Angèle Manteau (1911–2008)
Author of Ja, maar mevrouw, deze schrijven Nederlands een uitgeefster aan het woord over het boekenvak
About the Author
Works by Angèle Manteau
Ja, maar mevrouw, deze schrijven Nederlands een uitgeefster aan het woord over het boekenvak (2000) 10 copies, 1 review
Het uitgeven van gedichten 1 copy
Associated Works
Tagged
Common Knowledge
- Canonical name
- Manteau, Angèle
- Legal name
- Manteau, Angèle Georgette Ghislaine barones
- Other names
- Baroness Manteau, Angèle,
- Birthdate
- 1911-01-24
- Date of death
- 2008-04-20
- Gender
- female
- Education
- Free University of Brussels
- Occupations
- Uitgeefster
editor
publisher - Relationships
- Closset, François (husband)
- Short biography
- Angèle Manteau was the daughter of a prosperous textile manufacturer and was raised in Dinant, Belgium. She studied chemistry at the Université Libre de Bruxelles. In 1932, she took over a book import business and six years later was able to expand it into her own publishing house. Although her mother tongue was French, she also spoke Dutch fluently and quickly gained the trust of Flemish literary circles. She published both French and Flemish writers for more than 30 years and launched many new careers. In 1970, Angèle Manteau went to work for Elsevier in Amsterdam. She was made a baroness by the King of Belgium in 1986.
- Nationality
- Belgium
- Birthplace
- Dinant, Belgium
- Places of residence
- Amsterdam, Netherlands
- Place of death
- Aalst, Belgium
- Burial location
- Cremated
- Associated Place (for map)
- Belgium
Members
Reviews
Ja, maar mevrouw, deze schrijven Nederlands een uitgeefster aan het woord over het boekenvak by Angèle Manteau
Angèle Manteau, bejubeld door mensen als Ward Ruyslinck en Jos Vandeloo, maar in de annalen die ons zullen overleven neergeschreven door Julien Weverbergh en vooral Jeroen Brouwers, mag in deze 10 lezingen - bijeengebracht ter ere van haar 90ste verjaardag - 10 maal haar levensgeschiedenis herhalen. Of het nu gaat om de toekomst van het boek, het uitgeven van gedichten, Louis Paul Boon, Hanna Kahan, Gerard Walschap, Godfried Bomans ... in elk van deze (vrij chaotische) lezingen lees je show more dezelfde kleine en grote feitjes en 'mijlpalen' van Angèle Manteau: begonnen als secretaresse, importbedrijf, uitgeverij, Daisne, van de Woestijne, Ruyslinck, 50 jaar in het vak.
Het is dat ik Jeroen Brouwers' boeken al zo veelvuldig en ginnegappend heb gelezen, over zijn Vlaamse jaren, over zijn lectorenwerk, over de schrijverscontracten, over de rondslingerende correspondentie, over de weigering om De Kapellekensbaan uit te geven, over de hagiografie die Manteau zich liet schrijven door Greta Seghers. Het is dat ik Weverbergh al las, over 'de boeken' van Manteau en de 'vlucht' naar Elsevier. Het is dat ik het werk van Jos Vandeloo minacht en er geen kwaad woord over Manteau kon geschreven worden of uitgerekend die Vandeloo poogde er tegen te ageren. (Vandeloo is, samen met o.a. R.H. Schoemans, die tekende voor het pathetische voorwoord, één van de initiatiefnemers van dit boek dat - niet bij Manteau! - maar bij Standaard Uitgeverij verscheen ...)
Angèle Manteau serieus nemen lukt me daarom niet meer. Net zo min als ik de Nederlandse cultuurminister Plasterk, Ronald Dietz, Rudy Kousbroek, ... nog ooit zonder in lachen uit te barsten een hand zal kunnen schudden. Ook daar, immers, liet Brouwers weinig spaanders van heel ...
Maar dat, en de ontelbare herhalingen, maakte dit boek slechts een beetje minder interessant. Toegegeven, de lezingen zijn futiel en komt er al een originele gedachte in naar voor dan is dat veelal wanneer een collega-uitgever geciteerd wordt. Maar Manteau schetst wel een beeld van het Vlaamse uitgeverslandschap van de jaren '30 en '40 - niet al te uitgebreid, maar bijvoorbeeld wel welke uitgeverijen er toen actief waren en wat voor boeken ze publiceerden. En dat boeit me. Dat er tot vier jaar na de tweede wereldoorlog een Nederlands invoerverbod op Belgische producten (inclusief boeken) bestaan heeft, bijvoorbeeld, was me onbekend. De eerste Vlaamse boekenbeurs (zonder signeersessies!) in 1932 is ook een aardige anekdote.
