David Bowie: A Life

Idol, contemporary and hero, when David Bowie died it was like saying goodbye to a dear friend. Jones' choice to use oral histories to tell David's story is a good one - especially since he was so many things to so many people. It is also nice to get so many perspectives - the differences actually made for a more inclusive narrative. There are many especially memorable bits that I've only seen in this book - having read many of the other books on Bowie. More importantly, having so many people relate their own story about an event helps make Bowie into a human being. This was a man who could turn being the icon on when he donned a costume and moments later relate to people with charm and humor - unfettered by his fame. So many books show more focus on the albums, that it's nice to have perspective on what he was doing between the tours, his artwork, his interest in literature and incessant curiosity about what was currently happening in the world. This is a saga worthy of a true renaissance man. He made "intellectual discovery glamorous." "We're all just students that join in along the way and help him create the idea of David Bowie." show less

Thought initially it was a good read but it is so repetitive that it just wears you down. Gave up.

A few quotes from David Bowie: An Oral Biography:

Paul Morley: "He played with the idea of being a rock star but he was very good at sabotaging that role. And at the moment when he looked like he might become Billy Joel or Elton John - that moment when you get accepted and therefore you are fixed, he walked away. He had to work out: How can I be famous; how can I be that star that I want to be, but also be able to keep changing? Because of course the very consequences often of keeping changing is that you ruin your popularity because those that love you want you to be the same. So he managed to be absolutely the same all the time, always David Bowie, by constantly changing."

Angus MacKinnon: "His self-analysis was lacerating. He talked a show more lot about his sense of self, and one of the things that came across, and this was not false modesty, was his constant anxiety that what he was doing wasn’t quite interesting enough. Here was a person who seriously pushed himself, and constantly reevaluated his contribution, and he found himself lacking. Blessing and curse."

David Bowie: "Strangely enough my ambition tends to come in moments of depression."

"My biggest mistake during the ‘80s was trying to anticipate what the audience wanted." show less

Over een artiest als David Bowie (1947-2016) zijn al wagonladingen vol met boeken geschreven. Toch zoek ik nog naar de ultieme biografie en ik weet niet of ik hem al gevonden heb. Tips zijn welkom. Een goed startpunt is wel deze ‘oral history’ van Dylan Jones. A Life geeft u ruim 500 pagina’s informatie die komt van zo’n 180 mensen uit de nabijheid van Bowie, inclusief de man zelf.

Jones (de schrijver bedoel ik, want Bowie heet natuurlijk David Jones) sprak dus Bowie zelf meermalen, maar ook jeugdvrienden, muzikanten die meespeelden op opnames of tournees, managers, producenten, fotografen, ontwerpers, ex-partners tot en met de groupies aan toe, maar ook zijn zoon en mede-artiesten zoals Madonna, Bono en John Lennon. Dat zorgt show more voor een levendig verhaal dat vele lichten op de persoon David Bowie schijnt.

Let wel; op David Bowie. Niet per se op David Jones. U krijgt wel iets mee van hem, maar Bowie is een meester in het verzinnen van alter ego’s. Ziggy Stardust, Aladdin Sane, de Thin White Duke, u kent ze wel en leert ze nog veel beter kennen.

Toch gaat de auteur aan de hand van gesprekken wel redelijk chronologisch door het leven van Bowie heen. Little Richard is een inspiratiebron uit zijn jeugd. De relatie met zijn vader is goed, zijn moeder heeft schizofrenie en ook zijn halbroer heeft daar last van. Bowie lijkt bang voor de erfelijke factor en dat krijgt nog een interessant staartje in dit boek.

Muzikaal gezien zit het goed bij de jonge Bowie. Als je als jonge twintiger met Space Oddity op de proppen komt dan kan je iets, vindt ook producer Tony Visconti;

His lyrics were very, very impressive, and as a record producer when a person writes lyrics that well, you don’t want to cover it up with overproduction. So it’s very, very appealing when you meet someone like that. So I tailored my production techniques to him immediately.

Een beetje muziekliefhebber kent de albums wel met al die alter-ego’s. Dit boek maakt duidelijk hoe ver Bowie vooruitdenkt. Hij onderscheidt zich door kleding, draagt bijvoorbeeld een rok als hij dat wil, door zijn haarkleur en door zijn gedrag. Hij is Ziggy Stardust of Aladdin Sane maar voor zolang hij hen nodig heeft. Hij richt bands op en toert er mee, maar als de bandleden en de platenmaatschappij zich verheugen op een nieuw album in dezelfde trend, is Bowie alweer heel ergens anders met zijn gedachten en moet het roer om.

Dat geldt voor alles. Bowie weet precies wat hij wil en heeft een vooruitziende blik. Toetsenist Rick Wakeman;

David Bowie is far and away the cleverest man I’ve ever worked with…He was so far ahead of the game…I remember going into the studio…and he was in there having a blazing row with the guy from Phillips, the record company guy. Because he wanted the single to be in stereo. And there weren’t stereo singles then.
The guy said, ‘No, we don’t do stereo singles. Jukeboxes are in mono, everything’s mono.’ And David said, ‘I don’t give a damn, this is stereo. In a little while, everything’s going to be in stereo…Everybody’s going to have stereo at home, this has to be in stereo.’

