The Rage against God: How Atheism Led Me to Faith

Peter Hitchens will likely sell a lot of copies of this book because of his brother, famed atheist Christopher Hitchens (I’ll be honest, that’s why I snagged a copy). Fortunately, this book stands well on its own.

Peter uses autobiography and argument to make this point: Societies founded on atheism fail spectacularly. Having lived as a journalist in the Soviet Union, he witnessed the results of Lennin’s failed enforced-atheism. Upon returning to England, he was shocked to see the culture he was raised in degenerating in similar fashion.

A major pillar of radical atheism is the premise that religion causes suffering. This book undermines that pillar and actually proposes the opposite. Most wars fought in the name of religion are not show more really religious, but ethnic wars with religious labels. The worst suffering is found in atheistic societies.

I’d like to believe his argument but there’s one big hole unaccounted for. He nowhere accounts for the role that government style has to play in the situation. Can he really say that theistic societies are more civil than atheistic ones, or is it simply the case that democratically governed societies are more civil than communist-run states?

My last quibble is the way this book was marketed. The Rage Against God: How Atheism Led Me to Faith is not the main point of this book. A more accurate title would be The Rage Against God: Why Societies Founded on Atheism Fail. He really said very little about how his atheism led him to faith.

While I didn’t agree with all of his ideas, the overall argument of the book has certainly forced me think. What more can you ask for in a book?

Disclaimer: This review copy was provided free of charge by Zondervan. show less

ეს წიგნი Goodreads-ზე აღმოვაჩინე, არც ვიცოდი კრისტოფერ ჰიტჩენსის ძმა თუ ყავდა. საინტერესოა ახალი ათეიზმის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურის, მორწმუნე ძმა, თან ასეთი მყვირალა სათაურით. ალბათ თავის ძმასაც უპირსპირდება - ძირითადად ეს იყო ამ წიგნის წაკითხვის მიზეზი.
მოლოდინმა გაამართლა, ეს წიგნი show more სწორედ ის აღმოჩნდა რასაც ტრადიციულად თეისტები ამბობენ ათეიზმის წინააღმდეგ. არა მარტო თეისტები, არამედ ძველი ქრისტიანობის (და იმპერიალისტური ძველი ბრიტანეთის) ნოსტალგიით შეპყრობილი კონსერვატორები, რომლებსაც სეკულარიზმი და ათეიზმი ქვეყნიერების მტრად ელანდებათ.
პიტერ ჰიტჩენსი ძალიან ბევრს საუბრობს საბჭოთა კავშირზე, ბოლშევიკებზე, ეშინია რომ საზიზღარი კუმუნისტების უღმერთობა მემკვიდრეობით არ გადავიდეს ევროპაში და ბრიტანეთში. (წიგნი 2010 წელს დაწერა, რაღა დროს ბოლშევიკებია) მისი აზრით ღმერთის განდევნა საზოგადოებიდან იწვევს გამონთავისუფლებული ადგილის ტირანიით ჩანაცვლებას. ამის მაგალითად მოყავს სტალინი, მაო ძედუნი და ჩრდ კორეის ლიდერი (სახელი არ მახსოვს :D ) როგორც ბევრი მორწმუნე ისიც კომუნიზმის და საბჭოთა კავშირის მთავარ პრობლემას უღმერთობაში ხედავს, უღმერთობის შედეგი წარმოუდგენია ტოტალიტარიზმი და ყველა დანარჩენი პრობლემა.
პიტერი როგორც ჩანს ვერ აცნობიერებს იმას რომ მორალის არსებობას არ ჭირდება ზებუნებრივი ძალა, ზეციური მამიკო რომელიც აწესებს აბსოლიტურ კარგს და აბსოლიტურ ცუდს. მას ეს ჭირდება იმისთვის რომ იარსებოს. - ტრადიციული ვიწრო თეისტური მსომფხედველობა. თუ არა ზეციური, ზებუნებრივი მამიკო დავიღუპებით. კარგი იქნებოდა პიტერმა დოვკინსის კრიტიკისთვის ამოკითხული პასაჟების გვერდით, ევოლუციური ბიოლოგიიდანაც წაიკითხოს რამე. (სოციობიოლოგიას თუ აღმოაჩენს კარგი იქნება)
ჩემი აზრით პიტერი ძალიან შორსაა მეცნიერებისგან,რელიგიის დასუსტებაში ის თანამედროვე მეცნიერების თამამ პრეტენზიებსაც ადანაშაულებს და ერთ ადგილზე საერთოდ მარცხდება, როცა რწმენას და მეცნიერებას ერთმანეთისგან ვერ არჩევს. ის აკრიტიკებს ფსიქოლოგ ნიკოლას ჰამფრის, იმის გამო რომ ის რელიგიურ რწმენას განიხილავს როგორც პოტენციურ საფრთხეს ბავშვებისთვის, შემდეგ კი დასძენს (ჰამფრი) რომ მეცნიერების სწავლება განსხვავებულია, ეს ვინმეს პირადი რწმენა კი არაა არამედ ბავშვის წახალისება, აღმოაჩინოს შემეცნების ძალა. აქ პიტერი საკუთარ რეპლიკაში დარწმუნებული აღნიშნავს რომ "ნახეთ - ეს მედიდურები, მათი რწმენა, რწმენა არაა და ჩვენი რწმენა რწმენაა?"
წიგნი გაჯერებულია თეისტური ნონსესით და პიტერის ავტობიოგრაფიით, ავტორი აკრიტიკებს თავის ძმას კრისტოფერს, და ასევე ცნობილ ათეისტ რიჩარდ დოვკინსს. მაგრამ ეს კრიტიკა მოკლეა და სუსტი, არ ეხება თანამედროვე ათეისტების ცენტრალურ მტკიცებებს, არამედ უფრო პერიფერიულ საკითხებს. არის თუ არა მცირეწლოვანი ბავშვების რელიგიური ინდოქტრინაცია და სწავლება მათი შეურაცხყოფა და ა.შ.
მეცნიერულ პერსპექტივას მოკლებული კიდევ უფრო საცოდავად გამოიყურება პიტერის მტკიცებები რომ თურმე, ქორწინება, თავდადება, კეთილი საქმის კეთება და სხვა ადამიანისთვის დამახასიათებელი ქმედებები "არაბუნებრივია", ანუ ჩვეულებვრივ ძუძუმწოვრები, ხერხემლიანები ამას არ აკეთებენ, რთული არაა იმის მიხვედრა რას გულისხმობს პიტერი. - რადგან ეს ყველაფერი "არაბუნებრივია" ამიტომ ვიღაც ზებუნებრივი ღმერთია ამაზე პასუხისმგებელი.
მოკლედ კრისტოფერის ძმით დაინტერესება არ ღირს. ამ ნონსენსს ნებისმიერი მორწმუნე გეტყვით. საბჭოთა კავშირის ისტორია კი სხვაგან უფრო ვრცლად შეგიძლიათ წაიკითხოთ. show less

