John Merchant

De dynamiek van het sjamanisme en het fenomeen van de ‘gewonde genezer’ liggen in deze uitgave aan de basis van een theoretisch model waarin de manier waarop therapeuten/analisten hun ‘wonden’ dienen te transformeren aan bod komt. In onderzoeken naar sjamanisme hebben hedendaagse benaderingen van de archetype-theorie de sjamaan als archetype van de ‘gewonde genezer’ aangeduid. Deze sociaal-culturele toepassing van de psychoanalytische theorie werpt haar licht op het fenomeen van show more de (tegen)overdracht in de psychotherapie en stelt de traditionele analist-stereotypen over de ‘gewonde genezer’ voorop. show less

Recenzoj
Citaĵo
„ Amuza rakonto, kiu neniam enuigas la leganton. La stilo estas senriproĉe agrabla. ”
— 1932, Ludoviko Totsche (Lajos Tárkony), Literatura Mondo, paĝo 57
Citaĵo
„ Rakonto pri la vojaĝo okaze de la vizito al la 14-a kongreso en Helsinki. Mi plezure memoras kiel sprite rilatis kun mi la aŭtoro Merchant. Li rakontas la proprajn aventurojn, travivaĵojn kaj spertojn pri kiuj li instrue bonhumore kaj simple babilas. Oni volonte sin distras per la senproblema rakonto de show more nia simpatia prezidanto de ICK. ”
— 1931, Historio de Esperanto II, paĝoj 734-735 show less

Recenzoj
Citaĵo
„ La aventuroj de l' tri herooj estas vere malordinaraj. Ĝi estas dusence esperanta: Unue pro la lingvo de la verko, due ĉar en ĝi Esperanto ludas gravan rolon por oftfoje savi la simpatiajn anglojn, kiam nekompreno de fremdaj lingvoj minacas ilin per ĉiuspecaj danĝeroj. [...] La libron oni legu por mem sperti senpretendan anglan humuron kaj ĝui simplan fluantan bonan stilon. ”
— 1922, Georges Stroele en Esperanto, paĝo 63; Enciklopedio de Esperanto
Citaĵo
„ show more Strangaj aventuroj okazas al tri anglaj amikoj, kiuj faras rondiran vojaĝon en Francujo, Germanujo kaj Belgujo. En tiu sprita rakonto oni vidas la oftajn embarasojn kiuj rezultas de la malsameco de lingvoj kaj evidente rekonas la neceson de internacia lingvo por eliri el malfacilaj eventoj. La historieto implikiĝas per amindumaĵoj kiuj, kompreneble finiĝas per tri edziĝoj. Tre agrabla stilo, tute leginda verko. ”
— 1912(1964), Historio de Esperanto I, paĝoj 362-363 show less