Pierre Grimbert
Author of Six Heirs
About the Author
Series
Works by Pierre Grimbert
LE SECRETR DE JI 1 copy
Associated Works
Tagged
Common Knowledge
- Canonical name
- Grimbert, Pierre
- Birthdate
- 1970
- Gender
- male
- Short biography
- Il est né en 1970, fils aîné de parents instituteurs, dans le Nord de la France. Après un bac scientifique, il fait ses études supérieures à Lille et à Bordeaux, se spécialisant dans la branche des « métiers du livre ». Il travaille ainsi comme bibliothécaire, puis comme infographiste dans diverses entreprises de la métropole lilloise, où il réside pendant sept ans.
Après quelques tentatives avortées de scénarisation BD, il commence en 1995 l’écriture de Six héritiers, premier tome d’une tétralogie de fantasy au titre générique du Secret de Ji. Le cycle édité par les éditions Mnémos remporte en 1997 le « Prix Julia Verlanger », décerné par la Fondation de France, ainsi que le « Prix Ozone », décerné par les lecteurs de Science-Fiction magazine.
(Note : la tétralogie originelle est maintenant éditée en deux gros volumes.)
En 1998, Pierre Grimbert décide de quitter la vie salariale pour se consacrer entièrement à ses histoires. Il s’installe en Normandie et entame le cycle de la Malerune, pour le suspendre après un seul volume, suite aux impératifs commerciaux ayant entraîné la modification du projet. À cette même date, il est approché par les éditions Bayard et Degliame pour la création de séries de romans pour la jeunesse : Dragonia et les Aventuriers de l’Irréel. Dix titres sont parus au total, récompensés par quatre nouveaux prix.
Pendant la même période, Pierre Grimbert travaille aussi en tant que scénariste de jeu vidéo, auprès de Hydravision Entertainment.
En 2002, il revient s’installer dans le Nord et consacre alors toute son énergie à la création des Editions Octobre, en compagnie de son épouse, l’écrivain Audrey Françaix. Parallèlement, il supervise l’écriture de la suite du cycle de la Malerune, repris par le talentueux Michel Robert ; ainsi que la scénarisation de la BD Bazardoz (aujourd’hui arrêtée), publiée dans Lanfeust magazine, sous les crayons de l’artiste Philippe Fenech.
Enfin, les Editions Octobre publient leur premier titre en juin 2004 : le Testament oublié, introduction à la pentalogie des Enfants de Ji, faisant suite à ce qui reste le plus grand succès de l’auteur. Avec le Sang du Jal, paru en juillet 2006, Pierre Grimbert ferme une première décennie d’écriture et entame la deuxième avec le Prophétionnel ! - Nationality
- France
- Associated Place (for map)
- France
Members
Reviews
I received a copy of this book through Goodreads' First Reads.
I waited to read the book till I got a copy of the first book in the series - and I'm glad I did. This is definitely a case of one-story-split-into-parts, not just stories that happen to be set in the same world. As with the first installment ('Six Heirs') the ending leaves the reader hanging... but I pretty much expected that.
As the story opens, the group of six is fleeing assassin-priests. Their goal is to stay alive, and find show more out who it is that wants them dead, and why. To this aim, there is much weapons-training, magic-learning, and investigating.
For those who enjoy classic fantasy, with both feet planted firmly in the tropes of the genre, I'd recommend this series. show less
I waited to read the book till I got a copy of the first book in the series - and I'm glad I did. This is definitely a case of one-story-split-into-parts, not just stories that happen to be set in the same world. As with the first installment ('Six Heirs') the ending leaves the reader hanging... but I pretty much expected that.
As the story opens, the group of six is fleeing assassin-priests. Their goal is to stay alive, and find show more out who it is that wants them dead, and why. To this aim, there is much weapons-training, magic-learning, and investigating.
