Frank Krake

(transl. The biggest bank robbery of all time), oeff.

This is the kind of adventurous, gung ho, war story one yearns to read as a 12 year old boy. It is about audacious boys (young men) and docile, loving girls on bicycles taking on the full might of the nazi war machine and SD and Gestapo in particular, out of love for God and Country. The world is nicely divided in good and bad people and no doubts exist about who are the baddies. It is war history the way it was perceived by men in power show more just after turning victorious (history written by the victors). There is no grey, let alone fifty shades of it – only black and white. It is as if a shipload of history books about the Dutch war resistance has never been written – Chris van der Heijden ‘s Grey Past was never written.

So what is it about and is it only diatribe? No, not diatribe. It contains a lot of very relevant visual proof and illustration (pictures of letters written, key characters, key infrastructure) making the story very real and tangible (Chapot! Let’s do away with the historians who only produce text! Yay!). The book starts with a number of key characters who keep on coming back – they share a rural background in Twente, some with a socialist youth, others Catholic, but most enjoying outdoor life (camping, sporting, doing menial jobs). This shared background helps them later, when they join local Resistance groups. The rural farming setting also helps to hide stuff – people (jews, but mostly young men refusing to work in nazi Germany), arms, food coupons, money.

The book consists of three parts. The first part describes all kinds of small acts of resistance and the birth of a network of young boys and the occasional female courier around Almelo. In the second part they hatch a plan to rob the Dutch National Bank in Almelo, where two guys have previously been employed, before their life as clandestine resistance workers became too hot. They rob the bank of a stupendous amount of money, supposedly to allow for payment of food for many hidden Railway workers (the national railway strike which had been instigated in the wake of the Market Garden operation). It is a futile act. The total amount of 46 million Dutch florins in cash notes of 25 and 100 have been numbered and cannot be used. In the final part it is revealed how the men involved in the Bank robbery are tracked, arrested, incarcerated, tortured and killed in either instantaneous executions (in the wake of an accidental attempt on the life of Ernst Rauter, the highest SS officer in occupied Holland) or through deportations to various concentration and work camps in Germany.

The style of writing is problematic – it is written in the third person in a flowing narrative, with active dialogue as if we have been there. This style leaves no room for contested versions of what exactly happened or how certain events were experienced differently by the actors involved. Moreover, no traceable source documentation has been applied. In short, it is unclear whose voice we hear, or why the author has chosen one version of the story over another. The persistent use of normative terms (bad, good) and other forms of hyperbole (see title) without explanation or provision of evidence why this normative term is applied, leads to the kind of history writing, which I consider misleading, and self-serving. It is a book for boys rather than emotionally and morally conflicted adults. Frank Krake collected a lot of evidence of all kinds, which is truly laudable. Pity he chose to write a story which is only suitable for flat screen (tv). show less

Mijn volledige recensie lees je op:
http://www.linda-linea-recta.nl/menthol-door-frank-krake/

Je hebt volgens mij een goede auteur nodig om een pakkend verhaal van een autobiografie te maken.
In het geval van Menthol is dit absoluut gelukt.
Het is een mooie, interessante, pakkend geschreven autobiografie.
Rijkelijk geïllustreerd met foto’s, briefjes, kaarten en kopieën van officiële documenten.
Het mag duidelijk zijn: Ik ben laaiend enthousiast over dit boek! Een echte aanrader.

Tachtig jaar na het eind van de oorlog zijn niet nog alle verhalen verteld. In het leven van Catharina Brücker heeft Frank Krake een verhaal gevonden dat het absoluut waard is verteld te worden. Hoewel het werk ‘Catharina’ heet, staan eigenlijk de lotgevallen van de héle familie Brücker, en niet alleen Catharina Brücker, centraal. Vader Moses Brücker komt als kleermaker naar Rotterdam, door een bizar toeval, en zet hier een keten van goedlopende kledingzaken op. We volgen het eerst show more nog rustige leven van het gezin Brücker, dat – zodra de Duitsers Nederland invallen – een nare wending krijgt. De onverzettelijke familie duikt onder, en beleeft behoorlijk hachelijke avonturen. In het bijzonder wil ik hier de belevenissen van broer Izaac Brücker, die niet alleen onderduikt, maar ook actief onderdeel wordt van het verzet, benoemen. Zijn zus Catharina lukt het niet uit handen van de Duitsers te blijven. Met haar geschiedenis krijgen we als lezer een beeld van de manier waarop geïnterneerde Joden in Westerbork probeerden het leven nog enigszins fleur te geven. Als danseres , die na hun ontmoeting haar beloofd onder te brengen op een redelijk veilige plaats, Terezín, de door de nazi’s geënsceneerde modelstad, waarmee ze het internationale Rode Kruis wisten te misleiden. De geschiedenis van de familie Brücker is wrang en zou daardoor door iedereen gelezen moeten worden. Met enig geluk lukt het een groot deel van de familieleden thuis te komen na de oorlog, maar de verhalen die ze met zich meedragen, zijn verschrikkelijk. Frank Krake weet met goed en gedegen onderzoek onder de familieleden een levendig beeld te vormen van de lotgevallen van de familie. Gelardeerd met veel foto’s, geschreven in toegankelijke taal, en bijzonder prettig vormgegeven weet de auteur alle hindernissen die een lezer zou kunnen ondervinden bij het lezen van zo’n aangrijpend verhaal, te omzeilen. Er zijn veel boeken die in meerdere of mindere mate op waarheid gebaseerd de lotgevallen van Nederlandse Joden in de Tweede Wereldoorlog bespreken. Frank Krake heeft met ‘Catharina’ daar een bijzonder aansprekend boek, dat méér dan het lezen waard is, toegevoegd. show less

Wim Alosery (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een show more verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Neuengamme is het kamp waar de meeste niet-Joodse Nederlanders worden vermoord. Maar niet door het gebruik van gaskamers. In het hoofdkamp en de Aussenlager, de buitenkampen, is het motto: Vernichtung durch Arbeit - vernietiging door arbeid. Wim wordt tewerkgesteld in Husum, bij het onmenselijk zware graafcommando voor antitankgrachten in Noord-Duitsland.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van Lübeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen. Drie daarvan, waaronder de Cap Arcona, worden vol getroffen. De gevangenen zitten benedendeks als ratten in de val.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Totaal uitgeput bereikt hij de wal, aan de goede kant van de baai. Waldemar Nods, de vader van Sonny Boy, zit op hetzelfde schip. Ook hij weet te ontkomen, maar wordt op het strand alsnog door jongens van de Hitlerjugend vermoord. Wim heeft meer geluk. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij één van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen. Daarvoor moet hij na de oorlog eerst afrekenen met zijn kampsyndroom. Dat lukt hem mede met de hulp van zijn vrouw.Hij wordt niet zuur, cynisch en haatdragend, maar omarmt tot op de dag van vandaag vol positivisme het leven, de liefde voor de mens en de vrijheid.

Nu vertelt hij ons eindelijk zijn hele verhaal, als laatste overlevende van drie kampen en een scheepsramp met vier keer zoveel slachtoffers als bij de Titanic. Als DE LAATSTE GETUIGE! show less