Manteau haalt uit haar geschiedenis dat wat ze tot geschiedenis wil weten. De rest verzwijgt ze of verschuilt ze onder gemeenplaatsen (zo nam ze het initiatief om Sagan en Malaparte uit te geven, 'om maar enkele namen te noemen' ... maar Sagan en Malaparte zijn de enige buitenlandse namen die in vrijwel elke lezing (daterend van 1960 tot 1998) vermeld worden ... dus op welke andere namen zou ze nog prat gaan?)
Geloof je haar, dan valt haar niets aan te wrijven, zelfs niet het niet uitgeven van De Kappelekensbaan - de economische situatie liet het uitgeven van dat boek immers niet toe. Ze zou in 1970 zelf de beslissing genomen hebben om naar Elsevier te stappen. Bij Brouwers, en bij Weverbergh las ik een andere versie: Manteau, zo meen ik me te herinneren, moest sinds kort de (tegenvallende) financiële resultaten verantwoorden t.o.v. overkoepelend bestuur ...
http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2009/11/ja-maar-mevrouw-deze-schrijven.ht... show less
Het is dat ik Jeroen Brouwers' boeken al zo veelvuldig en ginnegappend heb gelezen, over zijn Vlaamse jaren, over zijn lectorenwerk, over de schrijverscontracten, over de rondslingerende correspondentie, over de weigering om De Kapellekensbaan uit te geven, over de hagiografie die Manteau zich liet schrijven door Greta Seghers. Het is dat ik Weverbergh al las, over 'de boeken' van Manteau en de 'vlucht' naar Elsevier. Het is dat ik het werk van Jos Vandeloo minacht en er geen kwaad woord over Manteau kon geschreven worden of uitgerekend die Vandeloo poogde er tegen te ageren. (Vandeloo is, samen met o.a. R.H. Schoemans, die tekende voor het pathetische voorwoord, één van de initiatiefnemers van dit boek dat - niet bij Manteau! - maar bij Standaard Uitgeverij verscheen ...)
Angèle Manteau serieus nemen lukt me daarom niet meer. Net zo min als ik de Nederlandse cultuurminister Plasterk, Ronald Dietz, Rudy Kousbroek, ... nog ooit zonder in lachen uit te barsten een hand zal kunnen schudden. Ook daar, immers, liet Brouwers weinig spaanders van heel ...
Maar dat, en de ontelbare herhalingen, maakte dit boek slechts een beetje minder interessant. Toegegeven, de lezingen zijn futiel en komt er al een originele gedachte in naar voor dan is dat veelal wanneer een collega-uitgever geciteerd wordt. Maar Manteau schetst wel een beeld van het Vlaamse uitgeverslandschap van de jaren '30 en '40 - niet al te uitgebreid, maar bijvoorbeeld wel welke uitgeverijen er toen actief waren en wat voor boeken ze publiceerden. En dat boeit me. Dat er tot vier jaar na de tweede wereldoorlog een Nederlands invoerverbod op Belgische producten (inclusief boeken) bestaan heeft, bijvoorbeeld, was me onbekend. De eerste Vlaamse boekenbeurs (zonder signeersessies!) in 1932 is ook een aardige anekdote.
Manteau haalt uit haar geschiedenis dat wat ze tot geschiedenis wil weten. De rest verzwijgt ze of verschuilt ze onder gemeenplaatsen (zo nam ze het initiatief om Sagan en Malaparte uit te geven, 'om maar enkele namen te noemen' ... maar Sagan en Malaparte zijn de enige buitenlandse namen die in vrijwel elke lezing (daterend van 1960 tot 1998) vermeld worden ... dus op welke andere namen zou ze nog prat gaan?)
Geloof je haar, dan valt haar niets aan te wrijven, zelfs niet het niet uitgeven van De Kappelekensbaan - de economische situatie liet het uitgeven van dat boek immers niet toe. Ze zou in 1970 zelf de beslissing genomen hebben om naar Elsevier te stappen. Bij Brouwers, en bij Weverbergh las ik een andere versie: Manteau, zo meen ik me te herinneren, moest sinds kort de (tegenvallende) financiële resultaten verantwoorden t.o.v. overkoepelend bestuur ...
http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2009/11/ja-maar-mevrouw-deze-schrijven.ht... show less
Jan 12, 2010Dutch
You May Also Like
Associated Authors
Statistics
- Works
- 5
- Also by
- 3
- Members
- 16
- Popularity
- #679,946
- Rating
- 3.7
- Reviews
- 1
- ISBNs
- 4