Dutch Anglophiles - Nederlandse anglofielen toon uzelf!

Hello there, are there any Dutch Anglophiles?

Zijn er wellicht ook Nederlandse anglofielen actief in deze groep? Wat maakt jou een anglofiel? Zijn het de boeken of is er meer?

Ik heb het niet over al die heerlijke andere dingen: het Britse drama, de BBC (e.a.)-documentaires, de Proms, de “tongue in cheek”, de novels, de moors, de lakes, de borders, de Songs of Praise etc. Die zijn er ook.

Dat ik een heuse anglofiel ben en wil zijn werd ik me bewust toen ik The Diaries of Sylvia Townsend Warner las, meer dan tien jaar geleden.
Graecofiel ben ik ook, langer.
De brug tussen het graeco en anglo is de schrijver Patrick Leigh Fermor.
Zij zijn de kern. Bij deze twee auteurs, die m.i. niet anders dan Brits hadden kunnen zijn, vind ik alles.
Het heeft dus met boeken te maken, maar vooral met geleefde levens en hoe die uitdrukking krijgen in (een geweldig rijke) taal.

Er is in Librarything al ergens een “thread” gewijd aan Leigh Fermor.
Nu Sylvia Townsend Warner nog.
Dit is er al: http://www.townsendwarner.com/

(De meest “Engelse” Nederlandse auteur vind ik Nelleke Noordervliet

I see one of you mentioned Patrick Leigh Fermor, I recently read, A Time of Gifts and loved it. He had amazing travels and a lovely prose style.

I am glad there are Anglophiles from many countries here.

At present he is working on volume 3 Marensr, see: http://books.guardian.co.uk/news/articles/0,,2025178,00.html

Marieke54: je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt naar die twee auteurs, ik zal eens op zoek gaan naar hun boeken!

Bij Leigh Fermor zul je het woordenboek vaak nodig hebben, hij houdt van zelfs voor Engelsen niet zo bekende synoniemen van woorden. Drie boeken van hem zijn in het Nederlands vertaald: Mani, A time of gifts enBetween the woods and the water

Van Townsend Warner vind ik zelf haar dagboeken en brieven het mooist, behoort tot de absolute top op dagboek- en brievengebied.
Toen ik vandeweek opzoek was naar een gedicht van haar om in zijn geheel op een andere "draad" te zetten ontdekte ik tot mijn grote vreugde dat er net een nieuwe uitgave verscheen van haar verzamelde gedichten (nl. aangevuld met 90 nieuwe, gevonden door haar biografe: New collected poems (Fyfield 2008) by Sylvia Townsend Warner. Overigens is haar biografie ook zeer de moeite waard.

Dat klinkt geweldig! Ik zal eens kijken of ik die nieuwe uitgave hier in Arnhem kan vinden of bestellen, ik houd ontzettend van dagboeken, brieven en gedichten...

Van zo'n schrijver als Leigh Fermor koop ik dan wellicht de oorspronkelijke en een vertaalde versie, dit laatste als naslagwerk voor de lastige delen ;-)

Ik weet niet of ik kwalificeer, maar ik koop elk jaar de Booker short list in het engels en gebruik de rest van het jaar om daar doorheen te worstelen (tussen het lezen van al mijn strips door). Ik weet niet of het de advertentiecampagnes zijn of iets anders, maar prefereer Brits boven Amerikaans.
Daarnaast staat BBC1 op 1 op mijn remote. Zegt dat genoeg ?

De criteria zijn niet zo heel erg streng hoor... Maar als je een voorkeur hebt voor Britse humor, van Engelse films en literatuur houdt, een aantal Engelse klassiekers in je kast hebt staan (bijv. Shakespeare), op zijn minst 1 keer in Engeland bent geweest en thee boven koffie prefereert, dan kom je een heel eind ;-)

Overigens nog een tip voor anglofielen: de groep TEA! is erg Brits, met onderwerpen als scones, dunking, tea shops, crumpets, tea books, etc. Dus voor de liefhebbers van thee (die jullie ongetwijfeld zijn): sluit je aan!!!

Vandeweek las ik in Desert Queen hoe Gertrude Bell op haar expedities door de woestijn naast complete serviezen ook altijd een canvas-badkuip bij zich had (opvouwbaar?), waarin, zo lang de watervoorraad strekte, zij elke avond een heet bad nam. Ze had slechts één bediende, geweldige man moet dat zijn geweest.

Ongelofelijk...

Thank you marieke54! I am glad to know I have another volume to anticipate.