Het gaat allemaal niet vanzelf. Bowie trouwt met Angie, maar heeft een ‘open’ huwelijk. Beiden hebben er talloze relaties naast. Bowie raakt zwaar verslaafd aan de cocaïne en weet af te kicken, maar raakt vervolgens aan de drank en sigaretten. Ook van de drank komt hij af. Sigaretten, héél veel sigaretten, en koffie blijven over.

Het boek bestaat uit allemaal interviews, maar u leert veel bij over het ontstaan van al die iconische albums. Zoekt u op YouTube maar eens naar het liedje Five Years (Vocal Track) van zijn album Ziggy Stardust en hoor hoeveel emotie hij erin legt. Iets dat niet meteen opvalt met de muziek erachter. De beroemde schicht op zijn albumcover van Aladdin Sane ontleend Bowie aan het TCB-motto van Elvis Presley (Taking Care of Business, waar de bliksemschicht deel van uitmaakt). U wilt vast de originele hoes opzoeken van Diamond Dogs en uitzoeken waarom dit een brug te ver was voor de platenmaatschappij. U leert waarom het album Hunky Dory gaat over kwetsbaarheden.

Natuurlijk gaat het over de periode waarin hij met zijn band Tin Machine platen maakte en waarom dat niet aanslaat bij het publiek. Maar waarom het wel noodzakelijk is dat hij ze maakt. Over zijn rustpauze van 10 jaar en de albums die hij daarna produceert. Wellicht niet zo bekend, maar gaat u ze beluisteren; ze zijn heel erg de moeite waard. Vooral Heathen kan ik blijven draaien.

Bowie is altijd geïnteresseerd. Hij leest alles, daar is dit boek toen over verschenen, maar is ook erg geïnteresseerd in kunst en hij legt er een verzameling van aan. Dat doet hij ook van zijn eigen leven als artiest. Al zijn kostuums, teksten en wat er maar te verzinnen is bewaart hij en catalogiseert hij. Hij stelt er zelfs een conservator voor aan. Als producer Brian Eno opnameapparatuur wegdoet die gebruikt is voor een Bowie-album, koopt Bowie het op en bewaart het.

Davis Bowie vindt uiteindelijk wat rust in zijn huwelijk met Iman. Hij had al een zoon met Angie en met Iman krijgt hij nog een dochter. Hij moet het ook wat rustiger aan doen, want hij krijgt een paar hartaanvallen. Toch blijft hij albums maken. Als hij leverkanker krijgt schrijft hij zijn laatste album, Blackstar. Natuurlijk wordt dat beïnvloed door het slechte nieuws dat hij krijgt, maar het is ook niet zo (wat vaak aangenomen wordt), dat het precies met zijn dood moet worden uitgebracht. Het ligt wat eenvoudiger, zo blijkt uit dit boek. Ook de vermeende geheimzinnigheid over zijn ziekte is niet zo geheimzinnig als het lijkt. Niet veel mensen wisten dat hij ziek was, maar dat heeft vooral praktische redenen.

De auteur loopt ook niet weg voor de minder leuke kanten van Bowie. Eigenlijk komt hij altijd over als een beleefd en aardig mens en dat was hij ook, maar hij is natuurlijk mens. Zeker als hij verslaafd is, kan hij boos en onredelijk zijn. Mensen voelen zich ook gebruikt als ze denken een band opgebouwd te hebben. Bowie is alweer verder en heeft mensen dan niet meer nodig. Ook seks met groupies wordt genoemd. Minderjarige meisjes zoeken hem op en hij deelt er het bed mee. Een andere tijd, dat zal wel. Ze wilden het zelf en denken er nog steeds zo over, zo blijkt uit dit boek; dat zal ook wel, het wordt gelukkig niet goed gepraat.

Het staartje met betrekking tot de erfelijke factor? De nicht van Bowie legt het in een persoonlijk schrijven allemaal toe en brengt ook dit terug tot menselijke proporties. Zo geeft dit boek wat mij betreft een fantastische inkijk in een door mij hogelijk bewonderde artiest. Waarom ik dat doe, en dat heb ik eerder ook wel eens betoogd, is dat hij nooit stilstaat en zich blijft ontwikkelen. Net als artiesten als Miles Davis en Prince dat deden. Zijn teksten en muziek verrassen mij altijd, ook als ze eens minder goed in het gehoor liggen. Misschien moet ik het als afsluiter Eurythmics-gitarist Dave Stewart maar even laten zeggen, die weet dat beter;

As a musician, when you first heard his records, you knew how complex they were. Structurally he was astonishing, as you never knew where a song was going to go. His melodies don’t go where they are meant to go. It was like he had some dough or some clay and he could make anything…I learned so much from copying those songs. show less