Heaven and Earth

'It all belonged to us. The trees and the stone walls. The heavens. Even the heavens belonged to us, Teresa.'

In Paolo Giordano's new novel - in Italian entitled 'Divorare il cielo', roughly translated as Devouring Heaven - a group of youngsters (brothers, half-brothers, cousins) in the masseria next to her family's summer retreat accept Teresa into their group, and so begins an intense and emotionally damaging story. Giordano weaves the narrative backwards and forwards in time, and slowly we start to see the tragic consequences of being involved with these 3 young men and others who become part of the group.

Whilst Teresa is the central character, she is, is some ways, always the outsider, and indeed much of the narrative comes from her show more conversation with one of the boys, Tomasso, one Christmas Eve much later in time. By this time she now owns the masseria, a commune-cum-farm in which the group had tried to be self-sustaining and pesticide-free. Living in such a tight community there are frictions, romances and a power struggle which ultimately tears the group apart and leads to one tragic event in which Teresa, unwittingly, is the driving force.

There is much made of the biblical aspect of a return to Nature, as the group try to (re)create their own Eden. And as such the story of Adam and Eve, and their sons, provides much of the undertone of the book. The eco message is very strong also, and the book ends with a quest-like journey as Teresa heads to Iceland for one last meeting with her ex-husband - in a cave!

Whilst some elements of the novel are slightly loopy, and the characters slightly unbelievable, there is here a truly absorbing study of family, friendship and love, and the damage we do to ourselves and others around us. For all of its slight faults, I really enjoyed this, and would recommend it to anyone looking for a literary novel with a decent plot. As far as I can tell, the translation is done well and Giordano is clearly a talented writer. I just don't know why the change of title in the English translation - the original Italian of 'Devouring Heaven' is much more true to the book. show less

Mooi en triestig verhaal. Blijft boeien, maar kan het niveau van de priemgetallen toch niet halen.

**** : Ils sont 3 garçons élevés par un couple marginal et mystique dans les Pouilles. Elle vient de la ville, adolescente solitaire elle va lier sa vie à la leur, épouser les causes qu'ils défendent : vie en communauté,,protection de la nature, refus d'une société matérialiste. Ce pourrait être un roman prosélyte. C'est avant tout une histoire de passion, d'amour et d'amitié.

Took the Nancy Pearl option and quit at page 119 when the story degenerated into complete silliness: Three boys have been having sex with a girl who becomes pregnant. To decide which of them is the 'father' the boys throw stones. Whoever's stone travels the shortest distance is to be father.
What!!! Maybe there's some symbolism or high level meaning I just didn't understand, but this story was just too ridiculous to waste my time on.

