Afternoon of an Author
by F. Scott Fitzgerald
On This Page
Description
"For a writer whose productive career lasted only twenty years and whose energy was prodigally expended on other things than writing, Scott Fitzgerald wrote an astonishing amount. Of the more than one hundred and fifty short stories he wrote during those twenty years, only about a quarter were collected during his lifetime; a few new ones were put together when Malcolm Cowley's selection was published by Scribner's in 1951. Of Fitzgerald's thirty or forty essays, ten were printed in The show more Crack-Up, edited by Edmund Wilson. Apart from the fact that this state of affairs leaves a considerable part of the important work of a great writer unavailable, there is the further difficulty that it prevents most readers from seeing clearly how Fitzgerald developed as a writer. Now, Arthur Mizener, author of the highly successful biography of Fitzgerald, The Far Side of Paradise, has taken from this body of Fitzgerald's uncollected work a revealing and eminently enjoyable cross-section of Fitzgerald's art. Afternoon of an Author contains fourteen uncollected short stories and six uncollected essays, evenly distributed over the course of his writing career, beginning with the autobiographical essay called 'Who's Who--and Why, ' which he wrote for The Saturday Evening Post in 1920, and ending with 'News of Paris--Fifteen Years Ago, ' a story found among Fitzgerald's papers, apparently written in 1940, and posthumously published in Furioso. Here, clearly, is a book to be read both for the enjoyment of good writing, and for its illumination of an important figure in American letters. To supplement the reader's own insight into Fitzgerald's art, Arthur Mizener provides a revealing introduction and pertinent notes heading each selection."--Jacket. show lessTags
Recommendations
Member Reviews
De namiddag van een schrijver van F. Scott Fitzgerald bestaat uit een aantal autobiografische schetsen die voor de serie Privé-domein bijeen gebracht zijn door Jan Donkers.
Ik heb in maart 2017 een aantal stukken geschreven over het echtpaar Fitzgerald, en deze ontbrak nog in het rijtje. F. Scott Fitzgerald was een zeer succesvolle schrijver in de roemruchte jaren twintig van de vorige eeuw en hij en zijn vrouw Zelda lieten het, vooral in Europa, breed hangen.
Dit boek gaat over de periode erna en is daarom zeer interessant. Zijn verdiensten drogen op en hij voelt (en men laat hem dat ook weten), dat hij er niet meer toe doet. Hij schrijft in die periode gedesillusioneerde stukken proza. Het is niet moeilijk om in het stel Nelson en show more Nicole Kelly de schrijver en zijn vrouw te herkennen;
…het Meer van Genève dat Nelson en Nicole aantroffen, was het treurige oord van sanatoria en rusthuizen…Nicole lag op het balkon van een hotel langzaam tot leven te komen na twee achtereenvolgende operaties, terwijl Nelson voor zijn leven vocht tegen de geelzucht, in een ziekenhuis twee mijl verderop…
‘Er zijn teveel mensen in ons leven geweest,’ zei Nelson. ‘We hebben nooit weerstand kunnen bieden aan mensen. We waren zo gelukkig het eerste jaar, toen er geen mensen waren.’
Zijn overmatig alcoholgebruik komt ook nu weer terug. Hij loopt in Parijs langs de vroeger zo drukke jazz-bars. Nu staan ze grotendeels leeg. In een ander verhaal probeert hij zijn dochtertje op te halen bij zijn schoonzus, met de plechtige belofte nog maar één drankje per dag te drinken. Dat is een beetje de sfeer van dit boek.
Om de lezer verder op te vrolijken loopt hij al zijn vrienden af die één voor één de dood vonden, uiteraard op veel te jonge leeftijd (zelf zou hij niet ouder dan 40 jaar worden). Soms hebben de autobiografische verhalen andere hoofdpersonen, andere verhalen staan in de ‘ik’-vorm, zoals het verhaal Honderd valse starts. Verhalen die hij ooit wilde schrijven, maar waar niets van terecht kwam. Fragmenten die hij zelf niet meer begrijpt.