After flogging the religious establishment for years , the author, a little older now and experiencing twinges of rheumatism in his left arm, transfers his scourge (switches his switch?) to the right arm and goes to work on the secular establishment. The stimulus for this change of heart and arm? Hitchens is surprisingly up-front about being scared to death by a medieval depiction of the last judgment, with all those naked, wretched sinners at the bottom of the frame. He decides he doesn’t want to be one of them. It's strangely fitting, in a way, since for Peter Hitchens, as for his older brother Christopher, it's all about who deserves abuse and shame. The fact that they occupy opposite sides of the atheism argument is of little show more consequence when it comes to the methods they both choose to make their respective cases, which basically boils down to: "If you don't agree with me, you're an idiot." Must be fun on Boxing Day at the Hitchens house. show less

The Rage against God by Peter Hitchens reads like a restrained essay on the moral and political decline of the British Empire for the first third of the book. It is important ot know that this is a response to his brother's book. God is not Great. Peter Hitchens details his early life in Great Britain, why he left his roots and why Great Britain left her roots and the effects of both. Hitchens set out to do anything that was contrary to what he knew about God. HIs time spent as a journalist in the Soviet Union helped him see the results of living contrary to God. When he returned to England, many of the things he had disliked in the Soviet Union were starting to manifest themselves in Britain and for the same reasons--the discarding of show more Christian beliefs. The essay was informative but subdued. Very British as we Americans think.

Americans will think his conversion was understated. Yes, the entire book is understated. It doesn't have to be full of exclamation points to delver its points. That is one of the strengths of the book. The arguments stand without shouting. The description of his conversion was to give flesh to his argument.

He says,

I did not have a "religious experience." Nothing mystical or inexplicable took place--no trances, no swoon, no vision, no voices, no blaze of light. But I had a sudden, strong sense of religion being a thing of the present day., not imprisoned under thick layers of time. A large catalogue of misdeeds, raging from the embarrassing to the appalling, replayed themselves rapidly in my head. I had no doubt that I was among the damned, if there were any damned.

This is while looking at a medieval painting. This is not how most Americans, even American Christian, imagine a conversion. But it was one. HIs life has shown that it was a conversion.

In the second part of the book, he deals with "the three failed arguments of atheism." The three failed arguments are: (1) conflicts that are fought in the name of religion are about religion;(2) it is possible to determine what is right and what is wrong without God; (3) atheist states are not actually atheist. This section was the same as the first part. Convincing but subdued. It was as if the task were too easy.

In the final section of the book,when he deals with the absurdity of anti-theists, as Peter's brother, Christopher refers to himself, thinking that anti-theist regimes do not reflect poorly on their view. This is where the hammers pounded. Peter Hitchens had atheism dancing in all of its nakedness. Hitchens had been there and had seen the effects of atheism. He had believed the arguments and had seen them fail. This is where the book truly succeeds. He takes away the bite in their arguments. In this section, Hitchens clearly shows why atheists want our children; giving our children their beliefs is how they think they will succeed.

This book is worth reading for the purpose that it gives one confidence to bump into these arguments without being afraid, which is an important purpose of apologetics--to give believers confidence in their beliefs. When anyone shouts another down, it is important to know that there is a response. This book isn't comprehensive in its response, which the author admits, but it is sufficient. show less

Part early life biography, part argument against atheistic positions, especially Trotskyist socialism, which appears to be left over from European liberal admiration of the budding USSR.
Peter engages some of his brother's arguments directly, ocassionally with elegant prose.

I found this book very easy to read and informative. The personal tone and autobiographical elements were very engaging. It wasn't quite the "sibling rivalry" that the jacket blurb made it out to be ("Two brothers. Two beliefs. Two revolted. One returned.") and I was grateful for that. This is not so much an apolgia for faith as a personal memoir, an invitation to share a journey. My only reason for giving it 4 stars instead of 5 is that I was never quite sure if he was promoting a particular God (though of course he reference Christianity) or simply religion for religion's sake - there seems to be more praise for thet raditions of religion than for the content of a specific faith.

I'm about the same age as the author, so can very much relate to the lost world he describes. He writes well in any easy readable style. This isn't a high flown philosophical treatise, to be valued mainly for its powerful arguments. On the other hand it does give some insight into the motivations of the militant atheists whose anger and intolerance so mystify those who disagree with them.

I liked the epilogue best where the author describes the beginnings of a restored relationship with his brother despite their great differences