Rob Ruggenberg (1946–2019)

Spannend boek met veel plotwendingen, ik kan me goed voorstellen dat een kind zijn aandacht gedurende het hele verhaal - ondanks de lengte - er bij zou kunnen halen.
Soms vrij heftige gebeurtenissen: meteen aan het begin met het bloedbad op Takapoto, vervolgens het verliezen van beide ouders en later broer, de beschrijving van scheurbuik symptomen en verscheurd worden door haaien en tenslotte de verwoestende cycloon. Er was weinig in grafisch detail beschreven, maar doet wel denken dat de show more inhoud echt pas geschikt is vanaf groep 7.
Ook waren de uitdrukkelijk racistische manieren waarop herhaald naar de Polynesiërs werd beschreven soms wel even schrikken. Uiteraard is dit representatief voor de vroege 18e eeuw, maar het is te betwijfelen hoe verantwoord het is dit zo voor te schotelen aan een onkritisch publiek. show less

Ik hou zelf erg veel van geschiedenis en was daarom best nieuwsgierig naar dit boek. Toen ik er in begon vond ik het erg saai. Het duurde lang voor het boek op gang kwam. Echter toen we het er op school over hadden, werd ik nieuwsgierig naar het eind. Ik ben daarom toch verder gaan lezen, dit was wel een worsteling en ik deed er veel langer over dan normaal. Alle spanning bleek zich inderdaad aan het eind van het boek te bevinden. Toch was dit niet genoeg voor mij om het boek een hogere show more score dan een twee te geven. show less

Aardige historische fictie.

Aïn is een lang blond meisje, Kraai een “halfbloed”, ze wonen in hetzelfde soort dorp, 4000 jaar geleden.
Aïn wil niet een leven leiden als vrouw van de zoomen van de familieoudste. Hij probeert haar te verkrachten en ze doodt hem. Kraai helpt haar zijn lijk te verbergen maar samen moeten ze vluchten. Ooit was er in het dorp een vrouw die barnsteen bewerkte, die heeft dat aan Aïn geleerd en sindsdien droomt zij ervan naar de kust te gaan, want daar wordt het barnsteen gevonden.Ze komen show more bij een ander soort volk, waar mensen van gemengd bloed (ook) gewantrouwd worden. Vlucht na vlucht. Bijeen volk wordt een zwart kindje geofferd en in hun vlucht ook daarvandaan nemen ze het kindje mee. Bij dat volk worden ze gezien als kwade geest en heks.
Ergens verder sluiten ze vriendschap met mensen die aan het strand wonen, bij Wasnare, de oude naam van Wassenaar. Kraai wil graag een gezin zijn met Reije, het offerkind en Aïn maar zij wil hem niet als man, ze droomt nog steeds van een vrij leven als barnsteenbewerkster.
Als er mannen komen van het grote eiland (Engeland) die haar vertellen dat zij barnsteen halen wat noordelijker dan waar de kleine gemeenschap leeft en het bewerken op hun eiland, wil Aïn graag mee. Ze beloven haar op te halen als ze terug gaan.
Vlak voor ze terug komende komen er mannen aan die de “heks” en het zwarte kindje willen vermoorden. Ze doden de hele gemeenschap en ook Aïn, alleen Kraai en Reije overleven. Zij kunnen mee met de eilanders.
De doden worden met z’n allen begraven, dat graf wordt in 1987 gevonden in Wassenaar en is de aanleiding voor de schrijver, die toen een Wassenaars jongetje was
, om het boek te schrijven.
Ik vond het spannend, goed geschreven, leuk en droevig. Alleen vraag ik me af of de ondergeschikte rol die vrouwen (zoals altijd) spelen in die tijd wel op waarheid berust. Er wordt momenteel daaraan getwijfeld. show less