De stukken over Hollywood zijn ook de moeite waard. Hij werkte daar als tekstschrijver en had een hekel aan de plaats. Schrijven voor een grijpstuiver, dat was het. Misschien wordt die periode nog het meest gekenmerkt door de volgende anekdote. Fitzgerald las in een krant dat in het Pasadena Playhouse een toneelbewerking zou worden opgevoerd van een van zijn verhalen, The Diamond as big as the Ritz. Hij besloot naar de opening te gaan en ging met zijn vriendin eerst dineren in passende avondkledij;
Toen ze bij het theater arriveerden, zagen ze tot hun verbazing dat er niemand naar binnen ging. De hal was verlaten en Fitzgerald dacht dat hij zich in de datum had vergist. Hij ging informeren en kwam terug met het bericht dat een groep studenten het stuk in een bovenzaaltje speelde…Boven bleek het kleine zaaltje, met vijftien houten banken, ook leeg, maar vlak voor het doek opging kwamen er een paar studenten binnen…
Hij bleef manmoedig zitten maar op de terugrit was hij stil en depressief. Gedempte misère noemt samensteller Jan Donkers dit in zijn nawoord. Verder is in dit boek opgenomen het beroemde interview dat Michael Mok met Fitzgerald had in 1936, tijdens één van diens diepste depressies. Volgens zijn biograaf deed hij een zelfmoordpoging na publicatie ervan. Tragisch, zeker door zijn alsnog voortijdige dood. Terwijl Gertrude Stein, de extraverte schrijfster, zo gelijk had toen ze, in het begin van de jaren dertig, had geschreven dat
‘Fitzgerald gelezen zal worden als veel van zijn beroemde tijdgenoten vergeten zullen zijn’
Dat mijn bescheiden bijdrage hiervan maar weer het bewijs mag leveren dan. show less
Ik heb in maart 2017 een aantal stukken geschreven over het echtpaar Fitzgerald, en deze ontbrak nog in het rijtje. F. Scott Fitzgerald was een zeer succesvolle schrijver in de roemruchte jaren twintig van de vorige eeuw en hij en zijn vrouw Zelda lieten het, vooral in Europa, breed hangen.
Dit boek gaat over de periode erna en is daarom zeer interessant. Zijn verdiensten drogen op en hij voelt (en men laat hem dat ook weten), dat hij er niet meer toe doet. Hij schrijft in die periode gedesillusioneerde stukken proza. Het is niet moeilijk om in het stel Nelson en show more Nicole Kelly de schrijver en zijn vrouw te herkennen;
…het Meer van Genève dat Nelson en Nicole aantroffen, was het treurige oord van sanatoria en rusthuizen…Nicole lag op het balkon van een hotel langzaam tot leven te komen na twee achtereenvolgende operaties, terwijl Nelson voor zijn leven vocht tegen de geelzucht, in een ziekenhuis twee mijl verderop…
‘Er zijn teveel mensen in ons leven geweest,’ zei Nelson. ‘We hebben nooit weerstand kunnen bieden aan mensen. We waren zo gelukkig het eerste jaar, toen er geen mensen waren.’
Zijn overmatig alcoholgebruik komt ook nu weer terug. Hij loopt in Parijs langs de vroeger zo drukke jazz-bars. Nu staan ze grotendeels leeg. In een ander verhaal probeert hij zijn dochtertje op te halen bij zijn schoonzus, met de plechtige belofte nog maar één drankje per dag te drinken. Dat is een beetje de sfeer van dit boek.
Om de lezer verder op te vrolijken loopt hij al zijn vrienden af die één voor één de dood vonden, uiteraard op veel te jonge leeftijd (zelf zou hij niet ouder dan 40 jaar worden). Soms hebben de autobiografische verhalen andere hoofdpersonen, andere verhalen staan in de ‘ik’-vorm, zoals het verhaal Honderd valse starts. Verhalen die hij ooit wilde schrijven, maar waar niets van terecht kwam. Fragmenten die hij zelf niet meer begrijpt.
