Martin Rombouts

(...)

Is het trouwens wel ironie? Echte ironie? “Ironiseert” Rombouts effectief “klassieke elementen”? Want Rombouts schijnt te menen wat hij schrijft.

Toegegeven, het boek lijkt soms wat te spotten, en we gebruiken tegenwoordig met z’n allen het begrip ironie wat ruimer. Het klinkt ook zo goed en waar en lekker om te zeggen. Maar nergens veinst Rombouts onwetendheid. Nergens schrijft hij het tegenovergesteld van wat hij bedoelt.

Dus nee – Boek 1 is niet ironisch, het doet soms zo show more aan omdat gortdroog en schwung niet zo vaak samen voorkomen en het dus soms onoprecht lijkt, maar lijken en zijn zijn lijken en zijn. Of misschien lijkt het wel ironisch omdat het net die andere schrijvers zijn die zoveel versieren waardoor dit boek soms onoprecht lijkt omdat je die directheid niet gewend bent.

Met zijn feitelijke eerlijkheid beschrijft Rombouts het leven zoals het is en de feiten zoals ze zijn, en weet hij hier en daar toch nieuw licht te werpen op dingen die ik dacht te kennen. Dat is geen kattenpis.

(...)

Volledige recensie op Weighing A Pig Doesn't Fatten It show less

Fragmentarische hoogte- en dieptepunten uit het leven van de schrijver