Youth

The second book of this memoir trilogy, and just as good as the first one. In this book Tove struggles to find her independence. She moves out of her parent’s house, finds a job, has friends she goes out dancing and to the movies with, is going out with boys, even gets engaged, while she still writes her poetry and dreams of being a published writer. Looming over all this is the victory of the Nazis in Germany, and later the possibility of a world war, and what this could mean for Tove.

Hitler has risen to power in Germany, and he has fans across Europe, even in Copenhagen. And who would have thought? Myself and plenty others no doubt, but given how Hitler is presented as some anomaly that only got support in Germany with the rest of show more the world clueless of the atrocities his regime was committing, what it represented, and the threat he posed to the world. Yet some ordinary Danish citizens, Tove’s landlady for instance, are devout Nazis, so are other ladies who meet with this landlady where they discuss the promise of Hitler’s ascension to power, and the fact that concentration camps exist seems to be known by the people that surround Tove including Tove herself. A sense of dread pervading amongst those who oppose him and could become vulnerable should he invade Denmark. The common thread linking Copenhagen in the late 1930s and early 1940s and the world today being that in times of economic hardship fascism seems to many an easy and seductive solution, as the Danish Nazis are attracted to Hitler’s promise of economic revival while Denmark faces high rates of unemployment and a shrinking economy. I’d forgotten, didn’t realize really, that Hitler did seem invincible at some point, and how terrifying this must have been.

Reading this, I was amazed, again, by how Tove manages to write this without the narrative being muddled with pity. Many books that touch on the autobiographical can get entrapped in piteous feelings that turn the narrative sentimental. Either the writer drenches the people in the story with it, or evokes it from the reader by putting the people in the story through various traumatic events and reducing it to a tragic spectacle in the same way the news can with a catastrophe. Pity as an emotion, I think, doesn’t go very far, even though it feels good to feel bad and I’ve indulged in it myself as much as anyone else, and it can temporarily expatiate when the subject is ourselves, and transport us out of our suffering and helplessness to those suffering worse when it’s others, and alleviating in the process. But other than this it doesn’t go anywhere. This memoir, however, remains honest, clear, simple, and brilliant. Looking forward to the last book of the trilogy. show less

verily good, seemingly truthful

In dit tweede deel van de Kopenhagen trilogie beschrijft Tove Ditlevsen haar leven tussen zo'n beetje haar vijftiende en twintigste. Het zijn jaren waarin zij van baantje naar baantje gaat terwijl zij zich probeert te ontworstelen aan het gezinsleven met haar ouders door genoeg geld te verdienen om een eigen woonruimte te kunnen bemachtigen. Alles met het doel om omstandigheden te creëren waarin zij gedichten kan schrijven die gepubliceerd kunnen worden.

In het eerste deel, Kinderjaren, vond ik de toon nogal afstandelijk en koud. Ergens niet helemaal passend bij een kind van die leeftijd. In dit deel is de toon lichtelijk gewijzigd. Het is duidelijk dat ze wat ouder is geworden maar nog niet helemaal volwassen. Opmerkelijk blijft hoe show more zij op haar schrijverschap gericht blijft en daarbij de rest van het leven zoveel mogelijk van zich af laat glijden. Zoals de ongemakken bij haar ouders thuis, de vernederingen op het werk, de amoreuze avonturen en de nazihospita. Wanneer zij zich al eens druk maakt over iets, dan staat dat altijd in het licht van de bedreiging van haar schrijverscarrière.

Haar gebrek aan compassie voor anderen maakt dat ik haar weinig sympathiek vind. Toch blijf ik geboeid lezen door het tijdsbeeld dat zij schetst van armoede en de aankomende WOII. En weet zij toch ook op te roepen dat ik haar gun dat zij met haar gedichten uiteindelijk toch gaat doorbreken. Wel houd ik nog mijn hart vast wat zij hiervoor op moet gaan offeren. Dat is vast iets dat in het derde deel Afhankelijkheid prijsgegeven gaat worden. show less

“verder is mijn jeugd niet meer dan een defect en een belemmering waar ik zo snel mogelijk van af wil”
Tweede deel van de autobiografische Kopenhagen-trilogie van Ditlevsen, een kroniek die de periode bestrijkt van haar 14de, toen ze gedwongen werd te gaan werken, tot haar 18de, toen ze bij haar ouders wegtrok en haar eerste literaire successen kende. Ook nu weer – hoe kan het anders – staat het ‘coming-of-age’ centraal: ze gaapt naar de grote wereld met dezelfde onbevangenheid, nieuwsgierigheid, het verlangen erkend te worden en aandacht te krijgen, als in haar kinderjaren. In dit deel staat de ontworsteling aan haar proletarisch milieu centraal, en haar introductie in de ‘beau monde’ van de Deense literatuur. Heel show more herkenbaar, en wellicht bewust zo aangebracht, is de Woolfiaanse verwijzing: “ik zou zo graag een plekje hebben waar ik kan oefenen in het schrijven van echte gedichten. Ik zou zo graag een kamer hebben met vier muren en een dichte deur”. En dat lukt haar ook min of meer. Meer nog dan ‘Kinderjaren’ is dit boek een kroniek, waarin Ditlevsen registreert wat haar overkomt, in dezelfde onderkoelde stijl. Voor mij had het iets minder zeggingskracht als het eerste boek, maar het wordt stilaan duidelijk dat dit een geconstrueerd verhaal is, een poging van Ditlevsen om op veel oudere leeftijd (ze schreef dit toen ze bijna 50 was) haar eigen levensparcours een plaats te geven. show less

Ik heb maar één dag in mijn eerste betrekking gewerkt.