Andrzej Pilipiuk

Książka, którą czyta się szybko i przyjemnie. Z drugiej strony jest dość płytka - składa się w zasadzie z kilku opowiadań - w zabawny i czasem przerażający sposób opisujący realia PRL. Mam wrażenie, że jest to pozycja skierowana bardziej do nastolatków, choć jako osoba, której dzieciństwo upłynęło w czasach opisywanych w książce, nie mogę się powstrzymać przed pewną rozrzewnieniem, które wpływa pozytywnie na odbiór książki. Podsumowując - jest to Pilipiuk show more znany z kronik Wędrowycza, bardziej niż z 2568 kroków. Z chęcią przeczytał bym kontynuację, ale wolałbym, żeby stanowiła jedna dłuższą i bardziej rozbudowaną historię. show less

To już trzecia część trylogii po "Kronikach Jakuba Wędrowycza" i Czarowniku Iwanowie", o nieustraszonym pogromcy utopców, wampirów, topielaków i pograniczników z przejścia koło Hrubieszowa - Jakubie Wędrowyczu. Ten nieodrodny syn swojej ziemi jawi się nam w tylu wcieleniach, ile liczy sobie nasza "odkręcona" ojczyzna (no to Wasze zdrowie!) mieszkańców. Dożywotni Naczalnik bimbrowniczego podziemnego państwa, nieprzewidywalny dozgonny przeciwnik lokalnej władzy, swoim show more bogatym życiem i doświadczeniem mógłby obdarzyć niejednego magistra i doktora nauk nie tylko z dyplomem. W każdym opowiadaniu przemyca w Sobie, coś z naszej romantycznej historii copyright Kargul and Pawlak; a to rzewne wspomnienie kombajnu marki Bizon, co to wszedł w szkodę i już z niej nie wyszedł, gumofilców made in Stomil, a to szlauch z gorzałą w "Bimbrociągu" lub pęczek granatów z obrzynem lub ręcznej roboty harpun na krowołaki na tą skądinąd znajomą ludową nutę "chłop żywemu nie przepuści", z tytułowego opowiadania Weźmisz czarno kure". Wędrowycz - ten, który dla Pogranicza i przyjaźni polsko-ukraińskiej zrobił więcej niż wszystkie organizacje rządowe razem wzięte. Ostatni strażnik labiryntu bunkrów Tryzuba, który dla zabicia czasu wpada czasem o północy do pałacokulturowej restauracji Bieriozka; to ten stolik po lewej stronie przy filarze, by degustując truskawkową prytę z odrobiną mętnego płynu, zmumifikować swoje i nasze poczucie winy czy wyrzutów sumienia. To on w końcu, mimo naszego wrodzonego szczękościsku, wyciśnie z każdego ten ludyczny rechot, tak że żadne stopery tego nie wytłumią, a nasze poczucie humoru wytresowane na pawlakowej i wędrowyczowo-montypythonowskiej nierzeczywistości, powróci do nas peerelowską czkawką przeżytego przy okazji kolejnego deja vu. Pandemiczna wyobraźnia Jakuba Wędrowycza, to również balsam na doświadczone na własnej skórze gierki pseudokapitalistycznej swołoczy, która jak mumia Lenina, w opowiadaniu "Lenin2- Coś zostało", ożywiła Golema ludzkiej pazerności, cynizmu, pędu do władzy i zwykłego chamstwa. Pilipiuk jako doktor nauk nie tylko tajemnych, a wiedzcie, iż poznał tą wiedzę w sposób absolutny, z dziką satysfakcją komentuje współczesność spadkobierców demoludu. Wie, iż gotowi jesteśmy obudzić w Sobie największą bestię zachłanności byle tylko kwestia koryta przestała niepokoić raz na zawsze. Pod płaszczykiem magicznych rytuałów by Chlewki odsłania nasz moralny i etyczny bardak, jak mówił Semen Korczaszko i mój dziadek ze strony matki. Autentycznie podziwiam Pilipiuka za wrodzoną umiejętność łączenia faktów i arte-faktów, nikt przed nim nie posiadł tej wiedzy, mimo prób (najbliższy tej poetyce był Andrzej Mularczyk i Himilsbach, ale głównie w warstwie obyczajowo-językowej). show less

Kraków, Polska. Młoda kobieta urządza swoje nowe mieszkanie. Starannie układa na swoich miejscach zabytkowy samowar, ręcznie haftowany obrus. Przegląda oferty teatrów, rozkłada na stosy książki przeczytane i do przeczytania. Jeszcze tylko małą rundka po antykwariatach, by odkupić rzeczy, które zostawiła tu bardzo dawno temu, znaleźć pracę. Nie będzie z tym problemu - fundusze zdają się być nieskończone a, mimo swoich 21 lat, wiele języków obcych, w tym serbski czy show more chiński, ma opanowane do perfekcji a o wydarzeniach i postaciach historycznych opowiada, jakby w nich uczestniczyła lub znała osobiście.
Warszawa, Polska. W pilnie strzeżonym pomieszczeniu młoda agentka CBŚ pracuje nad supertajną bazą danych. Oprócz niej, wiedzą o niej jedynie dwie osoby, w tym sam Prezydent. Nocami dziewczyna nie śpi. Wyszukuje informacje na temat kobiety łudząco podobnej do jej krewnej, której portret można podziwiać w pobliskim muzeum. Portret datowany na kilka wieków wstecz.
Bałkany. Polski oddział KFOR ratuje piękną nastolatkę przed linczem z rąk mieszkańców wioski. Jej złote włosy i niebieskie oczy sprawiają, że wygląda niczym księżniczka. Z pomocą oddziału, dostaje azyl w Polsce, trafia do domu dziecka i rozpoczyna naukę w szkole. Z nauką radzi sobie doskonale, w myślach poprawia nauczycieli. Właściwie, to... nudzi jej się w szkole.

Niespodziewanie, drogi trzech kobiet łączą się. Tajemnice życia wiecznego stają przed czytelnikiem otworem, wciąga przemyślana fabuła.

Znakomita powieść, w której legendy mieszają się z rzeczywistością a historia zdaje się być dniem dzisiejszym. Tu, gdy nastawi się już samowar, wyszukuje się na laptopie informacje na temat kamienia filozoficznego a w czasie przerwy lekcyjnej ćwiczy szermierkę. Autor po raz kolejny udowadnia, że jego wykształcenie nie poszło w las, bawi się faktami historycznymi, karmi czytelnika ciekawostkami, o których nie przeczyta w szkolnych podręcznikach. Żal Ci będzie odkładać tę książkę. show less