For those who enjoy classic fantasy, with both feet planted firmly in the tropes of the genre, I'd recommend this series. show less
De flaptekst zegt het: Op een dag komt een zekere profeet genaamd Nol aan alle koninkrijken vragen om hun meest wijze landgenoten af te vaardigen voor een reis naar het eiland Ji. Echter, weinigen komen van die reis terug. Bovendien weigeren de overlevenden erover te praten, wat er ook op het spel staat. De erfgenamen (de kinderen en vervolgens hun kinderen, enz.) proberen echter erachter te komen wat er toen gebeurd is. Maar moordende Züu-broeders (aanhangers van de godin Zuïa) gaan koste show more wat kost proberen te verhinderen dat die erfgenamen iets te weten komen. Tot op een dag enkele van de laatste erfgenamen toch op onderzoek trekt: wie zijn die Züu? Wat is er zovele decennia geleden gebeurd dat ook zij voor hun leven moeten vrezen? En nog meer van die vragen.
Let wel, deze serie bestaat uit vier (4) boeken, waarbij de eerste 2 direct op elkaar volgen, wat ook deze omnibus een voordelige uitvoering maakt. Deze omnibus bevat 2 kaartjes van de wereld, achteraan bevindt zich een encyclopedie over de wereld, de goden, bepaalde flora, geld, ...
"Six Héritiers" geeft kort het begin van de geschiedenis weer en focust zich dan op de recentste erfgenamen die, zonder veel ruchtbaarheid (kwestie van niet iedereen op stang te jagen en ongestoord hun werk te kunnen doen), op onderzoek trekken. Echter, een simpele vissersjongen (Yan) ontdekt dat zijn vriendinnetje Léti vermist is en gaat op zoek. Hij wordt teruggestuurd naar het dorp, maar weigert categoriek te vertrekken en wil bij Léti blijven. Daarnaast is er Grigán, een krijger met jarenlange ervaring en steeds op z'n hoede, en Corenn, de matriarch van het dorp. Later wordt het groepje aangevuld met Rey (de grapjas van de bende, blijkbaar een oude bekende van een van de families van erfgenamen), Bowbaq (een struise kerel, met een peperkoeken hartje, die gedachten kan lezen; vrouw en kinderen komen niet echt in het verhaal voor, maar zijn er wel) en in het tweede boek komt ene Lana (hogepriesteres van de godin Eurydis) erbij. Zij is ook een van de overlevende erfgenamen.
Uiteraard wordt dit gezelschap opgejaagd door de Züu, moeten ze zich daardoor goed organiseren qua onderkomen, handelingen, enz... Vooral na de reis naar het eiland Ji, waar ze een fantastisch bouwwerk ontdekten, zit er meer vaart in de gebeurtenissen. Dat bouwwerk,een soort poort in een grot. Die poort toont een soort tuin van Eden, waar het vredig is, schitterend weer, ... Ik zou bijna durven een vergelijking maken met het soort poort van Stargate, maar dan iets authentieker, minder SF dus , speelt ook een grote rol in de hele verdwijnkwestie.
"Six Héritiers" eindigt dus met een einde dat er geen is,opgewacht worden door Züu, maar er toch in slagen ze allemaal van kant te maken. Hoe de erfgenamen vervolgens terug naar het vasteland trekken, waar ze overnachten, ... is niet geweten. , vandaar het advies om direct daarna "Le Serment Orphelin" te lezen, temeer omdat ze eindelijk een beter spoor hebben naar wie hen uit de weg wilt ruimen: l'Accusateur, een pseudoniem voor iemand die geen schroom kent om z'n doel te bereiken. Maar op hun weg worden ze met verschillende gevaren geconfronteerd, gevaren die een serieuze impact (kunnen) hebben op het verdere verloop van hun queeste. Maar ook na "Le Serment Orphelin" is het verhaal nog lang niet ten einde, vooral niet wanneer de echte naam onthuld wordt van wie het genootschap uit de weg wilt ruimen. Spanning verzekerd!
De schrijfstijl is heel toegankelijk, heel gedetailleerd. Grimbert laat niet in z'n kaarten kijken, zorgt voor een goede balans tussen actie en beschrijving van de wereld, van de personages, en dergelijke meer. De personages zelf zijn zeer goed te onderscheiden, hebben elk hun eigen kenmerken en komen dus verre van houterig over. Het valt ook op hoe het harde leven op de vlucht iemand noodgedwongen (?) volwassen(er) kan maken, vooral dan in het geval van Yan en Léti.
Het was soms even wenkbrauwen fronsen wanneer personage x of y een bepaald item bovenhaalde, terwijl daarover tot dan toe geen woord werd geschreven. Of hoe bepaalde gevechten ietsje te makkelijk gewonnen werden door het genootschap. Maar goed, het blijft ontspanning en het groepje moet natuurlijk haar queeste kunnen verderzetten en tot een goed einde brengen.
