Mark Twain's 1601: Conversation As It Was By The Social Fireside In The Time Of The Tudors

This is an hysterically funny little story by Mark Twain. Queen Elizabeth I is having some people over and all of a sudden there is a great noisy and smelly fart in the room. The Queen goes around the room asking who did it and finally finds the culprit who apologizes that it is so puny. At one point where no one has admitted the deed the Queen exclaims, "Hath it come that a fart shall fart itself ?. There is also some sexual double entendre for a few more laughs. I still laugh out loud every time I read it.

I came across the fact of this work's existence in reading Autobiography of Mark Twain: The Complete and Authoritative Edition, Volume 1, Part 2 where Mark Twain claims it was a by-product of his studies to internalize Elizabethan language for A Connecticut Yankee in King Arthur's Court. He does seem to have deeply and successfully internalized this mode of speech, and deep inside it met his earthiest brand of humor: dick and fart jokes. The forged result had samizdat-like life for decades. That underground publishing and the historical background of the work is covered in the annotations of this edition by Franklin J. Meine.

I found the Gutenberg production by David Widger of this edition online at archive.org and gutenberg.org.

Have you been searching for a courtly, Elizabethan dialog on farts and sex with a really broad dirty joke thrown in for good measure? Then this is the booklet you've been looking for!

Otherwise... well at least it's short.

The story itself, is entertaining. Lots of words on farts and farting. Humorous, but very brief.

I ordered this on Amazon, and was very disappointed. My copy was out of order! After page 24, the page order jumps all over the place, often in a backwards order! Shoddy work.

The first 27 pages of this book are background! And the last bit is about the work itself. So, there is approximately 7 pages to the tale. Do yourself a favor - find it on the internet and save your money.

The introductory essay in this book is far more interesting than the story it is about.

Twain at his most satirical (and scatological).

Vorige week zat ik in de trein en vond op mijn e-reader dit mysterieuze stukje tekst. Ik heb geen idee hoe het op mijn e-reader terecht is gekomen en de tekst zelf laat me ook in lichte verwarring achter.

Het begint met de uitleg dat Mark Twain in dit boekje zijn minachting laat blijken voor bloemrijke taal, edele literatuur en conventionele idioterie. Vervolgens een heel stuk over dat er een tijd getwijfeld is over wie dit stuk had geschreven maar Mark Twain uiteindelijk in 1906 heeft toegegeven dat hij het was. Er volgt dan een beschrijving hoe dit stuk geschreven is (Ik zat ondertussen maar te denken 'waar gaat dit over?') en hoe lastig het was om het gepubliceerd te krijgen. En vervolgens gaat het maar door over allerlei show more omstandigheden rondom het stuk.

Pas op bladzijde 18 (van een tekst met 33 bladzijden) begint de tekst waar het de hele tijd over gegaan is. Dit maakt de ondertitel Conversation, as it was by the Social Fireside, in the Time of the Tudors, op een hilarische wijze waar. Er wordt een scheet gelaten in dit adellijke gezelschap en het is de vraag wie dat gedaan heeft. Daarnaast worden nog een aantal seksuele escapades aan elkaar verteld. Een conversatie die je als simpele burger niet zo maar zou bedenken in zo'n hoog beschaafd gezelschap. Op bladzijde 24 beginnen de voetnoten oftewel alles bij elkaar is het maar een klein tekstje.

Voor mij als een 21ste eeuwer komt het bizar over dat er zoveel geschreven wordt over een lollig stukje tekst van enkele bladzijden. Hoogstwaarschijnlijk kan ik de tijd niet goed inschatten en zal het een heel ding zijn geweest, gezien Mark Twain ook niet gelijk toegaf dat hij de auteur was. Maar ik kan er toch niet helemaal over uit. show less