A Cure for Gravity: A Musical Pilgrimage

Een overwinning op de zwaartekracht is de autobiografie van de Britse muzikant Joe Jackson, geboren als David Ian Jackson in 1954 in Burton upon Trent.

Ik vind Joe Jackson een prima artiest, ben redelijk ingevoerd in zijn muziek en was benieuwd naar zijn verhaal, maar keek toch even op toen ik las dat het een verhaal was dat eindigt als hem zijn eerste platencontract wordt aangeboden. Geen verhalen dus over zijn grote successen, sex, drugs en rock ’n roll, maar wel de weg ernaartoe. Jackson, eigenzinnig van aard, heeft er zo zijn redenen voor;

Waar het om gaat is dat succes saai is, ook al is het in bepaalde opzichten heel aangenaam. Of om preciezer te zijn, het is saai om over te schrijven of te lezen. Geploeter en mislukkingen zijn show more veel interessanter.

Prima, zo dacht ik, maar dan moet het wel een beetje okay opgeschreven zijn en dat lost Jackson volledig in. De man kan namelijk behoorlijk onderhoudend schrijven en zo wordt het dus een boeiend verhaal over een jongen uit een arbeidersmilieu die, zoals velen uit zijn omgeving, naar de technische school zou moeten gaan. Maar dat dus niet deed.

Dat was niet makkelijk. Hij interesseert zich dus voor muziek en dat ligt niet goed bij de rest op school. Hij wordt gepest en krijgt klappen. Maar bloed kruipt waar het moet en hij neemt vioollessen en bekwaamt zich op de piano. Beethoven, ook zo’n ploeteraar, is zijn held en Jackson zet het in zijn hoofd dat hij componist wil worden. Hij leert de beginselen der muziektheorie, leest noten en bekwaamt zich in het vak. Het conservatorium komt in zicht en daar wordt hij percussionist, na ook nog even aan de hobo geroken te hebben.

Met al deze bagage is zijn kennis op peil en Jackson is niet te beroerd om de derde symfonie van Beethoven te duiden voor u en hij doet dat met kennis van zaken. Het is verfrissend om te lezen. Tegelijk bekwaamt hij zich in de jazz en sluit hij de oren ook niet voor wat er verder gebeurt. Frank Zappa, Captain Beefheart, Egg, Van Der Graaf Generator, het zijn groepen waarvan hij de muziek goed tot zich laat doordringen.

Hij leert dus het vak op het conservatorium en gaat tegelijk in bandjes spelen én in een jazzorkest. Hij doet theaterwerk bij de Cabot Clowns, werkt in de Playboy Club en doet later nog varietéwerk bij de groep Koffee ‘n’ Kreme en wordt zo een allround artiest. Die dus iets te vertellen heeft ook.

Zo laat hij zien dat de componist Bizet kapot was van de negatieve reacties op zijn opera Carmen, waarna een zinnige verhandeling volgt over recensies en recensenten;

Ik weet dat critici mensen zijn, die wel of niet slimmer zijn dan ik en dat iedereen zijn eigen agenda heeft. De slechte recensie is gewoon het product van een agenda die afwijkt van de mijne, en de goede recensie is een voorbeeld van twee agenda’s die toevallig overeenstemmen.

Zo gaat Jackson ook uitgebreid in op de relevantie van klassieke muziek, jazzmuziek en popmuziek en de wederzijdse beïnvloeding. Interessante materie voor iedereen die, zoals ik, voortdurend heen en weer switcht tussen die stijlen. Jackson, over klassieke versus popmuziek;

En er leven nog altijd meer dan genoeg hardnekkige vooroordelen bij beide kampen. Maar ‘klassiek’ moet van ‘pop’ leren hoe ze weer relevant kan worden…En ‘pop’ kan wel een paar dingen van ‘klassiek’ leren over vakbekwaamheid, lange levensduur, intelligentie en emotionele diepgang.

Hij heeft recht van spreken want hij studeert af als percussionist aan het conservatorium. Op het moment dat ik dit schrijf luister ik naar zijn album Night Music waar, naast ‘pop’muziek ook nocturnes op staan die we associëren met de klassieke muziek. Hij heeft zelfs een symfonie geschreven. Voor deze Symphony No.1 kreeg hij zelfs een Grammy Award voor ‘Best Pop Instrumental Album’.

Uiteindelijk maakt hij voor zichzelf een keuze en wil tussen de mensen gaan staan. Met andere woorden, hij wordt geen ‘klassiek’ componist of percussionist, hij wil spelen in een band en wel zijn eigen band. Dat vereist een heel eigen vaardigheid;

Het ging vooral om de kunst een publiek voor je te winnen en te amuseren, en de kunst van het popliedje van drie minuten.

De rest is geschiedenis; hij heeft die kunst behoorlijk onder de knie gekregen en laat dat al op zo’n 28 albums horen. U kunt nog lezen over zijn relaties, zijn kortstondige huwelijk en natuurlijk het gedoe van spelen in bandjes, de wisselingen in de bezetting van die bandjes en het eerste platencontract. Hij stipt nog wel even zijn latere leven aan en getuigt van successen en depressies, dus hopelijk verrast hij ons toch eens met een deel twee.

Vertaling; Catalien en Willem van Paassen show less

Ben geen fan van Joe Jackson, maar begon er toevallig in te lezen. En aan een stuk door uitgelezen.
Hij schrijft onderhoudend, grappig en intelligent. Veel beschouwingen over muziek. Erg interessant.