Yves Huppen

Muy buen trabajo de Hermann en la parte gráfica, pero el argumento no pasa de ser un resumen de la vida de Vlad Drácula. Interesante para el que no la conozca y ya.

Misschien is er aan het eind van onze lijdensweg helemaal geen schat, enkel tranen. Harriet, weet je zeker dat je die beproeving, die we misschien niet zullen overleven, aandurft?
- Niets of niemand kan me tegenhouden. Met jou ga ik naar het eind van de wereld!
- Daar neem ik je nu precies mee naartoe... naar het hartje van de hel!

South Carolina, begin 18de eeuw. Een brandende plantage, een jonge deerne van goeden huize die het slachtoffer is van de vlinders in haar buik, een jonge knappe show more avonturier die droomt van goud en schatten, een stel ruwe bonken dat belust is op bloed en rum... Tropische stranden, palmbomen, hongerige haaien en een piraat die vrijelijk is geïnspireerd op Zwartbaard. Veel meer hebben vader en zoon niet nodig om een duivelse mix te brouwen... Op een rauw up-temposcenario van Yves H. levert een grootse Hermann een van de meest flamboyante albums uit zijn carrière. show less

Burn in hell!
Een onheilspellende Amerikaanse metropool. Sam Leighton, een jongen van het platteland, heeft onlangs dienst genomen bij de plaatselijke politie.
Een seriemoordenaar laat een spoor van lijken achter. Al zijn slachtoffers behoren tot de onderwereld en hebben een kruisvormige snee in hun wang. Een ex-smeris vraagt Sam hem te helpen de geheimzinnige Meneer Joe ten val te brengen. De mysterieuze peetvader van de stad heeft zich al twintig jaar niet meer vertoond. Sam stemt toe...
De show more duivel lacht weer. show less

Que dire de cette série que j’ai un peu feuilletée tout au long des parutions et dont je viens de lire le dernier tome, l’ultime aventure !

Le scénario est bien pauvre et je n’ai pas réussi à compter le nombre de « BANG », mais il doit y en avoir plus que de pages dans l’album. Certes, il est de bon ton de tuer tous les méchants (et quelques victimes collatérales) pour conclure une aventure.

Pour le dessin, c’est plus difficile. Les paysages d’Hermann sont toujours show more sublimes, l’esprit du western est maîtrisé à la perfection et les aquarelles exceptionnelles. Les rendus de nuit, les jours de pluie ou de grand beau sont magnifiques. Pourtant, avec le temps, on a l’impression que tous ses personnages finissent par ressembler soit à des monstres poilus ou à Jeremiah et Kurdy (les hommes comme les femmes, d’ailleurs).

La fin d’un cowboy solitaire sans trop de panache show less