De stukken over Hollywood zijn ook de moeite waard. Hij werkte daar als tekstschrijver en had een hekel aan de plaats. Schrijven voor een grijpstuiver, dat was het. Misschien wordt die periode nog het meest gekenmerkt door de volgende anekdote. Fitzgerald las in een krant dat in het Pasadena Playhouse een toneelbewerking zou worden opgevoerd van een van zijn verhalen, The Diamond as big as the Ritz. Hij besloot naar de opening te gaan en ging met zijn vriendin eerst dineren in passende avondkledij;
Toen ze bij het theater arriveerden, zagen ze tot hun verbazing dat er niemand naar binnen ging. De hal was verlaten en Fitzgerald dacht dat hij zich in de datum had vergist. Hij ging informeren en kwam terug met het bericht dat een groep studenten het stuk in een bovenzaaltje speelde…Boven bleek het kleine zaaltje, met vijftien houten banken, ook leeg, maar vlak voor het doek opging kwamen er een paar studenten binnen…
Hij bleef manmoedig zitten maar op de terugrit was hij stil en depressief. Gedempte misère noemt samensteller Jan Donkers dit in zijn nawoord. Verder is in dit boek opgenomen het beroemde interview dat Michael Mok met Fitzgerald had in 1936, tijdens één van diens diepste depressies. Volgens zijn biograaf deed hij een zelfmoordpoging na publicatie ervan. Tragisch, zeker door zijn alsnog voortijdige dood. Terwijl Gertrude Stein, de extraverte schrijfster, zo gelijk had toen ze, in het begin van de jaren dertig, had geschreven dat
‘Fitzgerald gelezen zal worden als veel van zijn beroemde tijdgenoten vergeten zullen zijn’
Dat mijn bescheiden bijdrage hiervan maar weer het bewijs mag leveren dan. show less
Oct 16, 2025Dutch
Ratings
Members
- Recently Added By
Author Information
636+ Works 143,462 Members
F(rancis) Scott Fitzgerald was born in St. Paul, Minnesota, on September 24, 1896. He was educated at Princeton University and served in the U.S. Army from 1917 to 1919, attaining the rank of second lieutenant. In 1920 Fitzgerald married Zelda Sayre, a young woman of the upper class, and they had a daughter, Frances. Fitzgerald is regarded as one show more of the finest American writers of the 20th Century. His most notable work was the novel, The Great Gatsby (1925). The novel focused on the themes of the Roaring Twenties and of the loss of innocence and ethics among the nouveau riche. He also made many contributions to American literature in the form of short stories, plays, poetry, music, and letters. Ernest Hemingway, who was greatly influenced by Fitzgerald's short stories, wrote that Fitzgerald's talent was "as fine as the dust on a butterfly's wing." Yet during his lifetime Fitzgerald never had a bestselling novel and, toward the end of his life, he worked sporadically as a screenwriter at motion picture studios in Los Angeles. There he contributed to scripts for such popular films as Winter Carnival and Gone with the Wind. Fitzgerald's work is inseparable from the Roaring 20s. Berenice Bobs Her Hair and A Diamond As Big As The Ritz, are two short stories included in his collections, Tales of the Jazz Age and Flappers and Philosophers. His first novel The Beautiful and Damned was flawed but set up Fitzgerald's major themes of the fleeting nature of youthfulness and innocence, unattainable love, and middle-class aspiration for wealth and respectability, derived from his own courtship of Zelda. This Side of Paradise (1920) was Fitzgerald's first unqualified success. Tender Is the Night, a mature look at the excesses of the exuberant 20s, was published in 1934. Much of Fitzgerald's work has been adapted for film, including Tender is the Night , The Great Gatsby, and Babylon Revisited which was adapted as The Last Time I Saw Paris by Metro-Goldwyn-Mayer in 1954. The Last Tycoon, adapted by Paramount in 1976, was a work in progress when Fitzgerald died of a heart attack on December 21, 1940, in Hollywood, California. Fitzgerald is buried in the historic St. Mary's Cemetery in Rockville, Maryland. (Bowker Author Biography) show less
Some Editions
Series
Belongs to Publisher Series
Work Relationships
Common Knowledge
- Canonical title
- Afternoon of an Author
- Original title
- Afternoon of an Author: A Selection of Uncollected Stories and Essays
- Disambiguation notice
- 5 short stories chosen from "Afternoon Of An Author" work
Classifications
Statistics
- Members
- 184
- Popularity
- 178,367
- Reviews
- 1
- Rating
- (3.18)
- Languages
- Dutch, English, Italian, Polish
- Media
- Paper, Ebook
- ISBNs
- 7
- ASINs
- 10