Ik begon met lage verwachtingen aan dit boek: Giordano’s eerste (De eenzaamheid van de priemgetallen) had me niet zo aangesproken. Ook nu weer had ik het aanvankelijk moeilijk met de wat afstandelijke en erg beschrijvende stijl. Maar geleidelijk aan wist Giordano me wel te boeien.
‘De hemel verslinden’ begint als een typisch ‘coming of age’-verhaal, met het Turijnse stadsmeisje Teresa in de hoofdrol, dat tijdens haar vakanties op het Zuid-Italiaanse platteland geïntrigeerd geraakt door drie (half)broers die ondanks hun extreem religieuze opvoeding erg uitdagend in het leven staan. Gelukkig is het geen rechtlijnig verhaal dat Giordano hier vertelt, maar springt hij behoorlijk over en weer door de tijd, wat op zich al geregeld show more elementen van spanning en verrassing oplevert. De getormenteerde liefdesrelatie tussen Teresa en de ongrijpbare Bern staat centraal, soms kantje boord grenzend aan meligheid. Maar de setting is origineel en inspirerend: het grootste deel van de actie speelt zich af in de ‘masseria’, de primitieve boerderij in de buurt van Bari waar de Tommaso, Nicola en Bern aanvankelijk opgroeien, en die later ook zal functioneren als een zelfbedruipende commune, gericht op een ultra-ecologische vorm van leven. In veel opzichten is de ‘masseria’ een mooie referentie aan het aards paradijs, zowel in de sekte-achtige invulling die de ouders van de broers eraan geven, als in de biologische modelboerderij daarna. Giordano zet volop in op het ecologische thema van het antropoceen, met ondermeer Bern’s zoektocht naar het onbezoedelde paradijs. Wat mij betreft doet hij dat op een veel aantrekkelijker manier dan Richard Powers deed in ‘The Overstory’. Alleen zit er wel een onlogische kantje aan dat aspect: Bern vindt dat paradijs in een afgelegen gebied in IJsland, waar vervolgens horden eco-toeristen naartoe worden gebracht.
En er zitten nog andere mindere aspecten aan dit boek: de lange terugblik-hoofdstukken, waarin chronologisch ontbrekende periodes aan Teresa worden verhaald door Tommaso, zijn erg langdradig en stroef. Ook andere passages, zoals het verblijf van Teresa en Bern in het ijskoude Kiëv komen niet echt tot hun recht. Giordano is duidelijk sterker als hij actieve dialogen en handelingen kan neerzetten. En af en toe gaat de auteur uit de bocht, zoals op het einde met die melige Noorderlicht-observatie in IJsland, na het laatste gesprek tussen Teresa en Bern.
Het kernthema van deze roman, en datgene wat hem uiteindelijk zo sterk maakt, is niks minder dan de fundamentele aard van de mens. Dat klinkt zwaarwichtig, en dat is het natuurlijk ook. Giordano heeft het in dit verhaal over niks minder dan de goede en kwade kanten in de mens, en vooral in elke menselijke relatie. En hij illustreert dat op treffende wijze door de wisselvallige relatie tussen Teresa en Bern. Op het huwelijk van die twee verwoordt Cesare, de goeroe-achtig (pleeg)vader van de drie broers, het op als volgt: “elke vereniging tussen mensen is een vereniging van licht en duisternis, zelfs dit huwelijk (...), ook hier huwen deugd en zonde”.
Het is vooral de figuur van Bern die in dit opzicht centraal staat: hij is zowel de charismatische inspirator, de vitale oerkracht als de egoïstische narcist en de kwade genius, met andere woorden een man van episch formaat, met een zowel een verheven als een duistere inborst. Het is de verdienste van Giordano dat hij dit personage Bern niet zomaar tot eenduidige held van dit boek heeft gemaakt: Bern blijft ongrijpbaar, voor iedereen in zijn buurt, inclusief Teresa. Haar grootmoeder vatte het voor haar samen, toen ze op een leeftijd was dat ze er nog geen snars van begreep: “Je doet er eindeloos over om iemand te leren kennen. En soms kun je er beter helemaal niet aan beginnen.” Dit is zeker geen perfecte roman, maar het is wel knap gedaan. show less

Ik heb dit boek gelezen in de originele uitgave wat maakte dat het voor mij wat langzaam op gang kwam. Maar eens wat dieper meegezogen in het verhaal liet het mij niet meer los. Teresa leert als jong meisje enkele jongens, quasi broers, kennen op vakantie in Puglia en van dan af aan blijven hun levens onlosmakelijk met elkaar vervlochten. Allen zijn ze op zoek naar zin, betekenis en puurheid in het leven zo dicht mogelijk bij de natuur. Vooral Bern wordt voor Teresa de bepalende figuur in haar leven. Giordano begint dit verhaal als een soort 'coming of age' roman maar het wordt uiteindelijk veel meer dan dat. Het verhaal van Teresa en Bern, van Nicola, Tommaso, en de anderen gaat ook thema's als ouder-kind verhouding, mens versus show more natuur, interpersoonlijke verhoudingen en of het ooit wel mogelijk is om een ander mens echt te leren kennen. Teresa herinnert zich op het einde van het verhaal de woorden van haar grootmoeder: "Non si finisce mai di conoscere qualcuno... Sarebbe meglio non iniziare affatto". (p. 421) show less

Aangrijpende roman, die zich een groot deel afspeelt in het Zuid-Italiaans platteland. Daar brengt Teresa haar vakanties door en komt ze in contact met drie jongens: Nicola, Tommaso en Bern, die door hun religieuze ouders in een quasi sekte op de masseria, een primitieve boerderij, worden opgevoed. Allen zoeken zij naar de zin van het leven en het contact met natuur. Vooral de relatie van Teresa met Bern komt centraal te staan, maar tegelijkertijd komen ook de tegenstellingen met de andere jongens meer op de voorgrond. De relatie tussen Teresa en Bern komt abrupt tot een einde...
Paolo Giordano brengt in deze roman belangrijke thema's aan bod: de menselijke natuur, zingeving, ouder-kind verhouding, mens versus natuur, interpersoonlijke show more verhoudingen. Ook de zoektocht om iemand anders te leren kennen is een centraal thema. Teresa doet er quasi het hele boek over om echt door te dringen tot Bern, zoals haar grootmoeder het verwoordde: "Je doet er eindeloos over om iemand te leren kennen. En soms kun je er beter helemaal niet aan beginnen" show less