Shota Rustaveli

რატომღაც მქონდა იმის მოლოდინი, რომ ინგოროყვა მთლად ფსევდო-მეცნიერი თუარა, რაღაც ახლოს იყო. მაგრამ ეს განწყობა არ გამართლდა - აშკარად მეცნიერია, თუმცა მისი იდეები და სუფთად მეცნიერული show more არგუმენტაცია რიგ შემთხვევებში მოიკოჭლებს, აშკარაა რომ თავისი ერთხელმიღებული იდეის ტყვეობაშია (რუსთაველის ვინაობასთან დაკავშირებით) და ამ [მისი აზრით დადასტურებული] ფაქტით ცდილობს ნათელი მოფინოს ძალიან ბუნდოვან საკითხებს.

ამის მიუხედავად, ძალიან საინტერესო წიგნი და მასში შესული ვეფხისტყაოსნის ვერსიაც სხვანაირად საინტერესოა. ასევე ძააააააალიან საინტერესოა ისტორიული ექსკურსი და კიდევ უფრო საინტერესოა პროლოგის და ეპილოგის ანალიზი ავთენტური სტროფების გამოსავლენად. მოკლედ - საბოლოო ჯამში მართალია თუ არა ეს ვერსია, არ ვიცი, მაგრამ იმდენად საინტერესოა, რომ დიდი მნიშვნელობა არა აქვს ამას. ბოლო-ბოლო რა არის სიმართლე და როგორ შეიძლება იყოს წარსული რამენაირად სიმართლე - ძალიან საკამათოა ისედაც :)

ახლა გასაგებია, რომ მეცნიერული კუთხით ალბათ "რუსთაველიანა" კიდევ უფრო ნაკლებად დამაჯერებელი იქნება, მაგრამ აუცილებლად წავიკითხავ ამასაც, თუ სადმე ხელში ჩამივარდა. მანამდე კიდე უფრო სტანდარტულ-მეცნიერულ სტატიებსაც მივაწვები, უკვე მაქვს ერთი წიგნი მიზანში ამოღებული კრებული. show less

http://nhw.livejournal.com/445330.html

The is the grand epic poem of Georgian literature, written by a senior official of the court of Queen Tamar, in the late twelfth / early thirteenth century. I bought my copy of the 1966 edition of the 1912 translation from a street stall in Tbilisi, but have found the same edition transcribed on the Georgian Parliamentary Library site here.

Rather grand claims are made by Georgians and their fans on behalf of this poem (vide Abashidze's introduction, show more "its life-affirming passion, shining humanity and heroic spirit, the ideas of patriotism and internationalism that it embodies and the elevated human feelings and moral ideals it expresses link this great literary monument of the distant past with the spiritual world of all freedom-loving peoples") and since I can't read the original to appreciate its intricate metrical structure (including rhyming words to the fourth syllable) much of it is lost on me. I did wonder if the limitations of the metrical structure of the four-line stanza are in some ways reminiscent of comics - you have the box, you have to fill it with narrative, so sometimes it needs to be padded out a bit, and occasionally it feels a little cramped.

The plot doesn't matter much - there are knights, one of whom wraps himself in a tiger skin and mourns his lost love, they go on long voyages by sea and land, fight battles in many different countries, and rescue the lost love, and all ends happily. However it is absolutely fascinating to read a work written at the far end of Europe from Eleanor's Aquitaine and her sponsorship of the ideals of courtly love, and find exactly the same values of chivalry extolled - and explicitly sourced not in Europe but in Arabia, Persia, Africa and India. I have always tended to think of this sort of thing as linked to the Norman French of the later Middle Ages, but of course it all happened because of the Crusades and the massive injection of new material into Western European from the Islamic world.

Especially in times like these, it's important to be reminded that there was a time when the centre of our civilisation was located in what are now Iraq and Iran (with significant overspill to Egypt and Pakistan). show less

This 12th century work is considered the Georgian epic. Written in poewtry, this version is rendered into prose by translator Katharinew Vivian, which I think is essential for the modern reader.
In 200 pages, we read a tale that makes one think of the Arabian Nights, medieval works of courtly love, fairy tales and the Odyssey. Certainly its location meant that the Georgiasns had much contact with Pesians, Arabs, Greeks and others.
As a 21st century reader, I felt it was long enough. Although show more it's perfectly readable- lots of peerlessly beautiful princesses, all-action heroes, wise but fearsome kings, boundless treasure.... Although purportedly set in distant lands (Arabia, India, China, the 'land of the Seas') , the characters bear Georgian names (one addresses another in Georgian at one point) so I think we can take it that it's based on the author's homeland.
Along with the adventures, are occasional asides based on Christian precepts, while knight Avtandil's lecture to the melancholy and despondent Tariel feel like a 12th century attempt to deal with depression.
I read this to get a background to Georgian writing. It's OK- and may be superb if you can read the original poetry - but certainly a look at a distant culture. show less

Written in Georgian, not Russian, this is an English translation of the great medieval epic of the Kingdom of Georgia. This tale was turned into a poem about 1220, during the reign of Queen Tamar, at the height of the kingdom's power. You will note that while the poem is in Georgian, the story features Indians, Turks and Arabs. Even at its height, the kingdom was wont to tread carefully, to avoid neighburing toes.