Raja

Wow, what a book! A very rich book, that hot to me right from page one.
Two storylines that, although they are completely seperate, cross one another in two places directly.
A book about love & hate, intelligence & Alzheimer's, life & death, hood & bad and the boundaries that are there, for each and everyone of us, but for all in a different spot.

Highly recommended!

De liefde voor een man plaatst twee heel verschillende vrouwen voor een moeilijke beslissing.

Kirjassa käsitellään 53-vuotiaan Anjan ja lukiolaistyttö Marin suhdetta kuolemaan, rakkauteen, moraaliin sekä yhteiskunnan asettamiin lakeihin ja normeihin. Anja on luvannut Alzheimerin tautia sairastavalle miehelleen auttavansa tätä kuolemaan, kun tämä ei enää muista. Mari rakastuu äidinkielenopettajaansa ja heidän välilleen syntyy epäsovinnainen suhde. Suhteen edetessä oikean ja väärän rajat hämärtyvät.

'Ze maakt een tweede snee. Een brandend kloppen omringt de wonden. Het voelt lekker, zuiver – hier, waar degene is die ‘ik’ zegt. Ineens wordt ze overvallen door het nu – alleen dit moment, en een zachte pijn. Geen gemis. Als gemis een kap over je hoofd is, dan valt die nu van haar af, vormt een kloppende knoop en nestelt zich in de open wond op haar arm. Ze haalt diep adam. Dit past bij me, denkt ze. Dit past bij me.'

De Grens is het debuut van de jonge Finse auteur Riikka Pulkkinen. Ze kerft (letterlijk) diep in de ziel van haar twee vrouwelijke hoofdpersonages. Anja, een 53 jarige literatuurprofessor heeft haar dementerende echtgenoot beloofd dat ze hem zal helpen met sterven op het moment dat hij haar niet meer herkent. Haar show more nichtje, de 16-jarige Mari is verliefd op haar leraar Fins, die het mooie, fragiele tienermeisje ook wel ziet zitten. Beide protagonisten komen beurtelings aan bod met hun verhaal en daarnaast krijgen we enkele hoofdstukjes waarin de gebeurtenissen bekeken worden door de ogen van Julian (de leraar) en Anni (het 6-jarig dochtertje van de leraar). De grens is een intens psychologische roman, die voor mij wel iets minder zwaar-op-de-hand had mogen zijn. Dat is moeilijk voor een roman die bol staat van zwaar beladen thema’s als zelfmoord , euthanasie, dementie, zelfverminking, onverwerkte homoseksualiteit, de dood, het noodlot en seksueel misbruik. Een zwaarmoedige atmosfeer domineert constant en leidt uiteindelijk in het geval van Mari tot een geforceerd dramatische ontknoping. Ondanks het gepsychologiseer komt deze tiener niet echt tot leven. De motieven van haar leraar blijven nog onduidelijker, tenzij zijn handelen toch simpelweg door geilheid aangestuurd wordt

De schuldgevoelens van Anja die worstelt met de ‘onmogelijke’ belofte aan haar zieke man worden heel beeldenrijk gevolgd in het tempo van de Finse seizoenen, waarvan de geuren en kleuren in het hele boek de sombere, enigszins beklemmende sfeer versterken. De associatie met moord komt wat krampachtig over, maar beter te begrijpen als we ons realiseren dat in Finland euthanasie nog volledig bij wet verboden is.

De verhalen van Anja en Mari komen nergens echt samen. Wel tasten ze allebei hun grenzen af. ‘Goed en kwaad’ , ‘liefde en lust’ maar ook de vraag of het noodlot persoonlijke keuzes in de weg staat.

De roman eindigt met de illusie dat alle personages uiteindelijk op hun pootjes terecht komen, een interpretatie die volgens mij sterk varieert naargelang de optimistische/pessimistische ingesteldheid van de lezer.

De Grens is een veelbelovend debuut van een schrijfster met nog wat groeipijnen maar zeker veel potentieel! P.S. Is de fixatie van alle vrouwelijke personages op orale seks een typisch Fins fenomeen? show less

Ben het grotendeels met de beschrijving van Koski eens. Er zitten fraaie passages tussen, maar de thema's lijken geforceerd uitgewerkt. Ik moet zeggen dat ik niet weet hoe het hedendaagse Finland met vraagstukken als euthanasie omgaat. Zoals in dit boek vind ik het erg eenzijdig belicht en niet erg realistisch. Psychologisch soms wel mooi beschreven, maar in een erg dramatisch perspectief (moord0 geplaatst.

Je hebt van die boeken waarvan ja na 100 pagina’s ervan overtuigd bent dat het niets meer gaat worden. Vervolgens lees je toch verder en word je alsnog gegrepen door het verhaal. Dezelfde dag nog sla je, na het lezen van de laatste bladzijde, het boek met tegenzin dicht. Diep onder de indruk. Dat had ik bij De grens.

In het begin kon het verhaal me niet zo bekoren. Ik vond het allemaal nogal deprimerend en erg filosofisch. Maar hoe beter ik de personages leerde kennen, die meer en meer verstrikt raakten in hun intriges, hoe boeiender ik het vond om over hen te lezen. Wel vind ik dat de schrijfster nu en dan wat veel is afgeweken van het eigenlijke onderwerp. Maar dan nog, als geheel vond ik het een indrukwekkend boek.

Lekker leesboek. Een boeiend verhaal, beetje beklemmend, veel sombere personages, zelfs de 5- of 6-jarige Anni is zwaarmoedig van aard. De finale van het boek probeert meer te zijn dan het is. Er mist iets. Ook lijkt het alsof twee totaal verschillende verhalen bij elkaar gepropt zijn, wat tot op zeker hoogte wel werkt, maar toch vind ik dat ze op een wat gedwongen manier aan elkaar geknoopt zijn. De beweegredenen van de enige mannelijke hoofdpersoon, Julian Kanerva, blijven wat duister voor me. Of duister, het lijkt, ondanks wat hij denkt en zegt, toch alsof hij puur uit lust handelt.