# 1 : EstherD, van Papiervisje en mij weten we het zo'n beetje, maar wat maakt jou een anglofiel?

Hier ook een Anglofiel. Ik hou van Engelse humor, Engelse films (nu ja, vooral de acteurs) en natuurlijk de detectives! Ik hou van de taal en vind de 'stiff upperlip' ge-wel-dig. Ben een keertje naar Engeland (London), maar hoop het nog vaker te kunnen bezoeken en dan vooral andere steden/dorpen: Windsor, Rye, Royal Tunbridge Wells, Torquay,...

Wat mij een anglofiel maakt? Nou, daar moet ik eens even voor gaan zitten.

Allereerst houd ik erg van de programma's, series en films die op de BBC zenders te zien zijn. Niet alleen ben ik gek op hun humor, zowel de subtiele en droge variant zoals van Mr. Bean, Blackadder en Keeping up Appearances, als ook de hardere van bijvoorbeeld Little Britain, Bottom en Absolutely Fabulous. Daarnaast hebben ze de meest geweldige programma's over antiquiteiten (Flog it en Cash in the attick bijvoorbeeld) en over huizen of verhuizen, koken, natuur en reizen.

Uiteraard vind ik ook Engelse films (en acteurs) beter dan bijvoorbeeld Amerikaanse, al is het alleen al om hun manier van praten. Zelfs het meer 'platte' Engels vind ik wel wat hebben. Tevens zijn ze op een bepaalde manier gemoedelijker en/of realistischer, niet zo plat en sensatiebelust, minder voorspelbaar ook. De kostuumdrama's zijn op hun manier geweldig en om bij weg te zwijmelen, denk aan Jane Eyre en Pride and Prejudice. En ik ben het eens met no. 15: ook de acteurs zijn stukken aantrekkelijker!

Verder ben ik een echte theeleut, liefst met een biscuitje om erin te dopen. Maar als het even kan natuurlijk cake, scones, clotted cream, etc. Uiterst gek ben ik op een High Tea, da's te begrijpen.

Wanneer ik in een Engels-gericht winkeltje ben, voel ik me helemaal thuis (hoewel het hier toch anders is) en kan ik me uren vermaken met alle ditjes en datjes: hoe Engelser, hoe beter. Vooral het lieflijke en gezellige ervan, heerlijk.

Ik lees weinig fictie, maar de fictie die ik lees is meestal van Engelse auteurs. Ditzelfde geldt voor poëzie en kinderboeken. Ik lees werken van Oscar Wilde, William Blake en Lord Alfred Tennyson.

De oude kerken en kathedralen, burchten en kastelen in Engeland vind ik eveneens prachtig. Vooral de gotiek en neogotiek, geweldig. Maar de meesters van de Arts & Crafts Movement hebben ook fantastische dingen voortgebracht. Dat vind ik toch wel de mooiste nationale variant van de Nieuwe kunst uit de 19de eeuw.

De echte doorbraak kwam tijdens een bezoek aan Penzance in Cornwall. Ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld in het buitenland als toen en daar. De cultuur en natuur, het lieflijk, glooiende landschap met de knusse dorpjes en stadjes, prachtige kerken en landhuizen, ruige vlaktes en rotsige kusten, groen, heel veel groen, die ontzettend vriendelijke mensen die je meteen Dear en Darling noemen en zo heerlijk optimistisch en humorvol waren. Alles vond ik geweldig, ik leefde helemaal op en hield ineens van iedereen, van het leven, de wereld etc.

Toen wist ik het: ik ben een anglofiel.

Mocht ik ooit in mijn leven gaan emigreren, ga ik niet zoals zovelen naar Frankrijk of Spanje, nee: ik vertrek naar Engeland en het liefst daar in het zuid-westen.

Ik ben dan ook ontzettend blij dat we over een maand weer die kant op gaan: Londen, Gloucester, Bath en Salisbury - here I come !!!

Leuk om te lezen, Esther.
Wat jij hebt met Cornwall en het Zuid-Westen, heb ik met het bordergebied, Melrose en Jedburg, dat is de Schotse kant. Ook heuvelland met weidse uitzichten en dat heerlijke riviertje the Tweed, waaraan Sir Walter Scott een huis had met de meest mooie studeerkamer die ik ooit zag: bibliotheek van twee etages in de rondte, je kon een trappetje op.
En ja dat getut in die winkeltjes!
In het Zuiden was ik erg onder de indruk van the moors, de desolaatheid ervan. En op zondag de drukte: alle Engelse families leken daar uit wandelen te gaan (ik spreek over 1979, de Engelsen waren toen een wandelend volk, inmiddels zijn de Nederlanders dat geloof ik ook aan het worden).
Houd ons op de hoogte over Londen, Gloucester, Bath en Salisbury (Die laatste plaats bezochten wij ook in ’79. Ken je overigens Sarum van Edward Rutherford daarover?)