High fantasy met een redelijke scheut magie, de nodige zwaard- en andere gevechten, en meer. Je kunt het enigszins vergelijken met "Lord of the Rings" ([a:J.R.R. Tolkien|656983|J.R.R. Tolkien|https://d.gr-assets.com/authors/1434625177p2/656983.jpg]), "Dragonlance Chronicles" ([a:Margaret Weis|869|Margaret Weis|https://d.gr-assets.com/authors/1371065031p2/869.jpg], [a:Tracy Hickman|868|Tracy Hickman|https://d.gr-assets.com/authors/1360040119p2/868.jpg]), de boeken van [a:Robin Hobb|25307|Robin Hobb|https://d.gr-assets.com/authors/1397885202p2/25307.jpg], en ga zo maar door.
In ieder geval zijn (alvast) deze eerste 2 delen zeer zeker aan te raden als je een Franse visie op high fantasy wilt lezen, bij voorkeur in het Frans, uiteraard. Of de Nederlandstalige versie even goed is, weet ik niet. Soms gaan bepaalde details verloren, vandaar de voorkeur voor de originele uitvoering. Maar ieder z'n meug, natuurlijk.
Leuk weetje: In "1984" was er de slogan "War is peace, Freedom is slavery, Ignorance is strength". "Brave New World" had "Community, Identity, Stability", en "Le Secret de Ji" heeft "Main sûre, pied ferme, esprit vif" (wat Léti aangeleerd kreeg door Grigán). show less
Let wel, deze serie bestaat uit vier (4) boeken, waarbij de eerste 2 direct op elkaar volgen, wat ook deze omnibus een voordelige uitvoering maakt. Deze omnibus bevat 2 kaartjes van de wereld, achteraan bevindt zich een encyclopedie over de wereld, de goden, bepaalde flora, geld, ...
"Six Héritiers" geeft kort het begin van de geschiedenis weer en focust zich dan op de recentste erfgenamen die, zonder veel ruchtbaarheid (kwestie van niet iedereen op stang te jagen en ongestoord hun werk te kunnen doen), op onderzoek trekken. Echter, een simpele vissersjongen (Yan) ontdekt dat zijn vriendinnetje Léti vermist is en gaat op zoek. Hij wordt teruggestuurd naar het dorp, maar weigert categoriek te vertrekken en wil bij Léti blijven. Daarnaast is er Grigán, een krijger met jarenlange ervaring en steeds op z'n hoede, en Corenn, de matriarch van het dorp. Later wordt het groepje aangevuld met Rey (de grapjas van de bende, blijkbaar een oude bekende van een van de families van erfgenamen), Bowbaq (een struise kerel, met een peperkoeken hartje, die gedachten kan lezen; vrouw en kinderen komen niet echt in het verhaal voor, maar zijn er wel) en in het tweede boek komt ene Lana (hogepriesteres van de godin Eurydis) erbij. Zij is ook een van de overlevende erfgenamen.
Uiteraard wordt dit gezelschap opgejaagd door de Züu, moeten ze zich daardoor goed organiseren qua onderkomen, handelingen, enz... Vooral na de reis naar het eiland Ji, waar ze een fantastisch bouwwerk ontdekten, zit er meer vaart in de gebeurtenissen. Dat bouwwerk,
"Six Héritiers" eindigt dus met een einde dat er geen is,
De schrijfstijl is heel toegankelijk, heel gedetailleerd. Grimbert laat niet in z'n kaarten kijken, zorgt voor een goede balans tussen actie en beschrijving van de wereld, van de personages, en dergelijke meer. De personages zelf zijn zeer goed te onderscheiden, hebben elk hun eigen kenmerken en komen dus verre van houterig over. Het valt ook op hoe het harde leven op de vlucht iemand noodgedwongen (?) volwassen(er) kan maken, vooral dan in het geval van Yan en Léti.
Het was soms even wenkbrauwen fronsen wanneer personage x of y een bepaald item bovenhaalde, terwijl daarover tot dan toe geen woord werd geschreven. Of hoe bepaalde gevechten ietsje te makkelijk gewonnen werden door het genootschap. Maar goed, het blijft ontspanning en het groepje moet natuurlijk haar queeste kunnen verderzetten en tot een goed einde brengen.
