Beladen huis

Christien Brinkgreve zet haar persoonlijke herinneringen om in een mooie en moedige terugblik op haar leven met haar echtgenoot, kinderen, haar rol in de maatschappij als emiritus hoogleraar Sociale Wetenschappen. Een boek over de liefde, moederschap, verlies, verwerking, gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen.

Het huwelijk en het huis zijn in verval. De man gaat dood, de vrouw kijkt terug op hun leven samen en maakt ondertussen ruimte in het dichtgeslibde huis.

Daar waar ik nog niet zo lang geleden schreef over de fantastische vader-zoon-roman van Thomas Heerma van Voss en ik er niet over uitkom hóe goed het verval geschreven was, blijft Thomas een gelijke te hebben: zijn moeder, Christien Brinkgreve. En tegelijkertijd blijkt het verhaal van Thomas’ vader een andere kant te hebben, die je niet verwacht als je alleen zijn boek hebt gelezen.

Christien en A komen elkaar in 1984 tegen. Hij is getrouwd. Uiteindelijk gaan ze met elkaar verder. Het verhaal stapt echter in op het sterfbed van A. De lezer haalt de rest van de informatie uit terugblikken. En die liegen er niet om. Zonder zichzelf te sparen, geeft Christien een beeld van een relatie die eigenlijk al snel tot mislukken gedoemd is. De show more echtelieden blijven echter bij elkaar.
Centraal in de relatie staat het eeuwige begrijpen en meebewegen van Christien en de zoektocht van A, die sinds de dood van zijn zusje, steeds op zoek is naar bevestiging van het feit dat vrouwen hem verlaten. Nergens in het boek wordt het echter een klaagzang tegen de overleden echtgenoot. Sterker nog: steeds als je een beeld lijkt te hebben van de manier waarop de relatie is, komt er weer nieuwe informatie boven, die je als lezer weer op het verkeerde been zet.

Het huis, of met name het opruimen van het huis, staat symbool voor (het gebrek aan) verborgenheid, voor de afstand tussen de beide echtelieden en voor de strijd die eigenlijk al begon toen er nog geen sprake was van kinderen. De centrale vraag: wat is hen toch overkomen?

Christien Brinkgreve is wetenschapper en dat weet ze in het boek op een goede manier te combineren met haar eigen zelfreflectie. Ze gaat op onderzoek uit en vraagt veel na. Daarnaast put ze uit het werk van anderen, met name visies op rouw, maar ook dichters als Kopland en Vasalis komen langs. Het maakt van dit werk een juweeltje: gewoon zo’n boek dat eens in de zoveel tijd langskomt en dat wel een ego-document is, maar dan wel een van een schrijver die weet te reflecteren en helder omschrijft wat het haar en haar liefde is overkomen.

Al met al een fantastisch boek! show less

Een indrukwekkend boek, met een zwaar thema. De schrijfster probeert, na de dood van haar man A., te onderzoeken hoe hun relatie die in het begin zo geweldig was, onder haar ogen verbrokkeld. Niet alleen haar huwelijk maar ook haar huis wordt letterlijk overladen met te lang bewaarde dingen. A. stort na zijn pensionering helemaal in. Hij had een belangrijke baan bij de GGZ, maar lijkt zelf ook geneigd te zijn tot zwaarmoedigheid. Dat alles wordt veroorzaakt door de dood van zijn zusje Dokie, toen hij 4 jaar was en Dokie 7 jaar. Zij was als een moeder voor hem. Hij heeft een grote angst om verlaten te worden en daarom hecht hij zich liever niet aan iemand en houdt ze allemaal op afstand, zo ook zijn vrouw. Terwijl ze langzaam, vertrek show more voor vertrek opruimt en, geholpen door haar zusje en zonen, dingen sorteert en weggooit, krijgt het huis en Christien meer ruimte om te ademen en om weer vrolijkheid toe te laten in haar huis en haar hoofd.
Veel van wat in dit boek beschreven staat komt akelig dicht bij mijn eigen situatie, en dat maakt het des te indrukwekkender. Ik herken dat dal waar ook mijn man inviel na zijn pensionering en de vlagen van zwaarmoedigheid waardoor hij steeds minder ging meedoen met familiedingen, hoewel dat een andere oorzaak lijkt te hebben. show less

Schitteren geschreven relaas van de zoektocht van een vrouw naar de patronen van leven tussen mannen en vrouwen, de valkuilen, de vastgelopen veronderstellingen. Het afsluiten.
Christien is getrouwd met Arend Jan Heerma van Voss, een erudiete, leuke, scherpe, maar ook depressieve man. Zij maakt carrière, wordt de eerste hoogleraar vrouwengeschiedenis.
Evenwel… als ze kinderen krijgen (hij had al 2 dochters uit een eerder huwelijk, gaat de zorg voor kinderen, huishouden het organiseren hiervan naast haar werk vrij automatisch naar haar. Ze regelt alles, maar als hij met pensioen gaat loopt het mis, hij heeft geen nut eer, vindt hij zelf en zakt weg in hevige depressies, waar zij en ook psychiaters en therapeuten en zéker zij, hem niet show more uit kunnen halen. Hij is bovendien een verzamelaar van van alles en nog wat. Als hij sterft is het huis stampvol en voelt niet als haar huis. Ze gaat opruimen en zo krijgt ze langzaam aan weer wat greep op haar leven en zichzelf. show less

Persoonlijk relaas van een vrouw, die na het overlijden van haar man het huis opruimt en wordt geconfronteerd met de fysieke en emotionele ballast die hun relatie heeft achtergelaten

De foto van de begrafenis: ik zie mijzelf daar staan, kan er lang naar kijken, als naar een vreemde.