La stanza del vescovo

2.5 Still conflicted on this one. Loved the retro cover and the era it evokes, but the reality of post-war Europe, specifically romantic Italy, was less endearing. Whoever thought morals became loose in recent years needs to look at Europe in the 40s, according to this tale. First published in 1976, the book definitely presents challenges to a woke feminist sensibility. The writing is reminiscent of Hemingway in its outlook and sparse, unemotional prose and definitely has a chauvinistic view of women, who are referred to more than once as "prey." The premise is the itinerant sailing lifestyle of the narrator (unnamed), a 30 year old war refugee, who is spending a summer sailing around the ports of a beautiful resort-y Lake Maggiore in show more northern Italy. He seems to have a "girl" in every port who is willing to sail with him for a short time without serious romantic entanglements. It's like a nautical series of one-night stands. Until he docks in Oggebbio and makes the acquaintance of Mario Orimbelli, a 40-year old war veteran and essentially a dirty old man. Orimbelli invites him to be a guest at his villa (hence, the Bishop's Bedroom - a dead relative on his wife's side), where he meets the cold, shrewish Signora and her voluptuous niece Mathilde who is a war widow. Orimbelli invites himself along on the sailing conquests, adding his own affairs to the mix, and often seducing the narrator's women as well. This rankles after awhile (for the reader too) and the friendship is a bit strained, although the narrator is easy-going to a fault. Mathilde gets involved in the mix when she accompanies the two men and Orimbelli's true character is thoroughly exposed. When a tragedy calls them all back to the villa, enough doubt has been sown to tarnish all the relationships, and things take a strange triangular turn. The writing is masterful and no doubt a product of the time, but it didn't necessarily make it easier (or enjoyable) to read. On the plus side, it is a short read, so wasn't a huge investment of time or energy. show less

Originally published in 1976, this new English translation of Piero Chiara's classic Italian novel is very welcome.

In post-war Italy, an unnamed sailor finds himself caught up with the enigmatic residents of a villa on the shores of Lake Maggiore. Mario Orimbelli, his wife, and sister-in-law Matilde live a slightly sinister existence, and as the narrator finds himself on his boat with first Orimbelli, and then Matilde, sexual couplings aplenty take place, and intrigue is never far away. There are dark secrets from the recently-ended WW2, and family skeletons in the closet to emerge. When one of the main protagonists is found dead, who (if anyone) is to blame?

With clear affiliation to the likes of Patricia Highsmith, this is an show more intriguing and lyrical study of desire, trust and family secrets. I'm very glad that Chiara's work will get a wider audience. Definitely recommended. 3.5 stars rounded up to 4 because this is an author that deserves to be read. show less

This is a delightful novel that transported me to Lake Maggiore, a place I probably will never see but must be beautiful. Two new friends sail the lake and develop their relationship. Love leads to murder and suicide.

this was kind of dullsville for me but who knows you might like it.

De stelling op de binnenflap dat dit een boek vol suspense is, vind ik wat kort door de bocht. Dit is niet zo zeer een thriller als wel een boek over menselijke verhoudingen. De verteller ontmoet op zijn boottocht over het Lago Maggiore ene Mario Orimbelli waarna ze dan samen het meer doorkruisen op zoek naar lieflijk vrouwelijk gezelschap wat op zijn beurt weer een bron van spanningen wordt. "Veeleer intuïtief dan uit eigen ervaring wist ik dat er een drama schuilt in elk spel dat men met gevoelens speelt, een drama waar alles naartoe werkt, dat als het ware wordt gevoed te midden van allerlei vrolijke vormen van afleiding en gedachteloze vervoering" (p. 96) En zoals het Lago Maggiore bij stormweer erg gevaarlijk wordt voor de zeiler show more die zich niet tijdig in veiligheid bracht, zo ook kunnen menselijke relaties destructieve krachten ontketenen. "De rust van de plaatsjes aan het meer, de vrede van de lustoorden hier, een en al azalea's en camelia's, onze eigen omzwervingen, het was allemaal niet meer dan een fraaie sluier waaronder de dood zich schuilhield." (p. 109)
Misschien wel het belangrijkste personage is het Lago Maggiore zelf. Met zijn drie grote armen (goed dan, twee grote en een kleine) staat dit zowat symbool voor de vele driehoeksverhoudingen doorheen alle ontmoetingen in dit boek. Orimbelli vat het ergens zelf samen: "Ik doe aan driehoeksmetingen. Want de aarde meet je af aan driehoeken, net als het leven" (p. 105). Het getal drie vormt ten andere een rode draad in het boek. Zo lijdt Orimbelli's vrouw aan pijnen aan de drielingszenuw. Villa Cleofe telt drie bewoners. Orimbelli pikt drie liefjes van de verteller. Enz... Het moge duidelijk zijn dat oedipale thema's van verboden seksuele verlangens en van rivaliteit voortdurend aanwezig zijn maar zonder zwaar op te hand liggend te worden. Chiara schrijft in een mooie, licht golvende stijl, misschien een beetje zoals het water van het Lago Maggiore. show less

De bisschopskamer is een enigszins langzaam boek, deinend op het ritme van het Lago Maggiore. De twee mannen nodigen verschillende dames uit, die zich maar al te graag laten verleiden, bezoeken Isola Bella of gaan zwemmen langs de rotskusten. Toch groeit ook de spanning, eerst onderhuids, met Orimbelli's listen om de concurrentie te verschalken, maar ook tastbaarder, met als orgelpunt een dode in het boothuis van Orimbelli. Het geheel is een tikkeltje gedateerd, maar best interessant om te bekomen van de eindejaarsdrukte.
Volledige bespreking via http://wraakvandedodo.blogspot.com/2009/01/piero-chiara-de-bisschopskamer.html

Il romanzo di Chiara è agevole e si legge in un paio d'ore ma non mi ha convinto: la vicenda, come lo stile, dimostra più rughe e più macchie di quelle che i suoi 35 anni dovrebbe avere. Nulla, in questa storia, mi è davvero piaciuto. L'unica cosa che ha tenuto sveglio il mio (blando) interesse è stato il colpo di scena tardivo che ha dato un input alla lettura facendomi veleggiare (è proprio il caso di dirlo) senza intoppi e senza brividi verso un prevedibile finale.