High fantasy met een redelijke scheut magie, de nodige zwaard- en andere gevechten, en meer. Je kunt het enigszins vergelijken met "Lord of the Rings" ([a:J.R.R. Tolkien|656983|J.R.R. Tolkien|https://d.gr-assets.com/authors/1434625177p2/656983.jpg]), "Dragonlance Chronicles" ([a:Margaret Weis|869|Margaret Weis|https://d.gr-assets.com/authors/1371065031p2/869.jpg], [a:Tracy Hickman|868|Tracy Hickman|https://d.gr-assets.com/authors/1360040119p2/868.jpg]), de boeken van [a:Robin Hobb|25307|Robin Hobb|https://d.gr-assets.com/authors/1397885202p2/25307.jpg], en ga zo maar door.
In ieder geval zijn (alvast) deze eerste 2 delen zeer zeker aan te raden als je een Franse visie op high fantasy wilt lezen, bij voorkeur in het Frans, uiteraard. Of de Nederlandstalige versie even goed is, weet ik niet. Soms gaan bepaalde details verloren, vandaar de voorkeur voor de originele uitvoering. Maar ieder z'n meug, natuurlijk.
Leuk weetje: In "1984" was er de slogan "War is peace, Freedom is slavery, Ignorance is strength". "Brave New World" had "Community, Identity, Stability", en "Le Secret de Ji" heeft "Main sûre, pied ferme, esprit vif" (wat Léti aangeleerd kreeg door Grigán). show less
Middle-high fantasy and I have a mixed record. I prefer it to high fantasy, but I find that it sometimes falls pray to many similar cliches as high fantasy.
This one did. The occasional urge to yell "you're not Tolkein," definitely occurred. Which is a shame because the book was a lot better when Grimbert did his own thing rather than a third-rate Tolkein impersonation.
One detail I did like was the response of one male character from the Matriarchat of Kaul to another male character giving a show more woman orders. It was very "who do you think you are?!"
I didn't feel that the story was deliberately dragged out (although the reveal of part of the secret of the island definitely was), but it's definitely part of the 'part 1 of X' fantasy tradition.
The thing is, I want to know about what happened to the characters that hasn't been folded back into the main plot (yet). So I think its been successful in that aspect, if slightly frustrating in the plot development part.
The book starts with three questions. Precisely 1/2 of one of the questions has been answered. One other question was introduced and answered and one new question has been set, which I suspect will be part of the plot for the remaining books.
The characters do suffer from a certain genericness, especially at the beginning, but they grow into more interesting characters along the way, which I think is all that can be asked for.
I'm very tempted to hunt on Amazon.de for the next one. show less
This one did. The occasional urge to yell "you're not Tolkein," definitely occurred. Which is a shame because the book was a lot better when Grimbert did his own thing rather than a third-rate Tolkein impersonation.
One detail I did like was the response of one male character from the Matriarchat of Kaul to another male character giving a show more woman orders. It was very "who do you think you are?!"
I didn't feel that the story was deliberately dragged out (although the reveal of part of the secret of the island definitely was), but it's definitely part of the 'part 1 of X' fantasy tradition.
The thing is, I want to know about what happened to the characters that hasn't been folded back into the main plot (yet). So I think its been successful in that aspect, if slightly frustrating in the plot development part.
The book starts with three questions. Precisely 1/2 of one of the questions has been answered. One other question was introduced and answered and one new question has been set, which I suspect will be part of the plot for the remaining books.
The characters do suffer from a certain genericness, especially at the beginning, but they grow into more interesting characters along the way, which I think is all that can be asked for.
I'm very tempted to hunt on Amazon.de for the next one. show less
I'll try to keep it short, this time. I bought the omnibus, because that way, you have all the books in one time. However, as is custom with e.g. Livre de Poche and J'ai Lu (publishers), the paper is very thin. You have the impression you're reading a /- 400 page book, but in reality it's 1114 pages!
The trilogy consists of:
1) Les Armes de Garamont (no, not the font type, but a House; its master Eras is on the search for La Belle Arcane, a sort of rune to undo the Malerune, the evil one. His show more two daughters, Ariale and Lucia, will play important roles throughout the books)
2) Le Dire des Sylfes (Sylfes are little, shy, but playful, tree-creatures, who only come out under specific circumstances and serve as informants/messengers)
3) La Belle Arcane (The one rune to undo its evil counterpart), also the longest book in the trilogy. Too long.
