that threatens to overwhelm any culture that doesn't buy into the paradigm. Specifically in this case, despite Pirsig's cautioning against the over-reliance on rationality and science, his system is still one that is very much grounded in the Western paradigm of reason/logic/rationality. He admits as much.

Without being a cultural relativist, you can acknowledge how dangerous it might be to invalidate any non-rational way of perceiving truth. . . mysticism, for example, or the shamanistic rites of certain non-Westernized tribes. I could be wrong, but it seems like Pirsig would have to say that those societies are less moral because they don't perceive Truth intellectually. . . they still operate completely in the social level of value. I actually argued about this with my wife, because I happen to agree with that statement. In my own view of the evolution of consciousness, or enlightenment, or whatever, I think it is necessary to pass through rational thought and analysis -- to know the extreme, as it were -- before you can truly know what it's like to reject that extreme and embrace the mystical nature of the universe. My wife, on the other hand, pretty much thinks I'm a chauvinist.

Anyway, this is getting way too long. I will say that Pirsig's book has greatly informed my own outlook on life. Additionally, this go-round I was really able to appreciate how he weaved his philosophy into the narrative. The first time I read it I didn't notice the meta-book in here, how Pirsig explains to us how he's struggling to organize these thoughts and then divulges the thoughts at the same time he's looking at the "slips" that he's trying to organize. Another example occurs in the end, when he talks about how he must remember to tie his book back into the Native-Americans (of course just be mentioning them in the reminder he is doing that). It's pretty ingenious.

Additionally, the creation of the character of Lila and Rigel was a nifty way to illustrate several of the more obscure ideas in his metaphysics. The way he describes Lila's detour into insanity is captivating and totally organic. If you think about it you will perhaps find yourself in the strange position of feeling lucky that Pirsig himself went crazy so that he is able to explain it so authentically. The fact that the narrative drags at points as he tries to cram a lot of tangential information into the story does not detract from the overall seamless way that he weaves it all together.

It's an impressive achievement, and I wish Pirsig had more mainstream recognition. Despite the book not being as perfect as I remember, I am glad to say that most of the impressive points he makes still seem to hold up. My opinion of Pirsig as one of the most refreshing and innovative thinkers in recent history is corroborated. I highly recommend both this and Zen.
( )
2 vote blake.rosser | Jul 28, 2013 |
Very stimulating, puzzling, frustrating. See my review of his ZAMM. I still hope to make progress toward really understanding his "Metaphysics of Quality" but might well die first :-? ( )
1 vote klerulo | Jan 12, 2011 |
Let me preface this by saying that I very much enjoyed Zen and the Art of Motorcycle Maintenance. And so, I purchased this book enthusiastically upon finding it on the shelf of a local bookstore.

This book, however, feels like the Hollywood sequel to Zen. To me, at least, it feels like a failed attempt to recapture whatever magic it was that provided Zen with the wonderful mixture of accessibility, insight, and entertainment that has sustained it through four decades, and countless reprintings.

I may give this one another shot at some point in the future, but for now, I am disappointed. ( )
2 vote tsias | May 6, 2010 |
An interesting book about Pirsig's take on truth, quality, and life. Not very well written, but an amazing philosophy and some great insights. I have not much experience in philosophy, but I like Pirsig's idea of static quality patterns and dynamic quality that together constitute everything in mind and matter. ( )
1 vote hennis | Jul 17, 2009 |
Showing 1-5 of 14 (next | show all)
no reviews | add a review

» Add other authors (11 possible)

Author nameRoleType of authorWork?Status
Robert Pirsigprimary authorall editionsconfirmed
Jonkers, RonaldTranslatorsecondary authorsome editionsconfirmed
You must log in to edit Common Knowledge data.
For more help see the Common Knowledge help page.
Series (with order)
Canonical title
Original title
Alternative titles
Original publication date
People/Characters
Important places
Important events
Related movies
Awards and honors
Epigraph
Dedication
To Wendy and Nell
First words
Lila didn't know he was here.
Quotations
Getting drunk and picking up bar-ladies and writing metaphyisics is a part of life.
'In de metafysica van de Kwali¬teit doet zich dit dilemma (tussen vrije wil en determinisme-JV) niet voor. Voor zover iemands gedrag wordt beheerst door statische kwali-teitspatronen, is er geen sprake van keuzen. Maar voor zover men Dynamische Kwaliteit nastreeft, en die is onde¬finieerbaar, is het gedrag vrij.'(p.¬170)
'Je kunt je van statische patronen bevrijden door ze in slaap te sussen. Dat wil zeggen, dat je ze zo voortreffelijk beheerst dat ze een onbewust onderdeel van je natuur worden. Je raakt er zo aan gewend dat je ze volslagen vergeet en dan zijn ze weg. In het middelpunt van de grootste saaiheid van statische ritualistische patronen kan de Dynamische vrijheid worden gevon¬den.'(p.414)
Last words
(Click to show. Warning: May contain spoilers.)
Disambiguation notice
Publisher's editors
Blurbers
Publisher series

References to this work on external resources.

Wikipedia in English (3)

Book description
Haiku summary

No descriptions found.

Phaedrus has traded in his motor cycle for a sailboat, his traveling companion, son Chris, for Lila, a woman he met in a bar, and his focus on values for a concentration on morals.

(summary from another edition)

» see all 2 descriptions

Quick Links

Swap Ebooks Audio
51 avail.
25 wanted
2 pay

Popular covers

Rating

Average: (3.56)
0.5 1
1 6
1.5 2
2 32
2.5 7
3 81
3.5 10
4 82
4.5 9
5 57

Is this you?

Become a LibraryThing Author.

 

Help/FAQs | About | Privacy/Terms | Blog | Contact | LibraryThing.com | APIs | WikiThing | Common Knowledge | Legacy Libraries | Early Reviewers | 89,459,017 books! | Top bar: Always visible