Nathan the Wise

Lessing's best play, and maybe the first soap opera out there, with a very diverse family having a happy humanist ending that defies intolerance, crusades, misogyny, and bad chess games.

I've read enough of Tasso and Ariosto to see that ending coming. But I wasn't expecting to love the prose so much. Verbally, it was beautifully constructed. And, as a metaphor, it was lovely in this contentious culture that we live in. I highly recommend it.

It is difficult to summarize the plot of this play without making it sound like one of those airplane jokes where there are too few parachutes for the people on board. Nevertheless, it is a play about Jews, Muslims, and Christians in crusader times. More important, it's message about religious tolerance makes it a significant book to be read today - it shows the Jew and Muslim as demonstrating more tolerance and virtue than any of the Christian characters.

The E-book edition I read included both the German text and the English translation mixed together on the same page with the English somewhat greyed out. Although it would be possible to actually just read the German text, I found it difficult not to read the English text as well. show more This took away some of the drama of the story but added to the comprehension of what was being read. the English text also included some footnotes that were necessary to be able to understand the context of the events in the play. show less

(1729-1781)

This is an amazing drama. The setting is Jerusalem at the time of the crusades, the point at which three world religions collide. Its appeal to tolerance and understanding and rejection of violence and hatred is as urgent—if not more so—today as it was then. Sadly, mankind appears to have learned little in 920 years.

Ik las dit in het Duits, en dat ging me toch moeilijker af dan anders, mogelijk omdat de taal en de stijl echt het einde van de 18de eeuw uitstralen. Gotthold Ephraim Lessing (1729–1781) geldt als één van de reuzen van de Duitse Verlichting, en dat blijkt absoluut uit dit toneelstuk. Het is niks minder een mooi pleidooi voor tolerantie tussen de godsdiensten. De setting is Jeruzalem in de tijd van de Kruistochten, en het hoofdpersonage is een rijke joodse handelaar (de wijze Nathan dus), waardoor Lessing handig jodendom, christendom en islam rechtstreeks met elkaar confronteert. Vooral de parabel van de oude stervende vader en zijn opalen ring is tot een klassieke tekst van de religieuze (en ideologische) tolerantie geworden. In de show more lijn van Voltaire moet bij Lessing vooral het hypocriete christendom het ontgelden: de Bijbel is helemaal niet geopenbaard, en de kerken hebben de christelijke boodschap helemaal verkracht.
Uiteraard zitten er nog een paar mindere accenten in die het onvermijdelijk tot een kind van zijn tijd maken: onze tempelier doet een aantal misogyne uitspraken, en de hoofdpersonages zijn alleen mannen. Ook de opbouw is het stuk is iets te soapachtig, met een nogal voorspelbaar verloop en ontknoping die het iets teveel op een comedy of errors doet lijken. Met andere woorden: dit stuk is niet zozeer literair, maar vooral historisch van belang. show less

L'unica cosa bella è il racconto dei tre anelli (peraltro rielaborazione di una novella del Decameron).
Per il resto, soprattutto nel finale sembra più un romanzetto d'appendice.