The sorcerer Zétide and his life-long partner in crime, who's also a prince in his own country, Hogo (a lycan) were called out on this quest to recompile la Belle Arcane, but for that they have to search for clues. On their quest, they will find many troubles, be involved in life-threatening battles and experiences. It's the classic fight between good and evil.
The world is being conquered by demons, called maûnes. They come into the world of the people, the Aeldo, through a certain type of capping stones/plates, Dalles in French.
Since Eras is also conducting a search for the Arcane (the rune), meanwhile keeping our fellowship up to date through the Sylfes (those tree-creatures), and at the same time fearing for his life, his daughters at Castle Garamont aren't safe. Thus, Zétide and Hogo decide to have them along on their own quest. Not even in Zétide's secret cave they're safe.
Zétide's magic has to do with things outside of him, while Ariale (barely 10 years old) learns (during her short stay at his cave) the power of healing, thus drawing from her own energy and inborn skills. This is a very valuable asset and advantage, as the group will encounter many perils. (Like Zétide losing his magical powers in the third book, because counter-magic is at work )
Her sister, Lucia, is a warrior, but very bold and cheeky. What a difference with her little sister! Big-mouthed even, to the point of nerve-wrecking. She thinks she can handle it all, thinks she's oh so tough. I can't mention the many time she rubbed me the wrong way with her behaviour. But she will prove her worth along the way. (And even fall in love with Hogo; a relationship that doesn't start on happy terms; but as you can imagine, all's well that ends well. )
What bothered me on several occasions: The demons might be evil, fearsome creatures, but they're sometimes quite weak, behaving like pussies. Sure, it's Fantasy, but come on... Or, when our fellowship is trapped, has to battle its way out, they succeed. Every time.
Another classic trope, especially near the end: Zétide's lost love (or so he thought she was; lost, that is). She had indeed disappeared, taken into the dark world, only to not be able to return. Being so influenced and brain-washed: Join me, Zétide. Together we can rule the world. We'd form an excellent team, like before. I don't need to tell you the rest, do I?
The world-building was very good, though. While I do like the original premise, I find the overall execution a bit lacking. Is it because of Roberts intervention? His way of writing the rest of the story maybe even adding ideas of his own and thus not fully following Grimberts instructions? Do external events play a role in my (dis)liking? To some extent, perhaps, yes. But as this was my first encounter with Roberts writing, I don't think my collection will expand with his works, if I may be so honest. Maybe Grimbert should indeed have written it all himself, like he did with his very good quartet Le Secret de Ji, which I can highly recommend!
[a:Pierre Grimbert|602190|Pierre Grimbert|https://images.gr-assets.com/authors/1363108478p2/602190.jpg] is the originator of this trilogy, yet he wrote only the first book. [a:Michel Robert|220984|Michel Robert|https://s.gr-assets.com/assets/nophoto/user/u_50x66-632230dc9882b4352d753eedf9396530.png] wrote the other two books. This is clear in the writing style; Robert's is more accessible, has more relationship elements, ... Robert also stretched the last book far too much. The story dragged on and on and on. I therefore skimmed and skipped many pages of the last 200-300, because of the lag.
As I wrote in one of the spoilers: All's well that ends well, otherwise it wouldn't be a good story, right?The group finally meet up with Eras, the girls are reunited with their father. Lucia is pregnant with Hogo's baby (and hers, obviously), the evil demons are pushed back into their world, the evil malediction of the Malerune is made undone, the 'entropia' (a sort of disease) that kept the population under control is lifted, etc. etc.
On a side-note: This reviewer is even less enthusiastic about La Malerune.
The trilogy reminded me of, and there are many more examples out there, Lord of the Rings, Dragonlance, maybe even bit of Elantris (which is far, far better than La Malerune, and only 1 book!).
