Coventry

The essays, literary reflections, and introductions collected together in Rachel Cusk’s Coventry share an uncluttered professionalism, casual precision, and a kind of blindness. As Cusk is famously (or infamously) a public writer, having written at length about her own life and, latterly, having taken up the auto-fiction mantel, these prose pieces reflect a certain interstitial jobbing - the prose one writes between the big works, to a brief, with remuneration agreed in advance. In short, Cusk as professional writer.

The first grouping in the set, under the heading “Coventry”, are by far the most significant, comprising lengthy essays on metaphor, rudeness, motherhood, divorce, and feminism, all with an eye to their relationship to show more narrative. “Coventry” as the essay of that title explains, is said to be the place a young girl is “sent” when her peers shun her. It’s a common enough experience. But Cusk receives this punishment also from her parents, especially her mother, who is portrayed in a very cold light. And at some point she begins to enjoy life in Coventry. Exclusion becomes seclusion. Punishment becomes accomplishment. Like the individual sentenced to solitary confinement who happily contemplates finally being able to get a little time to himself. This awkward accommodation with circumstance becomes almost a theme for Cusk as she attempts to reconcile herself to her role as a mother, her (failed) relationship with her spouse, and even the lesser niceties of interpersonal interaction, the breakdown of which is perceived as rudeness.

Cusk’s is at once a penetrating gaze and at the same time characteristically askew. You can’t help wondering about her as a writer. Some writers you like to imagine coming over for dinner; Cusk not so much. This despite your absolute conviction that she is an important writer.

The short section of this collection — some literary reflections and introductions for republished novels by other authors — constitute mostly filler. But pleasant filler. She writes a fine overview and deftly points out some of the key features of individual books, sometimes with a glancing sharp observation about the author. It’s not surprising, I think, to find that fine writers are also fine readers of literature; indeed the latter may be a prerequisite for the former.

In all, this is a collection well worth reading. It will be admired without, perhaps, being loved.

Recommended. show less

So thought provoking - I especially love the idea of living (figuratively) in Coventry- where the worst has already happened.

the perfection of coventry, lions on leashes, and i am nothing i am everything make up for the weak spots

Hoewel het een heel vreemde leeservaring was, was ik behoorlijk onder de indruk van Cusk’s Outline-trilogie. Je kon duidelijk merken dat ze een nieuwe manier van schrijven én kijken uitprobeerde, met ups en downs, maar wel gedurfd en lucide. De lectuur van dit essay-boek bevestigt me dat Cusk niet zomaar impulsief te werk gaat en een schrander doorzicht heeft in literatuur en kunst enerzijds en de kunst en onkunde van het leven anderzijds. Ze legt meedogenloos de vinger op heikele problematieken als ouderschap, puberende kinderen, en vooral de vrouwelijke (en mannelijke) identiteit. Haar essay over vrouwelijk schrijverschap bijvoorbeeld is een briljant vervolg op en doordenken van Virginia Woolf, en dat is dus geen klein show more complimentje. Cusk is niet te beroerd om uit te komen voor wie ze is, om haar littekens te laten zien, en haar eigenzinnige, maar doortastende kijk op de dingen te presenteren. Maar tegelijk blijft ze, net als in haar fictie-werk, ongrijpbaar; ze verandert geregeld van perspectief en legt haar beschouwingen niet neer. Dat is misschien frustrerend, maar ik vermoed dat het haar manier is om te zeggen: het is niet zwart of wit, er is geen overkoepelend perspectief, zoek het zelf maar uit. Dat verklaart wellicht ook de irritatie die haar werk bij veel mensen oproept. In elk geval: intrigerend! show less

Coventry. Door Rachel Cusk.

Als fan van haar romans wou ik ook heel graag deze essays lezen. Al ben ik niet echt een essay-fan. Maar Cusk is en blijft Cusk dus ook haar essays zijn indrukwekkend boeiend om te lezen. Zij kijkt naar de wereld en zichzelf, zij ziet wat wij zien, ze heeft ook maar 2 ogen en toch ziet ze zo veel meer. Omdat zij dieper kijkt, durft te kijken?

Het begint al in Autorijden als metafoor. Er staat geen enkel waarneming, opmerking, observatie in die wij niet dagdagelijks (kunnen) maken maar zij weeft het aan elkaar tot iets dat begint te schuren en botsen en je anders naar de wereld en jezelf laat kijken. Nog knapper is wat zij doet in Coventry. Haar relatie met haar ouders en hoe ze voor (vermeend) wangedrag show more geregeld weigeren nog met haar te praten, analyseert ze op een manier die jarenlange, goede, therapie doet vermoeden. Ze is pijnlijk eerlijk, bekijkt de zaak langs alle kanten, erkent haar eigen aandeel en schrijft, ondanks de pijn en het verdriet, op een eenvoudige maar doeltreffend manier neer wat Coventry is en wat het met je doet. Inderdaad; met jou. Want hoewel het over haar gaat, gaat het door haar universele blik ook snel over jou als lezer. Ze laat je, ongemerkt nadenken over jezelf. Ze heeft het over zaken als een thuis scheppen, scheiden, kinderen opvoeden,… zaken waar jijzelf al dan niet ervaring mee hebt maar door de manier waarop ze het schrijft raakt het je sowieso. In je hoofd en in je hart.

Omdat ze in deze essays echt diep gaat en verbanden legt die een ander niet ziet of wil zien, maakt dat de eerste cyclus (Coventry) voor mij de beste is. In de volgende 2 cyclussen blijft ze iets meer aan de oppervlakte, omdat het daar minder over haar persoonlijk gaat, dus ook minder over jou, als lezer. Bij mij toch. Wat niet wil zeggen dat het niet boeiend is om te lezen wat ze zegt over Virginia Woolf, Louise Bourgeois of Elizabeth Gilbert (3 vrouwen die mij mateloos boeien) bijvoorbeeld.

Cusk schrijft intens en immens boeiend. Wat er op wijst dat ze een diepgravende blik heeft en een fantastisch verwerkend hoofd. Daarnaast bezit ze ook de gave om de werkelijkheid neer te schrijven in een vorm die aantrekkelijk leest. Ik denk dat het niet makkelijk is om naast haar te leven, of om haar te zijn. Maar voor ons is het snakken naar haar volgende pennenvruchten… show less