Aaf Brandt Corstius

Luchtig is het code-woord bij Aaf Brandt Corstius. Hoe schrijnend het liefdesverdriet ook mag zijn, ze zal ironisch blijven tot ze erbij neervalt.
Maakt dat haar boek oppervlakkig? Nee, natuurlijk niet.
Toegegeven, ik las het razendsnel en soms terwijl mijn computer heel erg traag probeerde op te starten. Ik moest af en toe hardop lachen.
Maar de stijlfiguur van de luchtigheid-voor-alles sluit emoties en complexiteit niet uit.
Aaf is toch maar behoorlijk eerlijk over haar wel en vooral haar show more wee; dat verleent dit boek onder de grapjes en sarcasmetjes toch een bepaalde ernst. Verdriet, woede, schaamte, geluk – het zit er allemaal in.
En zo heel oncomplex is het boek ook niet. Ok, je kan wel merken dat het aan elkaar gesmeed is van verspreide stukken. Het heeft geen symmetrisch uitgebeitelde structuur.
Maar het heeft wèl intelligente observaties. Neem de passage over de schoolkinderen en hun hang-ups, die Aaf leert kennen als ze een blauwe maandag pabo doet. Kids anno nu barsten van de emotionele zelfreflectie. Ze komen met teksten als: "Juf, ik heb daar zo'n dubbele gevoelens over...". In de jaren tachtig, herinnert Aaf zich van haar eigen jeugd, waren kinderen nog helemaal into politiek en steunden ze vol passie Greenpeace. Dat is een interessante ontwikkeling en een vlijmscherp sociologisch inzicht!
Kortom, deze luchtigheid is de hogere luchtigheid. Het kost geen enkele moeite om het tot je te nemen, en toch blijft het je bij. show less

Grappig en af en toe erg herkenbaar tussendoortje.

Het boek stond bij mijn moeder van 93 in de kast; met de leuke omslag naar voren. Ik pakte het op en zag toen dat het een van mijn favoriete columnistes betrof. Mijn moeder had er slechts een paar blzn van gelezen en ik mocht het wel lenen. na een uur treinen zat ik al halverwege en de volgende dag had ik al jammergenoeg uit.

Heerlijk onspannen geschreven met veel zelfspot en reflectie op zichzelf. Zeker nog niet gedateerd.

Heb me goed vermaakt met dit boek. Ik kende de columns van Aaf al, en ik verwachtte eigenlijk een soort bundeling daarvan. Maar het is duidelijk in hoofdstukken opgedeeld die volgens mij wel iets meer columns beslaan. Of de ruimte tussen sommige columns opvullen, dat kan het ook zijn.

Ik geniet erg van de schrijfstijl, en ik werd diverse keren vreemd aangekeken door mede treinreizigers omdat ik hardop zat te grinniken. Dat zegt genoeg volgens mij.