Long story short: Not the best trilogy I've read. Mixed feelings, not to say even a bit disappointed. Pierre Grimbert is one of France's big names and to see one of his works treated in this way... Again, go for his quartet Le Secret de Ji (The Secret of Ji). show less
The trilogy consists of:
1) Les Armes de Garamont (no, not the font type, but a House; its master Eras is on the search for La Belle Arcane, a sort of rune to undo the Malerune, the evil one. His show more two daughters, Ariale and Lucia, will play important roles throughout the books)
2) Le Dire des Sylfes (Sylfes are little, shy, but playful, tree-creatures, who only come out under specific circumstances and serve as informants/messengers)
3) La Belle Arcane (The one rune to undo its evil counterpart), also the longest book in the trilogy. Too long.
The sorcerer Zétide and his life-long partner in crime, who's also a prince in his own country, Hogo (a lycan) were called out on this quest to recompile la Belle Arcane, but for that they have to search for clues. On their quest, they will find many troubles, be involved in life-threatening battles and experiences. It's the classic fight between good and evil.
The world is being conquered by demons, called maûnes. They come into the world of the people, the Aeldo, through a certain type of capping stones/plates, Dalles in French.
Since Eras is also conducting a search for the Arcane (the rune), meanwhile keeping our fellowship up to date through the Sylfes (those tree-creatures), and at the same time fearing for his life, his daughters at Castle Garamont aren't safe. Thus, Zétide and Hogo decide to have them along on their own quest. Not even in Zétide's secret cave they're safe.
Zétide's magic has to do with things outside of him, while Ariale (barely 10 years old) learns (during her short stay at his cave) the power of healing, thus drawing from her own energy and inborn skills. This is a very valuable asset and advantage, as the group will encounter many perils. (
Her sister, Lucia, is a warrior, but very bold and cheeky. What a difference with her little sister! Big-mouthed even, to the point of nerve-wrecking. She thinks she can handle it all, thinks she's oh so tough. I can't mention the many time she rubbed me the wrong way with her behaviour. But she will prove her worth along the way. (
What bothered me on several occasions: The demons might be evil, fearsome creatures, but they're sometimes quite weak, behaving like pussies. Sure, it's Fantasy, but come on... Or, when our fellowship is trapped, has to battle its way out, they succeed. Every time.
Another classic trope, especially near the end: Zétide's lost love (or so he thought she was; lost, that is). She had indeed disappeared, taken into the dark world, only to not be able to return. Being so influenced and brain-washed: Join me, Zétide. Together we can rule the world. We'd form an excellent team, like before. I don't need to tell you the rest, do I?
The world-building was very good, though. While I do like the original premise, I find the overall execution a bit lacking. Is it because of Roberts intervention? His way of writing the rest of the story maybe even adding ideas of his own and thus not fully following Grimberts instructions? Do external events play a role in my (dis)liking? To some extent, perhaps, yes. But as this was my first encounter with Roberts writing, I don't think my collection will expand with his works, if I may be so honest. Maybe Grimbert should indeed have written it all himself, like he did with his very good quartet Le Secret de Ji, which I can highly recommend!
[a:Pierre Grimbert|602190|Pierre Grimbert|https://images.gr-assets.com/authors/1363108478p2/602190.jpg] is the originator of this trilogy, yet he wrote only the first book. [a:Michel Robert|220984|Michel Robert|https://s.gr-assets.com/assets/nophoto/user/u_50x66-632230dc9882b4352d753eedf9396530.png] wrote the other two books. This is clear in the writing style; Robert's is more accessible, has more relationship elements, ... Robert also stretched the last book far too much. The story dragged on and on and on. I therefore skimmed and skipped many pages of the last 200-300, because of the lag.
As I wrote in one of the spoilers: All's well that ends well, otherwise it wouldn't be a good story, right?
On a side-note: This reviewer is even less enthusiastic about La Malerune.
The trilogy reminded me of, and there are many more examples out there, Lord of the Rings, Dragonlance, maybe even bit of Elantris (which is far, far better than La Malerune, and only 1 book!).
Long story short: Not the best trilogy I've read. Mixed feelings, not to say even a bit disappointed. Pierre Grimbert is one of France's big names and to see one of his works treated in this way... Again, go for his quartet Le Secret de Ji (The Secret of Ji). show less
Awards
You May Also Like
Associated Authors
Statistics
- Works
- 42
- Also by
- 1
- Members
- 1,113
- Popularity
- #23,079
- Rating
- 3.3
- Reviews
- 33
- ISBNs
- 133
- Languages
- 4
- Favorited
- 1