On Lighthouses

Desde hace ya varios años, mi relación con los libros es cada vez más personal. Estoy convencida que los libros llegan cuando estás lista para leerlos, como si trajeran un mensaje de algún remoto y estotérico lugar que no sé si es “el más allá”, el más acá o algún mensaje para el futuro, pero amo esa sensación de poderme sumergir en un libro, leerlo con todo el cuerpo, entenderlo a profundidad y terminar sintiendo que soy amiga de quien lo escribió en cuanto lo termino, como si nos pudiéramos entender a la perfección.

Eso me pasó con Cuaderno de Faros, de Jazmina Barrera.

“Siento más cercanas, muchas veces, las experiencias de los otros en papel que las que he vivido en carne y hueso.”

Los faros siempre me han show more parecido un objeto lindo, aunque no tenían importancia para mi y - me pesa decirlo- no había puesto atención a la cantidad de historias que pueden provocar o contar, ni la cantidad de referencias literarias que tienen.

Hace dos años, en el primer aniversario de la muerte de mi papá, fuimos a dejar sus cenizas a ese “cementerio o una tumba enorme que es el mar” (“La mar fiel que dormita sobre las tumbas”) en Veracruz, justo atrás de Sacrificios, para que sea siempre parte de los corales, nade entre peces o delfines y vuele con las aves que viven ahí.

En esta isla -cerrada al público desde hace años- vive un Faro pequeño (0.75 M de largo y 0.3 M de ancho; 19° 00.5' N; 096° 05.50' W) y desde entonces, el Faro no sólo me acompaña, si no que: significa. Tanto, que cada vez más, siento el impulso de tener que vivir cerca.

Sonreí por horas al leerlo, pese a que a lo largo de todo el libro, tuve esta sensación de nostalgia al que Jazmina hace referencia varias veces.
Hice listas de los escritores, artistas y demás figuras que menciona, subrayé frases, marqué párrafos completos y conocí mi nueva palabra favorita: Hiraeth… fue esa la sensación que quedó en mi al cerrar el libro.
Ahora seguiré buscando los libros de Jazmina para hablar con ella de pájaros, colecciones, libros y recuerdos a través de sus letras. Al menos, hasta que nos hagamos amigas… show less

Een essayistisch autobiografietje?
Een biografische cultuurgeschiedenis?
Moeilijk te typeren, Vuurtorenberichten, al lijkt refereren aan Valeria Luiselli's Valse Papieren het meest evident.
In Vuurtorenberichten koppelt Jazmina Barrera haar fascinatie voor vuurtorens aan persoonlijke gedachtes, culturele referenties of Moby Dick-achtige uitweidingen over eigenschappen ervan.
De mens in mij vindt dat erg fascinerend, de lezer in mij meestal niet eenvoudig. Toen Barrera over een vuurtoren aan het eind van de Hudson vertelde dat Antonio Munoz Molina ernaar verwees als "de vuurtoren aan het eind van de Hudson" proefde ik geen vleugje ironie en wanneer Barrera wat later smalend over mosselen eten deed, meende ik er de brui aan te geven. (dat show more had niet eerlijk geweest, maar lezen is nu eenmaal ook een emotionele bezigheid)
Blij dat ik dat niet gedaan heb.
Heel het boek lang legt Barrera leuke verbanden, wijst ze speels op treffende referenties en neemt je als lezer steeds dieper mee in haar fascinatie voor vuurtorens, wat die voor haar persoonlijk betekenen en hoe en waarom ze daar in opgaat.
Met 2 bloedmooie pagina's over Jonathan Franzen en David Foster Wallace had ze me weer helemaal voor zich teruggewonnen en wanneer ze op het eind van dat hoofdstuk vertelt waarom ze moet stoppen met vuurtorens bezoeken, greep ze me helemaal bij de keel.
De verandering in stijl en toon die ze in haar laatste hoofdstuk (toch weer een vuurtorenbezoek!) aanslaat, laat je als lezer dieper in haar ziel kijken en brengt nog enkele prachtige ontboezemingen mee over heimwee naar het heden en ervaringen op papier die soms dichterbij lijken dan haar eigen ervaringen.

Graag en vlot gelezen. Lang getwijfeld aan die vijfde ster, maar daar hebben de laatste 20 pagina's met verve verandering in gebracht. show less

In this slim volume, Barrera describes her visits to a few lighthouses. She weaves in the history of those lighthouses, as well as of lighthouses in general, literary lighthouses and lighthouses in pop culture. She also considers the lives of lighthouse keepers (including those who are left), their families, and what it was like to be a keeper.

It took me about 30 pages to get into the cadence of this book--it's more one long essay than any kind of story, and very meditative and thoughtful. Once I got comfortable with it I found it very calming and interesting.

This little book of essays reviews the history of lighthouses, and the authors interest in the subject. Lighthouses seem to be a metaphor for isolation and connection. The book was written in Spanish, and translated by Christina McSweeney. The subject is quirky, and the writing quite literary.

Here is an example of the writing:

"I wonder how far I'd have to go to hear silence. Or at least, some form of silence, because at sea there are always waves, in the countryside there are the sounds of the wind and animals. And wherever I am there will be my respiration, my heart. When it occurs to me that there isn't a single place or moment in which you can hear (or rather not hear) absolute silence, I experience a sense of anguish. Perhaps show more silence can be found in anechoic chambers, which absorb sound waves, or in outer space, or in death." show less

Lighthouses, attract, compel, offer glimpses into the past and come in many forms and sizes. In these essays, the author takes us through some of the most famous, a time when these structures were essential to those on open water. The collectability of anything to do with lighthouses, items which can be found in almost any gift shop. In fact, one of my sons bought me a gorgeous lighthouse lamp during my recent hospitalization. He hoped it would light my way home. It did.

I had never heard of fire ships before, but that phenomena is also discussed. I didn't, however, expect to find George Washington himself in this book. Seems he was essential in the erection of the lighthouse at Montauk and it was he who bought lighthouses under show more government protection. Not many are left now, most are now tourist attractions. My favorite of recent years, recent trips, is the one at St. Simon's island in Georgia. So, if you're a lighthouse affectionado, pick this up. It's a relatively short read but full of interesting facts.

ARC from Edelweiss. show less

I already want to reread it because I think I want focused enough the first time around. Really enjoyed it, nevertheless.

Beautiful and meditative!