Op seriegebied is er goed nieuws voor de nederlandstalige anglofielen :
Maandagavond op Nederland 2 start de vijfdelige dramaserie Crawford, naar de boeken van Elizabeth Gaskell.
Mijn tv-gids (VPRO) meldt: “Natuurlijk ontbreken ook de jonge knappe vrijgezelle dokter en het meisje waar hij op valt niet, maar Cranford wordt gedragen door vrouwen die het niet moeten hebben van hun perzikwangen en hun smeltende wimpers. Al hun acteertalent konden ze kwijt in deze serie: Dame Judy Dench, Dame Eileen Atkins en Imelda Staunton. Met hun onopgemaakte gezichten en hun stijve ruitjesjurken zorgden ze samen voor een jubelende pers. Zelfs azijnpissende Britse critici die doorgaans hun neus ophalen voor het kostuumdrama waar de BBC zo vermaard om is, loofden de kwaliteiten van Cranford.
(http://en.wikipedia.org/wiki/Cranford_%28novel%29 ) en http://books.guardian.co.uk/review/story/0,,2204287,00.html

Ik had het gezien ja! Heb hem al op de planning staan, want hij lijkt me erg leuk! En Judi Dench is altijd goed!

Momenteel bij De Slegte in de ramsj (op de afdeling geschiedenis): Anglomanie van Ian Buruma, een heel boek over anglofilie, met zelfs een hoofdstuk getiteld 'de anglomaan die Engeland haatte' (over Kaiser Wilhelm II te Doorn) en een bibliografie waar de liefhebber voorlopig mee onder de pannen kan zijn.

Jemig zeg, wat een hoop om te zien en te kopen, bedankt voor alle tips!

Hier nog een nederlandstalige anglofiel. Sinds mijn studententijd lees ik quasi enkel engelstalig werk. Zowel geschiedenis als crime and mystery. Favorieten? Crime: Andrew Taylor, Morag Joss, Laura Wilson, Le Carré, Alan Furst, Colin Dexter. Voor de geschiedenis: Schama, Starkey, Evans,...
Ook mijn beperkte TV tijd zal het steeds en enkel Britse series zijn. (Frost, Morse, drama, historische reeksen, en het nieuws zal BBC World zijn). En dan toch ongeveer 1 keer per jaar naar London, alleen al om de boekenwinkels en de sfeer. Sorry, where British. I just love it.

Een anglofiel? jawel mijnheer! Aan de in post 9 genoemde criteria voldoe ik moeiteloos, met uitzondering van de thee/koffie-kwestie: ik heb niks tegen thee, maar beter dan een eerlijke kop verse, zelf gemalen koffie....nee.

Belangrijker dan dat: een korte blik in mijn verzameling leert dat ik een pak meer engelstalige boeken heb, dan nederlandstalige. Een beetje vreemd misschien, maar het is niet anders.

Ik ben trouwens een groot Wodehouse fan: iemand anders hier die deze voorkeur deelt? Oh, en voor alle anglofielen, het pas verschenen The Mitfords: letters between six sisters, een bundeling van brieven tussen zes fascinerende en eigengereide zussen uit een Britse aristocratische familie is een absolute aanrader.

Cheers!

Ben je ook een anglofiel als je graag een butler wilt hebben? :-) In het bovenstaande mis ik nog Jeeves & Wooster en alles waarmee Stephen Fry zich bemoeid heeft, bijvoorbeeld QI op de BBC met die typisch Britse humor. En de manier waarop Hugh Grant en Inspector Morse praten. Helen Mirren als the Queen of als Jane Tennison. En door kostuumdrama Cranford wil ik nu the Pickwick Papers lezen...

Zag ook zopas deel een van de Cranford reeks, gewoon schitterend. Het taalgebruik van Morse is grandioos, dat van Grant kan ik minder appreciëren, maar het accent is mooi.

Indien jullie moeten kiezen tussen een (oorspronkelijk bv. zweeds) werk vertaald naar het Engels of Nederlands, wat wordt het? Het zijn beiden vertalingen.

Dan geeft bij mij de prijs de doorslag. Maar niet altijd. Vertaalde poëzie lees ik ook wel graag in het Engels. Omdat ik er dan net wat beter mijn best voor doe, denk ik. In beide gevallen heb je te maken met (groot) verlies.

In reactie op 24: dat ligt geheel aan de vertaling. Het liefst lees ik werken in de oorspronkelijke taal, maar ja, dan wordt het soms wel erg lastig. Wat ik het fijnste vind, is wanneer in een boek zowel de oorspronkelijke tekst als de vertaling (bijv. Ned.) staat. Zo heb ik in mijn kast Les Fleurs du Mal staan met bij elk gedicht de Nederlandse vertaling. Ditzelfde geldt voor het werk van Epicurus, van Walafried Strabo en zelfs van William Blake. Maar dit laatste had voor een anglofiel misschien niet gemogen...

