Via Gemito

This book is called a novel, but really it falls somewhere in the realm of autofiction and memoir. This is Starnone's memories of his overbearing, arrogant, and selfish artist father (the painter of the cover image--which is magnificent). He narrates his childhood memories of paintings, moving, his father's need to be in control and feel important, his father's hatred of his wife's relatives, his downplaying of illness to avoid spending money on doctors, while he happily spent money on his art.

I found the first 150-200 pages to be quite interesting. The next 250 pages were repetitive and just tiring.

There are 3 sections and no chapters--so no breaks. This is 450 pages of words.

The book plops us down in the middle of a domestic violence scene, and gives us no reason to stick around.

106

Met dit boek won Starnone in 2001 de Premio Strega. De verteller, Mimì genoemd, brengt in drie breed uitgewerkte delen het verhaal van zijn vader, spoorwegbeambte maar vooral gefrustreerd en zelfingenomen schilder in het Napels van de eerste helft van de twintigste eeuw. Het boek is opgevat als een doorgedreven poging van Mimì om zijn jeugd te reconstrueren aan de hand van eigen herinneringen. Maar zijn eigen gedachten worden nog steeds volledig gedomineerd door de stoere verhalen van zijn vader waarin de grens tussen waarheid en leugen vaak vertroebeld is. "Ik probeerde een duidelijke voorstelling van hen te krijgen, ik bakende een ruimte af waarbinnen zij konden zeggen wat ze deden, wat ze voelden. Maar dat lukte niet, mijn vader show more dook weer op, dominant zoals altijd. Misschien stond hij al, misschien schreeuwde hij tegen mijn moeder: 'Luister je wel naar me? Of praat ik en laat jij me maar lullen?!' Daarom leek het me beter om alles te laten vallen, ook mijzelf, staande op de drempel van de slaapkamer, getroffen door de frisse, nachtelijke wind, en mijn hoofd te laten rusten op het blad van mijn bureau, als bij een plotselinge daling van de suikerspiegel, om me over te geven aan zijn stem." (p. 83). Het is wat wennen aan de vrij associatieve schrijfstijl en aan de overheersende aanwezigheid van de vaderfiguur van wie de verteller zich nooit helemaal heeft kunnen losmaken. show less

Il titolo del libro si riferisce alla strada del Vomero (strada che collega via Cilea e piazza Quattro Giornate) in cui ha vissuto la famiglia del narratore.

Federì, il protagonista del romanzo, è un artista, ma è costretto a fare il ferroviere per sopravvivere. Egli sfoga la sua frustrazione su tutti coloro che lo circondano, in particolare sulla moglie e sui figli. La voce narrante è quella del suo primogenito, che ricostruisce la vita del padre, segnata dal rancore e dalla violenza.

il più bel libro mai letto...... il figlio più cercava di annientare il ricordo del padre e più non ci riesce più cerca di denigrarlo e èpiu non ci riesce.... alla fine capisce di amrlo a modo suo....
bellissimo punto e basta.

Premio Strega 2001