Oleg Pavlov (1970–2018)

I only read the title novel, Казённая сказка, the first novel of a trilogy, this time around but look forward to reading the next installment... Pavlov creates vivid settings and situations at a military company/prison in the Soviet steppe. The book is oddly powerful--it's difficult to read but even harder not to read--and filled with absurdity and dark humor.

(There's more about Kaзённая сказка on my blog, here.)

Though Pavlov is an established author, this was his first published novel, newly translated into English. It features a terrific introduction by Marcel Theroux.

To me, the novel's outstanding feature is the vividness with which Pavlov brings to life its setting in a Russian prison camp on the steppes of Kazakhstan. Also noteworthy are the atmosphere of tragicomedy that seems both Soviet and historically Russian, and a sense of morality that elevates that beyond the merely amusing.

The show more story-telling, however, gets a little confusing at times, especially later in the book. I don't know if some of that stems from inevitable losses in translation, but I think generally the translation was fantastic, so I suspect it was more the fault of the young author.

I recommend the book to interested readers. It is wonderful to have something like this published despite its non-commercial prospects. As only literature can do, the book gives the reader entry into another world. show less

"Liked it" doesn't express my feelings about Asystole -- I didn't enjoy it at all, but I do respect Pavlov's ability to keep me reading this relentlessly depressing stream-of-narration novel about a horribly unhappy man.

My blog will let you in on more of the drear, here.

De aardappels en de staat begint veelbelovend. De achterflap belooft verder ook nog Catch-22. De aardappelteelt die op eigen initiatief en zonder voorafgaande toelating wordt begonnen, lijkt dat aanvankelijk te gaan inlossen. Maar Pavlov, die voor dit boek de belangrijkste Russische literatuurprijs bedeeld kreeg, is Joseph Heller niet. En Chabarov is geen Yossarian.

De personages in De aardappels en de staat botsen voortdurend tegen elkaar op, ze komen op hun stappen terug, ze doen maar wat. show more Spelen nu eens de ene rol en dan weer de andere. Er is humor, maar ze is plaatsvervangend, als waant ze zich schaamte. Er zijn knappe beschrijvingen, spitse beelden, maar er zijn ook vele luie beschrijvingen, veel afgestompte beelden. De roman verzandt. Halverwege begon ik het ding te lezen als een deurenkomedie. De zinnen, de personages. Knal, knal, knal. Nu eens kijk je rechts, dan weer moet je links kijken. Nu eens gaat het hier over, dan weer hebben we het ergens anders over. Nu eens bevinden we ons hier, dan weer daar, of nee, toch hier. Nu eens dit detail opgemerkt, dan weer alleen maar grote lijnen. Missen we nog een personage om een gat te vullen? Dan sleuren we die er toch gewoon snelsnel bij. Links het podium op, rechts er weer af! Eventjes kreeg ik er zowaar weer plezier in. Tot ik me herinnerde dat ik een broertje dood heb aan deurenkomedies … Achteraf bedenk ik dat ik het waarschijnlijk beter als een filmscript had gelezen.

De lof voor de Engelse editie is alom, de Franse editie werd geshortlist. De Angelsaksen en Fransozen lazen, lijkt het, een ander boek. En misschien was Kapitein van de steppe wel een betere titel geweest … show less