Kenneth R. Miller (1) (1948–)
Author of Finding Darwin's God: A Scientist's Search for Common Ground Between God and Evolution
For other authors named Kenneth R. Miller, see the disambiguation page.
About the Author
Kenneth R. Miller is professor of biology at Brown University and the critically acclaimed bestselling author of Only a Theory, Finding Darwin's God. Among his honors are the Stephen Jay Could Prize from the Society for the Study of Evolution, the Laetare Medal from the University of Notre Dame, show more and the Award for Public Engagement with Science from the American Association for the Advancement of Science. show less
Image credit: wikipedia
Series
Works by Kenneth R. Miller
Finding Darwin's God: A Scientist's Search for Common Ground Between God and Evolution (1999) 827 copies, 17 reviews
The Human Instinct: How We Evolved to Have Reason, Consciousness, and Free Will (2018) 77 copies, 1 review
Tagged
Common Knowledge
- Legal name
- Miller, Kenneth Raymond
- Birthdate
- 1948
- Gender
- male
- Education
- Brown University (Sc.B ∙ Biology - 1970)
University of Colorado (Ph.D - Biology -1974) - Occupations
- professor
- Awards and honors
- Exploratorium's Outstanding Educator Award
Fellow of the American Association for the Advancement of Science
American Society for Cell Biology Public Service Award (2006)
Award for Public Understanding of Science and Technology (2008)
Laetare Medal (2014) - Short biography
- Kenneth R. Miller is professor of biology at Brown University. His scientific papers and reviews have appeared in leading journals, including Cell, Nature, and Scientific American. Miller is coauthor, with Joseph S. Levine, of four high school and college biology textbooks that are used by millions of students nationwide. In 2007, he was named a Fellow of the American Association for the Advancement of Science and received the Exploratorium's Outstanding Educator Award. He lectures widely and has appeared on NPR's Science Friday and The Colbert Report. [from Only a Theory (2008)]
- Nationality
- USA
- Associated Place (for map)
- USA
Members
Reviews
Finding Darwin's God: A Scientist's Search for Common Ground Between God and Evolution (P.S.) by Kenneth R. Miller
Finding Darwin’s God by Kenneth R. Miller does an excellent job of showing the people with a fish on their cars that they can have their god and science, too. That’s the first half of the book–-pointing out the flaws in the various Creationist arguments. The second half is supposed to be aimed at nonbelievers, I think, but his arguments then fall apart. He does make some excellent points about the main problems in the arguments from atheists, though, which made me examine the reasons show more for my own beliefs more closely.
One of his points that I found most interesting was that science and religion answer different questions–science offers explanations of how we’re here and religion handles the why. I hadn’t thought about it in that way, but it’s a fair point. (Unfortunately, some religious people would say they were put here to make nonreligious people crazy–as well as the people who don’t follow their own religion.) And I still think any person with half a brain should be able to figure out that life is less stressful if you’re not an asshole. Miller argues that if it were possible to argue the majority of people out of their religion then pandemonium would reign. Now, I want to give people credit for not being stupid but… yeah, he’s probably right. Some people will always need a supernatural boogieman to keep them in line.
My big problem with Creationists was that I couldn’t figure out why they didn’t just say, ‘God created evolution. Isn’t he clever?’ Which is Miller’s premise. He then goes to explain how that could be possible and how the god that did that would be much more interesting than a god who did everything in one day (or seven). One of my favourite bits was when he said that once a woman told him she didn’t believe in evolution because it would have taken too long and Miller thought, “Because god, with all of eternity, was in a rush.”
My other favourite part was when he referenced St Augustine (a 4th theologian) who begged Christians not to stand up in public and make fools of themselves about science because that only made all Christians look stupid. I’m thinking of quoting that bit to the next Bible-thumper who says the Earth is flat or what-have-you.
I was lucky enough to have lunch with Mr Miller after reading his book and I thanked him for at least giving us a way to get along. As much as I admire Richard Dawkins, I don’t think that doing away with religion would do away with all the horrible things on the planet–even without a god on their side jackholes would still be jackholes. There would still be wars over land and money and all those fun things, the only difference would be that the war-makers would have one less thing to use against their enemies. But you can turn a group of strangers into arch-nemeses without invoking their mythologies by simply pointing out all the other ways they’re different from you and yours. Yes, it’d be nice for everyone to be completely rational–I’d like to be more rational about some things–but I’d settle for people just not being jerks. Miller makes a step toward that on at least this one issue. show less
One of his points that I found most interesting was that science and religion answer different questions–science offers explanations of how we’re here and religion handles the why. I hadn’t thought about it in that way, but it’s a fair point. (Unfortunately, some religious people would say they were put here to make nonreligious people crazy–as well as the people who don’t follow their own religion.) And I still think any person with half a brain should be able to figure out that life is less stressful if you’re not an asshole. Miller argues that if it were possible to argue the majority of people out of their religion then pandemonium would reign. Now, I want to give people credit for not being stupid but… yeah, he’s probably right. Some people will always need a supernatural boogieman to keep them in line.
