Raking the Ashes

Een eigenaardige roman: vol realisme en rake observaties, maar de laatste bladzijden komt er een absurdistische Fay Weldon-achtige wending, die me vies tegenviel.
Ik-figuur is een 43-jarige kittige vrouw, als ingenieur werkzaam op een booreiland en sinds haar 29ste samenwonend met Geoff Anderson, een gescheiden man met twee kinderen.
Hoewel de vrouw, Tilly, niet een aardig persoon is, zorgt ze zo goed mogelijk voor de 2 kinderen, maar dat wordt haar niet in dank afgenomen door Geoff en diens ex-vrouw Frances. Integendeel: Tilly heeft totaal geen stem in het kapittel wat de opvoeding van de kinderen betreft. Ook krijgt ze van Geoff nooit iets te horen over diens financiële missers en ze komt er achter dat hij heel veel dingen voor haar show more verzwijgt.
Als lezer ga je dan toch alle begrip krijgen voor de zakelijke en vaak keiharde Tilly. Ze wil ook wel weg bij Geoff om al die leugens maar als ze dat wil doen komt het altijd net helemaal niet uit.
Als ze tenslotte echt weggaat gebeurt dat op een manier die je bijna een totale Endlösung (voor het probleem Geoff) zou kunnen noemen. Het is een wat mij betreft totaal mislukt deel van de roman: óf je schrijft een raar gek boek waarin de gekkigheid logisch voortkomt uit de loop der dingen, óf je schrijft een realistisch verhaal met echt menselijke karakters en psychologisch inzicht. Door dat laatste( realistische) verhaal een afsluitend hoofdstuk te geven in de sfeer van het absurde boek, ontkracht je de hele roman en ik voelde me enorm genept. show less