Daisy Sisters

I'm not very sure what to say about this book.
It is an early work by this author, that I usually like a lot. This book was not very good, though. It felt to me like it was not yet 'finished', not entirely complete.
The text on the back cover talks about 3 generations of women, but in the book only two generations really got some voice. Dagmar, the mother where it all starts, doesn't get a stage to talk about her life, niether do Eivor's daughters.

The main sentiment that stuck with me from this book is sadness. A deep sad feeling that is found in everything that is done & said. Understand me well: a sad book can be a beautiful book, but this one has no real ending. Neither a happy one, nor a sad one. The story just stops at a certain show more point and that leaves me quite uneasy. Like I said: with the feeling that the story is not really done yet.

Too bad, because the book does give quite a good idea about how it was for women to live in Sweden in these times. (Not very different I think frm how it was to be live in the same time here in The Netherlands I think, but still very interesting to read.) show less

Die »Daisy Sisters«, das sind Elna und Vivi, Brieffreundinnen, Töchter der schwedischen Arbeiterklasse und beide siebzehn, als sie sich im Sommer 1941 zu einer gemeinsamen Radtour an die norwegische Grenze verabreden. Sie träumen von Freiheit und Unabhängigkeit und davon, aus der sozialen Enge ihres Alltags auszubrechen und etwas aus ihrem Leben zu machen. Doch Elna wird von einem jungen Grenzsoldaten vergewaltigt und schwanger, die Abtreibung missglückt, und 1942 wird ihre Tochter Eivor geboren. Auch Eivor ist von einer rastlosen Sehnsucht getrieben, doch ihre Versuche, sich eine eigene Existenz jenseits von Heim und Familie aufzubauen, enden ein ums andere Mal mit ungewollten Schwangerschaften. Elnas Schicksal wiederholt sich an show more Eivor und schließlich auch an Eivors Tochter Linda, die mit achtzehn ihr erstes Kind erwartet. show less

Ik heb dit boek met redelijk veel plezier gelezen, het boeide me tot driekwart van het boek en daarna vond ik het veel te lang duren. Jammer, want het is goed geschreven, boeiend onderwerp, een vrouwenleven in de jaren zestig tot tachtig. Knap dat een man dit zo kan schrijven.

Mankell nous présente Eivor et, par elle, une génération de femmes qui a constitué celle des baby-boomers. Sur fond de lutte ouvrière, de libération de la femme, il raconte les petits et les grands obstacles que rencontraient les femmes de l'époque - le manque d'éducation, le sexisme, les grossesses non prévues, le divorce - autant d'événements qui montrent à quel point les femmes ont cheminé dans la société grâce au courage et aux luttes de tant d'anonymes. Un véritable hommage.

Elna en Vivi gaan samen op fietsvakantie door Zweden. Het is 1941, maar de oorlog lijkt ver weg. Ze zijn jong, vrij en onafhankelijk en hebben het gevoel dat de wereld aan hun voeten ligt. Ze noemen ze zichzelf 'De Daisy Sisters', alsof ze een Amerikaans zangduo zijn.
Maar dan worden ze op brute wijze ingehaald door de werkelijkheid: Elna wordt verkracht door een soldaat en krijgt na een mislukte abortus een dochter, Eivor. Elna moet niet alleen haar eigen idealen opgeven, maar merkt dat ook de dromen die ze voor haar dochter en later haar kleindochter koestert, niet zo gemakkelijk te verwezenlijken zijn. Het leven is minder maakbaar dan gedacht, kinderen vervallen snel in dezelfde fouten als hun ouders, aan het keurslijf van afkomst en show more sekse blijkt ook in het moderne Zweden moeilijk te ontkomen. Toch bouwen Elna, Eivor en de andere vrouwen een bestaan op waarin ze naast hun rol van moeder, echtgenote en arbeidskracht, ook zichzelf kunnen zijn.
Een boeiend beeld van drie generaties vrouwen, waarin Mankell zich laat zien van zijn sociaal-bewogen kant. show less

De omslag doet een Joop ter Heul-achtig verhaal vermoeden, maar niets is minder waar. Mankell trachtte een sociaal-realistisch-feministisch epos te scheppen, maar is daar niet in geslaagd, Ik vermoed dat het werk alleen maar in Nederland is uitgegeven in de stroom van het succes van de auteur met zijn Wallander- en Afrikaromans; het dateert al uit 1982 en is nu pas voor het eerst vertaald.
Het eerste deel (tot blz. 99) heb ik helemaal gelezen, maar toen op blz. 99 een sprong in de tijd werd gemaakt - van 1942 naar 1956- en er een uitgebreide beschrijving kwam van een zonderlinge oude man (die later volgens mij geen enkele rol meer speelt) was ik het plotseling gewoonweg beu. Nog 500 pagina's verder modderen met dit karige proza en die show more bij voorbaat mislukte levens en die bij voorbaat stakkerige vrouwenstrijd? Met niet ertoe doende nevenfiguren? Natuurlijk heb ik zigzaggewijs verder gelezen, ernaar verlangend dat ik het bij het verkeerde eind zou hebben, maar nee. Het leek zo cliché-matig als ik dacht.
Vivi, een recht-voor-d'r raap-type en Elna, meer ingetogen, de eerste uit een communistisch, de tweede uit een sociaaldemocratisch nest, gaan in de zomer van 1941 samen 2 weken op fietsvakantie. Vooral voor Elna is dit een openbaring, maar helaas wordt ze verkracht als ze dronken is gevoerd en ze raakt zwanger. Her kindje dat in het voorjaar van 1942 wordt geboren is Eivor en aan de hand van haar leven wordt de Zweedse (vrouwen) geschiedenis verteld uit de zestiger jaren tot en met de tachtiger jaren van de vorige eeuw.

Het lijkt mij dat Mankell een auteur is die zich niet kan inleven in een vrouw, want zoals hij Eivor laat denken en doen heeft zó iets ingestudeerds. Misschien is het niet eerlijk zo te schrijven na onvolledige lezing, maar ik vind hier geen enkele andere recensie die me op een ander been zou kunnen zetten.

Het verhaal van de ongewenste zwangerschap en mislukte abortus in 1941 doet me erg veel denken aan "Het donkere licht" van Antoon Coolen. Wie kent hem nog? show less

Plus qu'un double portrait, peut être en creux une réflexion sur l'évolution de la Suède après guerre?