The Sword of Justice

The Sword of Justice – A Bäckström Classic

I had heard of Bäckström first via the American drama of the same name, which has Americanised the stories. Picking up Leif GW Persson’s latest Bäckström story I wanted to read the original version and in The Sword of Justice, I was not disappointed. My best advice would be to avoid the TV series and read the books, a far better experience.

Detective Superintendent Evert Bäckström was to be woken early with the news that would make the best day in his life, his team woke him to inform him that gangster lawyer Thomas Eriksson had been murdered. He even turns up and has a wander around the crime scene and cannot believe how much of a good day it is going to be.

There is not much positive show more about Bäckström as a person, he is fat, lazy and not respected by his colleagues who is also lecherous, racist, sexist, homophobic and on the take. All these faults should not make him a success, but at the same time all the cases he is involved with seem to get solved. With all these faults he is still a hero of Swedish Policing to the general public with his own fans forum who he likes to exploit for his own aims.

He is leading the investigation in to the murder of Thomas Eriksson and at various points in the story he is looking at the mafia, biker gangs and crooks all people Eriksson has defended and offended in the past. When an art collector tells him of an art collection, that has links to the last Tsar and in particular a Faberge music box, Bäckström sees an opportunity for self-enrichment while solving the crime.

With all the twists and turns this is an excellent example of Swedish Noir at its finest, and this may be the third book in the Bäckström series, this book would be able too standalone and still be a wonderful read. At times you cannot help but be flabbergasted at what Bäckström that makes him a truly loathsome person, at the same time how he is able to get away with things.

We see a man, who guides the investigation from a far letting everyone else do the hard work, but by using his connections with the rich and powerful, line his own pocket on the back of others. He does not care whose toes he treads on, even if it is the Security Police and the Royal Palace.

Bäckström is a character we should really dislike but he breathes a breath of fresh air in to the Swedish Noir genre and you cannot help but enjoy him. Leif GW Persson has created a monster and uses humour to offset that, and his writing is completely engrossing. It is easy to see why Persson is recognised as a master crime writer.

A Truly loathsome, disgusting anti-hero, Bäckström should not work, but he does and I cannot recommend this book highly enough.

Brilliant story, great detective anti-hero and humour throughout the book a true masterpiece and bound to become a classic.

I would like to thank the published for the ARC for an honest review. show less

Detective Superintendent Evert Bäckström is arrogant and profane; greedy and corrupt; and a glutton who is also something of a functioning alcoholic. Not to mention that he is a male chauvinist who has contempt for persons of color and those born in Finland. On the other hand, Bäckström is a savvy and resourceful detective whose cynicism and talent for deceit give him a window into the personalities of like-minded reprobates. In "The Sword of Justice," translated from the Swedish by Neil Smith, Leif G. W. Persson showcases Bäckström's selfishness, unscrupulousness, and disregard for others people's rights and feelings. This antihero is even cruel to his pet parrot, Izak, whom he would love to strangle.

The humor is tasteless and show more mean-spirited, and the insanely convoluted plot involves art fraud, theft, vengeance, a mob figure, assorted thugs, politicians, and member of the royal family. Bäckström delegates a host of tasks to his subordinates, but does little work himself. He takes long breaks and leisurely lunches, and enjoys occasional erotic interludes that are completely devoid of affection. This time around, Bäckström is in charge of looking into the apparent murder of a dodgy attorney who died under mysterious circumstances. The cops interview witnesses, ask for tips from the public, and scrutinize the victim's activities, financial affairs, and numerous associates.

At over seven hundred pages, this novel is a tough slog. The author bombards us with forensic minutiae, games of cat and mouse, endless twists and turns, and most upsetting of all, Bäckström's rude remarks and underhanded shenanigans. The story's entertainment value stems from its politically incorrect witticisms and the history lesson it provides about a priceless artifact that Fabergé fashioned for Tsar Nicholas II. "The Sword of Justice" is a jaded look at individuals with no moral compass who brutally inflict harm on others in order to further their own interests. This unusual work of fiction is a colorful and critical look at Sweden's criminal justice system, but it is too meandering and unpleasant to be every reader's cup of tea. show less

Backstrom gets assigned the innocuous case of a little old lady accused of not caring for her pet rabbit. In his usual manner, he disposes of it as quickly as he can, but is frustrated by an animal rights activist in his team. Matters quickly develop, however, when a renowned criminal lawyer is found dead in his home. While the police are relieved to be rid of the deceased, Backstrom is still required to at least make a pretence of caring how he died. A tip-off from a wealthy mate soon leads Backstrom to a find that gets him very interested in this case and very anxious to ensure that it turns out well - for him.

Backstrom being Backstrom, and the constant discussion of his "super-salami" one can only quail at what he might think that show more the "sword of justice" is. He continues with his abominable misogyny and racism, but we start to see a bit of push-back from his colleagues, especially from his "right hand man", his lesbian second-in-command.

As with all these novels, this character is an acquired taste and probably best avoided by the easily offended. I did get the impression that Persson was toning him down a little, even make him (gasp) a bit likeable. I hope he does not make the mistake that was made in the US TV series, of trying to turn him into a loveable messed-up hero instead of the cop everybody loves to hate. show less

A great Scandi Noir story of murder and mystery, in the same mould as the Scandinavian series' on
T V recently.
Deserves to have a series of its own.
As the cover says - if you liked The Bridge you'll love this!
I was given a digital copy of this book by the publisher Random House/Transworld Publishers via Netgalley in return for an honest unbiased review.