Van mij mag je...
Je kunt dan ook beter zien (horen) wat er in vertaling allemaal verloren gaat. Of zelf een poging wagen... (waarna je, althans zo vergaat het mij, weer helemaal blij bent met déze vertaler).
Vanwege K.P. Kavafis/Cafavy en George Seferis, van wier gedichten goede tweetalige uitgaven bestaan, zowel Engelse als Nederlandse, zit ik nu al weer een jaartje te zwoegen op Nieuwgrieks.
Waarbij, als ik de CD bij de (ook tweetalige) bundel Belevingen / Biomata van Agni Fournaraki beluister, waarop de dichteres in rap Grieks haar eigen gedichten leest, de moed me wel even helemaal in de schoenen zinkt, voor ik toekom aan het genieten van de klanken.

Voor poëzie moet je wat doen, maar de beloningen zijn groot.

Nog maar een paar daagjes en dan zitten we in Engeland, o wat een zalig vooruitzicht...

Ik ga eens in de boekenkast kijken wat ik mee zal nemen in de juiste taal en sfeer...

Fijne vakantie Esther!
Als je eraan denkt, neem wat actuele observaties mee voor ons nederlandse anglofielen.

Dank je wel. Ik zal mijn best doen wat voor de Nederlandse anglofielen mee te nemen, nieuwe weetjes, tips, boeken, etc. Dus: to be continued...

Anlgofoob – dat wordt je een beetje als je A Peace to End All Peace leest, over de ontstaansgeschiedenis van het moderne Midden-Oosten.
Buitenlands beleid, gebaseerd op “bad faith”, blunders, misverstanden en vergissingen, waar de wereld nu nog mee zit om over de betreffende regio maar te zwijgen.

Mijn opa, een schooljongetje ten tijde van de Boerenoorlog, zat na zijn pensionering heel veel geschiedenis te lezen, altijd met de atlas op tafel. Als hij de boeken dan dichtsloeg kwam er nog wel eens een merkwaardige uitdrukking uit zijn mond, die hij meer proefde dan zei:
“Het perfide Albion”.

Het perfide Albion. Terwijl je bij wijze van spreken de sigaar van Churchill nog kon ruiken.

Gisteravond het laatste deel van Cranford gezien. Was weer prachtig!

Lijstje: http://www.independent.co.uk/news/uk/this-britain/secret-britain-readers-share-t...

Momenteel lees ik Troublesome young men van Lynne Olson, een boek dat de anglofilie weer tot grote hoogten doet stijgen. Het geeft een levendig beeld van de "biotoop" rondom Winston Churchill, de kleine groep eigenwijze nog tamelijk jonge mannen die zich ten koste van hun carrierekansen niet door de Partij lieten disciplineren.
De meesten in the House of Commons waren destijds op de hand van de Neville Chamberlaine ('peace for our time'), slechts enkelen niet:
degenen die in ww i in de loopgraven hadden gevochten. Over hen, hun vrouwen en vrienden, hun wereld gaat dit boek. En ook over hoe het maar een haartje gescheeld heeft... (altijd weer val ik voor dit type verhalen).
Olson is een voormalig Amerikaans journaliste die, net als de Amerikaanse detective schrijfster Elizabeth George, de Britse wereld prachtig weet te beschrijven.

Oh interessant! Min of meer dezelfde kwestie (het Britse dilemma wat te doen tegen het oppermachtige Nazi-Duitsland: vrede maken of doorvechten) komt ook aan bod in Kershaw's Fateful Choices: ten decisions that changed the world.

Ik vetrek over anderhalve week trouwens naar Engeland voor twee weken wandelplezier in het Lake District en langs Hadrian's Wall. Als dat het anglofiele hart niet sneller doet slaan, wat dan wel? Nu nog een goed boek uitzoeken voor onderweg.

Vandaag ontvangt mede-anglofiel Ian Buruma de Erasmusprijs 2008 voor zijn rol in het debat tussen Oost en West.
Echt een onderwerp voor anglofielen... (recent kwam bij ons de prachtige jaren tachtig dramaserie The Jewel in the Crown voor een leuke prijs op de markt).

>> 22 BartGr.

Een van de zusjes Mitford correspondeerde jarenlang met Patrick Leigh Fermor, waarvan zijn zo’n 12.000 brieven bewaard zijn gebleven. Uit die verzameling stelde Charlotte Mosley recent het boek In Tearing Haste samen. Recensie: http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/non-fict...
Is overigens Charlotte Mosley geen nichtje van Duchess Deborah?