The Solitude of Prime Numbers opens in the childhoods of an Italian girl and boy, Alice and Mattia, where separate traumatic incidents alter their lives. Isolation is a factor in the incidents, and is such a continuing fact in their lives that Mattia likens himself to a prime number. Despite becoming acquainted with each other in adolescence, their sense of separateness continues in Mattia’s characterization of them as twin primes: “pairs of prime numbers that are close to each other, almost neighbors, but between them there is always an even number that prevents them from truly touching.” The spare narration beautifully evokes their introversion (even autism) and as they grow into adulthood and careers of photography and mathematics, the throughline remains: is solitude their destiny?

Though the setting is modern-day Italy, I was disappointed that there is no sense of the country or culture. (In fact I was bumped back to the USA by a couple of passages, including the literal line, “Alice doesn’t live here anymore.”) Otherwise, it’s a lovely (though melancholy) and insightful novel with an ending I found wholly satisfying.

(Review based on an advance reading copy provided by the publisher.) ( )

Van http://mom.biblion.nl/ :
Alice is een jong meisje dat door haar ouders verplicht wordt om te gaan skiën. Zij haat het, breekt een been en komt naast de piste terecht. Zij draagt er haar hele leven de gevolgen van. Mattia is een hoogbegaafde jongen, die een zwakzinnige zus heeft. Om niet af te gaan op een feestje van vrienden laat hij haar alleen achter in het park. Zij verdwijnt en zal nooit teruggevonden worden. Dit is het voorspel van deze Bildungsroman van Alice en Mattia. We volgen hen als kind, als puber, als volwassene. Ze zijn tot elkaar aangetrokken, zoals tweelingpriemgetallen (11 en 13, 17 en 19 enz.), maar ze slagen zij er niet in om echt in contact met elkaar te komen. De twee jongeren zijn elk met hun eigen problemen bezig. Voor hun angsten is er geen oplossing, omdat ze niet in staat zijn de realiteit te aanvaarden zoals ze is. Het einde van het boek is weinig idyllisch, ja zelfs beangstigend. Deze debuutroman van de Italiaanse fysicus (1982) was een schot in de roos; hij won er in 2008 de belangrijkste Italiaanse literaire prijs mee, de Premio Strega. Een klein meesterwerk. Vrij kleine druk. - Bernard Huyvaert

Overrated. This book has been a bestseller for months now, so I thought I should try. However, despite its intriguing title, I thought it superficial and not very memorable. To read is to forget. It's not that it was an unpleasant read, just that it won't last. Two characters delve into their loneliness, and can't ever reach each other. In a review I read it is a homage to the choice for being alone. However, to me the main message was that you've got to be pretty messed up to make this choice. Whereas there could be better and more sensible reasons. ( )

The title of this book already was intriguing and I was interested in something Italian, as Italy is a country I don't read much books from. The first two chapters already tell two sad stories and grip you immediately. You want to know more about the two main characters and if they have a connection.

The book has some heavy themes, like annorexia and automutilation. But it is good readable, hard to put away. It also is a dark, sad story, I felt sorry for the Alice and Mattia.

A recommended read.

http://boekenwijs.blogspot.com/2009/1... ( )

"Aunque sabía que el desorden del mundo no puede sino aumentar, que el ruido de fondo crecerá hasta cubrir toda señal coherente, creía que si ejecutaba con cuidado todos sus actos tendría menos culpa en esta lenta desintegración." p. 72
"...quizá aquella sería la primera media verdad de los esposos, la primera de las pequeñas grietas que se crean entre dos personas, por las que tarde o temprano la vida introduce su ganzúa y hace palanca." p.186
"Pero tampoco se decidía a marcharse, porque a esas alturas dependía de aquel mundo, se había atado a él con la obstinación con que uno se ata a las cosas que lo perjudican." p. 215