"Den här romanen är en ond saga för vuxna barn och om det inte hade varit för den siste tsaren av Ryssland, Nikolaj II, Englands premiärminister Sir Winston Churchill, Rysslands president Vladimir Putin och kriminalkommissarie Evert Bäckström vid Västerortspolisen i Stockholm, skulle det som den handlar om aldrig ha hänt. I den meningen är det en berättelse om det samlade och slutliga resultatet av de handlingar som fyra män genomför över en period på mer än hundra år.

Fyra män som aldrig träffade varandra, som förvisso levde sina liv i skilda världar, och där den äldste av dem blev mördad fyrtio år innan den yngste av dem ens var född. Och som så ofta förr, oavsett i vilket sällskap eller sammanhang som han show more nu har hamnat, är det också Evert Bäckström som kommer att sätta punkt för historien." show less

In een week tijd worden hoofdinspecteur Evert Bäckström en zijn team geconfronteerd met drie zaken die hun onverdeelde aandacht opeisen. De oude mevrouw Linderoth wordt beschuldigd van dierenmishandeling en de enige getuige wordt zo ernstig bedreigd dat zij haar verdere medewerking aan het onderzoek staakt. Verder raken twee rugridders, zoals Bächström de twee mannen noemt, met elkaar in gevecht en verwondt de ene de andere met een kunstcatalogus. En als laatste wordt advocaat Thomas Eriksson dood in zijn huis aangetroffen, doodgeslagen met een stomp voorwerp. Vooral de moord op de advocaat stemt Bäckström tot grote tevredenheid maar alles bij elkaar zijn de drie gebeurtenissen zeer onwelkom omdat zij de dagelijkse routine van de show more hoofdinspecteur in ernstige mate verstoren. Hij houdt iedere ochtend een teambespreking om de voortgang van het onderzoek met zijn medewerkers te bespreken. Daarna trekt hij zich meestal terug voor een hapje, een drankje en een middagslaapje. Die medewerkers beschouwt hij als een stelletje incompetente randdebielen met uitzondering van Jenny Rogersson die altijd een strak topje draagt wat voor de nodige onrust in Bäckströms supersalami zorgt. De ad-interiminspecteur is ervan overtuigd dat er een verband tussen de drie zaken bestaat. Of zij gelijk heeft kan niet meteen worden vastgesteld maar het ziet er wel naar uit dat de moord op de advocaat te maken heeft met een mislukte kunsttransactie waarvan de gevolgen reiken tot in kringen aan het Zweedse hof. En de provenance van sommige kunstwerken bevat de namen van beroemdheden als de laatste Russische keizer Nicolaas II en de Britse leider in oorlogstijd Winston Churchill. Zelfs Pinokkio speelt een belangrijke rol.

Leif G.W. Persson is hoogleraar criminologie en een beroemde bestsellerauteur in Zweden. Zijn boeken zijn in meer dan twintig landen vertaald en Persson mocht reeds vele prestigieuze prijzen in ontvangst nemen. Je verwacht met deze kennis in het achterhoofd dat Het ware verhaal achter Pinokkio's neus opnieuw een topper zal zijn maar het tegenovergestelde is het geval. De schrijfstijl van Leif Persson is prima. In luchtige en bloemrijke zinnen schildert hij een aanvankelijk aangenaam verhaal dat doorspekt is met veel humor maar al snel verandert dat aangename gevoel. Om op bijna iedere bladzijde te moeten lezen dat Evert Bachström een verkoelende zomergrog voor zichzelf klaarmaakt, een verkwikkende maaltijd tot zich neemt of de supersalami in actie laat komen, terwijl zijn onnozele medewerkers het eigenlijke werk doen, is eerst aanleiding voor een glimlach maar wordt later afgezaagd en aan het einde van het boek uitermate irritant. Want dat is wat er gebeurt. Bäckström lijkt in het begin een beminnelijke man die de kantjes er een beetje van afloopt maar als je hem beter leert kennen, ontpopt zich een seksistisch, corrupte en zelfingenomen alcoholist die zich zeer laatdunkend en denigrerend over anderen uitlaat. Dit ergert vooral ook omdat het boek aan de dikke kant is en er aan al die misplaatste zelfverheerlijking geen eind lijkt te komen. De grap uit het begin wordt in het midden afgezaagd en aan het einde tenenkrommend banaal.

Een thriller moet gaan over het oplossen van een misdaad en daarbij dermate goed en spannend geschreven zijn dat de lezer tot het einde toe de adem inhoudt en in het ongewisse over de afloop blijft. Met uitzondering van de spanning is dat in Het ware verhaal achter Pinokkio's neus ook wel aanwezig maar het is tot bijzaak geworden omdat de soms onuitstaanbare Bäckström alle aandacht opeist en de plot naar de achtergrond verdwijnt. Aan de eerder genoemde spanning, essentieel voor een goede thriller, ontbreekt het in het hele verhaal, dat op onderdelen veel te lang uitgesponnen wordt. Er is geen goed opgebouwde spanningsboog, laat staan een enerverende ontknoping. En dat is voor een thriller dodelijk.

Het ware verhaal achter Pinokkio's neus is een zeer middelmatige thriller zonder enige spanning en met een uitermate irritante hoofdpersoon. Als satire zou je het boek misschien geslaagd kunnen noemen, als thriller is het mislukt. show less

För en professor som kan kriminologi och en av dem som vet mest om polisens arbete kan nervärdera sig till att skriva sådan otrolig smörja. Intrigen är bra men det är ju också allt. Karaktärs-, och miljöbeskrivningarna är rena skämtet och så verkar GW tro att läsarna ska uppskatta denna fokusering på en "supersalami"! Gör er alla tjänsten att läsa något annat.