Blue Mondays

Most readers seem to say something like "I didn't enjoy this, but I can understand why other people like it" — I was going to say something like that as well, but I have a suspicion that the only person who really got any pleasure out of this book is Arnon Grunberg. It's clever, often witty, and written with careful attention to nuances of language, but it's about 270 pages too long(*).

It's the semi-autobiographical story of an unpleasant, self-hating teenager who grows up to have the sort of self-centered, wasteful adult life that unpleasant, self-hating teenagers fantasise about, spending his time drinking, hanging around with people who hang around in bars, and having sex with prostitutes, none of which seems to give him any show more pleasure at all. Maybe it's meant to be a witty illustration of how hard it is to be a rebel when nothing is really forbidden, but it felt more like a sustained whinge about how terrible life is from someone who had never bothered to try to do anything to change that.

---

(*) My copy has 271 pages of text show less

Typically Dutch literature with too much (paid) sex in my opinion, a theme to be found among young Dutch writers in the '90s. The main charachter suffers from a lack of love and is unable to love himself. His father dies, after a long teenager, when he's a teenager. His mother is strange and still suffers from the War (it's a jewish family). Part of the story is autobiographical, I'm just wondering which part. This book didn't convince me to read more by Grunberg, but maybe his later work is better.

http://boekenwijs.blogspot.com/2009/12/blauwe-maandagen.html

Horrible, depressing book about a young man who, apparently, doesn't know love due to his tragic youth. Yuck.

Ik heb me al een tijdje geleden voorgenomen om geen tijd meer te verliezen aan boeken die me gewoon niet liggen: 100 bladzijden krijgen ze de kans van me en dan gaat het onherroepelijk dicht. Deze, het debuut van Grunberg, haalde bladzijde 120 (net niet in de helft), en dat pleit vooral voor het literaire talent van deze schrijver. Grunberg laat dus zeker zien dat hij kan schrijven. Maar de miezerige avonturen van een puber, ik heb het al een keertje teveel beschreven gezien. Ook het droge, nihilistische toontje is gewoon een afknapper; het is misschien aardig tegengif tegen romantisch gedweep of hijgerige chicklit, ik heb er geen boodschap aan.

Tsja, Arnon Grunberg en Blauwe Maandagen wat valt erover te zeggen? “You either love it, or you hate it”. Om er maar in Grunberg’s stijl een Engelse zin tussendoor te gooien. Toen ik begon met lezen van Blauwe Maandagen wilde ik het boek een tweede kans geven, niet voor niets is het de eerste in serie van de beste debuutromans volgens de Volkskrant, maar helaas ook 17 jaar later blijft dit boek mij mateloos irriteren. De zinsopbouw en gevarieerde de woordkeus ten spijt, met geforceerde “streams of conscious” vraag ik mij bijna iedere pagina af wat het nut van dit boek schrijven was. De boodschap van dit boek is hoe dan ook duidelijk, waarom die platvloersheid ten toon spreiden?

Toch raadt ik het niet af om dit boek te lezen, show more ieder heeft het recht op zijn eigen visie en klaarblijkelijk zijn er genoeg mensen die dit boek waarderen. De leeservaring, goed of slecht, is er een die je in ieder geval goed bij zal blijven. show less

Grunberg is een uitmuntende schrijver en een aantal delen van dit boek zijn absoluut prima. Maar zijn onderwerp is wat eenzijdig en na de zoveelste vrouw geloof je het wel. Dat is jammer., In zijn latere boeken worden de thema's veel beter uitgewerkt. Een typisch debuut roman van een goed schrijver.

Volgens Tom van Deel in Trouw is 'Blauwe maandagen' het debuut van een geboren verteller, die begrijpt dat humor het beste middel is om de tragische kant van de zaak over het voetlicht te brengen.

'Blauwe maandagen' beschrijft de mislukte schooltijd, hopeloze liefde en dwangmatig hoerenbezoek van de hoofdpersoon Arnon.

Grunberg beschrijft de belevenissen van zijn helden als een soort literaire slapstick, in een geheel eigen stijl (korte zinnen, veel herhalingen, hilarische filosofieën) die hem tot een van de opvallendste jonge schrijvers van de 21ste eeuw heeft gemaakt.