R.H. Schoemans

Klopjacht is een volledig herwerkte versie van een eerdere roman van R. H. Schoemans, Bokkerijders uit 1985.

Wiele, de vader van Nolle is een stroper en wordt ervan verdacht een bokkenrijder te zijn. Uit angst voor represailles vlucht het ganse gezin daarom uit het dorp. Van zijn vader leert Nolle allerlei tips om een volwaardige woudloper en stroper te worden, iets wat hem later nog van pas zal komen.
Heel toevallig komt Nolle terug in contact met Neel, een jeugdvriend. Het is op diens show more initiatief dat ze ongemerkt kunnen inbreken in de kelder van de rijkste boer uit de streek. En met succes, want hun buit bestaat niet alleen uit allerlei lekkernijen want Nolle vind ook nog een zakje vol goudstukken, een waar fortuin!
Van dan af stapelen de gebeurtenissen zich op: Wiele pleegt een overval, er komt een beul naar het dorp om de zogenaamde Bokkenrijders terecht te stellen, Nolle komt via Neel in contact met de échte Bokkenrijders waardoor hij en zijn familie moeten vluchten, …
Zo wordt er gaandeweg in het verhaal een soort van spanning opgebouwd. Met als hoogtepunt de ontsnapping van Nolle en zijn ouders uit handen van de schout, waarna ze een nieuw leven beginnen in Maastricht.
Jaren later keren Nolle en zijn vader dan als marktkramer terug naar hun geboortedorp en nemen – zonder geweld – wraak op hun vroegere vijanden. Deze laatste twee hoofdstukken zorgen er dus voor dat het verhaal positief ‘afgesloten’ wordt.

Helemaal op het einde is er nog een kort hoofdstukje over het ontstaan en de geschiedenis van de échte bokkenrijders. Deze uitleg draagt niet echt bij tot het verhaal, maar is wel leuke achtergrondinfo voor wie het interesseert.

Op zich vond ik dit een vrij spannende en boeiende jeugdroman voor lezers vanaf 11 à 12 jaar. Maar naar mijn gevoel ontbrak er “iets”, het verhaal was me een beetje té oppervlakkig. Een jongen als Nolle, die op korte tijd zoveel meemaakt, kan niet anders dan emotioneel wat in de war zijn. En daarover werd door de auteur met geen woord gerept. Op sommige momenten deed de ietwat schoolse vertelstijl me dan ook wat denken aan de “Vlaamse Filmpjes” die ik vroeger heb gelezen (maar toch leuk vond). show less

Gewoon een degelijke politieroman. Te weinig spannend om het echt een thriller te noemen.

Degelijke politieroman maar geen echte thriller.

Niet spannend genoeg om echt een thriller genoemd te worden.