Review may contain spoiler(s), i.e. I do not consider it so, but some readers might and I don't want to spoil anyone's fun.

So here we have liberal-minded librarian Alice Lindgren telling the story of her life. She meets and marries boisterous Charlie Blackwell, who loves to make a lot of noise and thinks he's one hell of a fun Republican. Alice tells about her marriage to this man and their life together, in which Charlie has a career of sorts and Alice is busy being privileged.
American Wife is a fictionalised portrayal of Laura Bush, which in my view is not really that interesting. What I did like is the complete unreliability of the first person narrator. I didn't buy Alice's story one bit. I've read most of the reviews here, still have some to go (108 is a lot!). Oddly, virtually all reviews I did read here and there (after reading the book) take everything Alice has to say at face value. Well, that's okay for them, it doesn't work for me. Alice keeps polishing up all that's happening to make herself look sympathetic. She adds the most detailed descriptions of minutiae to distract from her heavily biased version of events. And boy, is she lucky when in the end she just in time manages to escape her final showdown.
I wouldn't have liked this book without this twist of the unreliable narrator. It's good writing and I hugely enjoyed the read. I don't know if the venom is just in this reader's eyes or actually drips from the author's pen.

Loved it, great imposter who actually believes his own story. There might be a tragic element there, it definitely makes for a good read. I love imposters, esp. the great ones.

Allein schon wegen des psychologisch wertvollen Kartoffelbreis ein wertvolles Kochbuch, auch für Nicht-Schlampen.

Read this almost in one go. Clever structure, I really enjoyed it. It's a pageturner, you just want to find out how things are going to turn out for Ram Mohammad Thomas eventually. While finding this out, one learns a lot about Indian society and life's struggle for the lower classes.
Saw the film adaptation and yes, it was good. Not the book's story itself, but the book's idea in moving pictures.

Vrijmoedige Herinneringen van Piet Bakker.
Dit is een mooie uitgave met tekeningen van Jo Spier, heel summier en toch zeer kenmerkend. De herinneringen zelf zijn deels aangrijpend. Met Bakker ruik je de Pijp, voel je de bedomptheid, beleef je het carpe diem van de schoffies. De herinneringen wisselt hij af met bespiegelingen die van levenservaring en tolerantie getuigen. Deels is het misschien wat gedateerd, gestoord heeft mij dat niet.
In het begin schetst hij hoe hij met zijn ouders in de Pijp belandt, een afdaling op de sociale ladder, "Van sunlight- tot groene zeep". En, vervolgt hij, "Moeilijk is het ook, dat je nooit heelemaal groene zeep kunt worden, als je eens door sunlight verwend bent", waarna hij voor de Bolsjewieken gevluchte grootvorsten in Parijs aanhaalt die "flesschen" spoelend dat toch zeker zullen begrijpen. 't Is geestig, persoonlijk, bespiegelend, onderhoudend. Een uitstekend tijdsbeeld, een vlotte pen.

Het fraai vormgegeven bundeltje bevat drie verhalen die voor het eerst in het Nederlands uitkomen. De eerste twee verhalen zijn ronduit bizar. Kreta Kano en haar zus zijn personages uit Murakami's 'De opwindvogelkronieken', wat ik nog niet heb gelezen. Merkwaardige uithoeken van de ziel worden getoond. Evenzo in het verhaal De tweeling en het verzonken continent, wat weer inhaakt op Murakami's roman 'Flipperen in 1973', eveneens mij onbekend. Ik weet niet wat ik, behalve dat ze bizar zijn, van deze verhalen vind. De vertaling (Jacques Westerhoven) loopt goed, de verhalen laten een onbestemd gevoel achter, er blijft dus wel iets hangen.
Het titelverhaal Een stoomfluit midden in de nacht is van een ontroerende schoonheid, een literair kleinood dat ik reeds meermaals heb gelezen en voorgelezen. Het is kort, concentreert zich rond de pregnante metafoor van de nachtelijke stoomfluit en gaat over de dingen des levens: eenzaamheid, wanhoop, verlangen, liefde, troost. Echt prachtig.