La Secte des égoïstes

This is a short book you can read in a couple of hours.
It's pleasant to see how Eric-Emmanuel Schmitt managed to build such a vertiginous story based on a simple sophism: solipsism. And so this book is a challenge to your mind to understand its construction. This remember me when younger we had such "constructive" discussions, based on a knowingly false hypothesis, just to explore new worlds. But in a way all this is logical and obvious, as this book exists only because I wanted so ;-)

Reflections sur le solipsisme, intéressant

Wie in zijn studies ooit een beetje filosofie heeft moeten/mogen ondergaan, zal wellicht vertrouwd zijn met de term "solipsisme", de visie dat de wereld alleen maar in ons hoofd bestaat, dat er zonder ons er geen echte materie of andere mensen zouden zijn. Voor het gezond verstand lijkt dit een belachelijke denkwijze, maar als je wat uitleg krijgt over de subject-object-manier om naar de wereld te kijken, dan lijkt het solipsisme toch enigszins plausibel; vandaar dat de visie regelmatig in de Westerse filosofie is opgedoken.
Schmitt onderneemt in dit korte boekje een poging om eens en voorgoed af te rekenen met het solipsisme. Hij voert in dit verhaal een zogezegd vergeten 18de-eeuwse filosoof van Nederlandse afkomst op, de zogezegde show more stichter van de sekte van de egoïsten, in feite een onverbloemd aanhanger van het solipsisme. Het loopt slecht af met de man, laat dat duidelijk zijn: onze filosoof raakt door een heftige verliefdheid op een dansende zigeunerin (een al te doorzichtige knipoog naar Esmeralda in Victor Hugo's Bultenaar van de Notre Dame) helemaal in de ban van een ander wezen en blijkt dus absoluut niet Meester van de Wereld te zijn, wat hem tot pure waanzin drijft; liefde doodt alle egoïsme, is de nogal moralistische boodschap van Schmitt. Het verhaal van de filosoof ligt ingebed in dat van een stoffige archief-onderzoeker die door een toeval op het spoor komt van de solipsist: het is diens obsessie om meer te weten over de vergeten filosoof, die door Schmitt uiteindelijk centraal wordt geplaatst. Dat resulteert in een vlot vertelde queeste vol suspense, maar het stelt uiteindelijk toch wat teleur, vooral door de redelijk voorspelbare afloop. Ik moet toegeven dat ik er meer van verwacht had. Toch één geniale passage: de monoloog die God met zichzelf voert, waarin Hij vaststelt dat Hij de werkelijke schepper is van de wereld, maar nu geen raad meer weet met de vrijheid die hij de mens heeft toebedeeld, en bovendien vastloopt op de vraag wie Hem dan heeft geschapen. show less

París. Un joven estudioso se topa en la biblioteca nacional con un excéntrico filósofo del siglo XVIII, que funda la escuela de la filosofía “egoísta” basada en la idea de que nada existe fuera del individuo. Pero los datos que encuentra de este curioso personaje se pierden o dispersan, como si fuera parte de una conspiración para borrar su memoria.
Una novela breve, enigmática, en la que una investigación bibliográfica llega a ser tan apasionante como una novela de acción.

Ein Philosophiestudent entdeckt in der Bibliothek den vergessenen Exzentriker Languenhaert aus dem 18. Jahrhundert und macht sich auf Spurensuche. Languenhaert war davon überzeugt, dass die ganze Welt nur in seiner Vorstellung existiere und er sie somit erschaffen habe.
Auf der Rückseite des Einbands wird das Buch als "philosophischer Krimi" bezeichnet, wobei ich die Krimi-Komponente nicht finden konnte. Die Gedankenspiele fand ich interessant, aber für mich war die Lektüre trotz der wenigen Seiten zu langatmig und den Schluss empfand ich als unbefriedigend.

Le monde qui nous entoure n’est-il que l’émanation de notre pensée ? Une idée qui a probablement traversé l’esprit de tout un chacun, un vertigineux postulat… Mais qu’advient-il lorsque l’on accepte cette idée, que l’on en fait le fondement de sa philosophie et le principe d’organisation de sa vie ? Pour son premier roman, l’agrégé de philosophie Eric-Emmanuel Schmitt s’aventure dans les méandres du solipsisme.
Et s’y perd. L’idée est bonne mais l’histoire ne mène nulle part, la promesse d’une écriture savante et distrayante n’est pas tenue. Sans intérêt.

Ce très court roman se lit d’une traite. C’est son principal défaut, je l’ai trouvé trop court, avec une impression d’inachevé, mais le propos est éternel, la chute amusante, et l’ensemble rempli de phrases que je regrette de ne pas avoir notées au fur et à mesure de ma lecture. C’est drôle, intelligent, mais trop court.