My big problem with Creationists was that I couldn’t figure out why they didn’t just say, ‘God created evolution. Isn’t he clever?’ Which is Miller’s premise. He then goes to explain how that could be possible and how the god that did that would be much more interesting than a god who did everything in one day (or seven). One of my favourite bits was when he said that once a woman told him she didn’t believe in evolution because it would have taken too long and Miller thought, “Because god, with all of eternity, was in a rush.”
My other favourite part was when he referenced St Augustine (a 4th theologian) who begged Christians not to stand up in public and make fools of themselves about science because that only made all Christians look stupid. I’m thinking of quoting that bit to the next Bible-thumper who says the Earth is flat or what-have-you.
I was lucky enough to have lunch with Mr Miller after reading his book and I thanked him for at least giving us a way to get along. As much as I admire Richard Dawkins, I don’t think that doing away with religion would do away with all the horrible things on the planet–even without a god on their side jackholes would still be jackholes. There would still be wars over land and money and all those fun things, the only difference would be that the war-makers would have one less thing to use against their enemies. But you can turn a group of strangers into arch-nemeses without invoking their mythologies by simply pointing out all the other ways they’re different from you and yours. Yes, it’d be nice for everyone to be completely rational–I’d like to be more rational about some things–but I’d settle for people just not being jerks. Miller makes a step toward that on at least this one issue. show less
"დარვინის ღმერთის" შემდეგ, რომელიც კენ მილერის ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნია "გონებრივი დიზაინის" კრიტიკის თვალსაზრისით, ძალიან მაინტერესებდა მისი მეორე წიგნი "მხოლოდ თეორია" ბოლოს როგორც show more იქნა მისი დროც დადგა.
წიგნი იწყება ID-ის არგუმენტების გაბათილებით და ეხება მათ ძირითად მტკიცებებს, როგორიცაა irreducible complexity "განუყოფელი სირთულე" უილიამ დემბსკის "სპეციალური სირთულე" და "ინფორმაციის შენახვის კანონი" რომელიც ამბობს რომ შეუძლებელია ბუნებრივმა კანონებმა წარმოქმნან ახალი ინფორმაცია.
ID-ის არგუმენტების გაბათილებას, ისედაც მცირე წიგნში, არც თუ ისე დიდი ადგილი უკავია, თუმცა მილერი ძალიან კარგ, ნათელ და მოკლე დემონსტრირებას აკეთებს თუ რატომ არის ID მცდარი, არამეცნიერული, რელიგიურად მოტივირებული ფსევდომეცნიერება. მე ვფიქრობ ამ საკითხში მილერი ერთ-ერთი საუკეთესოა
წიგნის მეორე ნაწილში ავტორი ID-ის კრიტიკას განაგრძობს არა მეცნიერულ, არამედ პოლიტიკურ და სოციალურ ჭრილში. თუ რა საფრთხეს შეიცავს ID არა მხოლოდ ევოლუციისთვის არამედ ზოგადად მეცნიერებისთვის, ამერიკის მეცნიერული სულისთვის.
მართალია პირველი ნაწილი ისეთი ძლიერი და ყოვლისმომცველი არაა როგორც "დარვინის ღმერთში" მაგრამ ძალიან საჭირო და საინტერესო.
მეორე ნაწილშიც ძირითადად ვეთანხმები მილერს, ცოტა რელიგიურ და ერთი ორ სხვა სადავო შეხედულებას თუ გამოვაკლებთ.
"დარვინის ღმერთის ძიებაში" აშკარად უფრო ძლიერი წიგნია, მაგრამ ისე მოხდა რომ მას ჩემგან სამი ვარსკვლავი ერგო, წინამდებარე წიგნს კი ოთხი. "დარვინის ღმერთს" ხუთსაც დავუწერდი სიამოვნებით, თეიზმის და ევოლუციის შეჯვარება რომ ამოგვეღო წიგნიდან. ამ წიგნში ეს შეჯვარება ძალიან მცირე დოზით მოხვდა, რამაც ცოტა გაზარდა მისი რეიტინგი.
ასევე აქ მილერმა მეტ ნაკლებად გასცა პასუხი ჩემთვის საინტერესო კითხვაზე, რომელიც "დარვინის ღმერთმა" დამიტოვა. კერძოდ: როგორ ეწყობა ერთმანეთს ევოლუცია და ადამიანის ცენტრალური როლი შემოქმედაბაში. ბიბლია ამბობს "თქვა ღმერთმა: გავაჩინოთ კაცი ჩვენს ხატად, ჩვენს მსგავსებად" აღსანიშნავია რომ ეს არ არის ბიბლიის რომელიმე რიგითი პასაჟი რომელის ათასგვარ ინტერპრეტაციას მიმართავენ მორწმუნეები. ეს ქრისტიანული რწმენა-წარმოდგენების ცენტრალური ნაწილია: - სამყარო ადამიანისთვისაა შექმნილი. მეორეს მხირვ ევოლუცია გვეუბნება, რომ თუ ევოლუციურ პროცესს ვიდეოლენტის მსგავსად გადავახვევთ უკან, ყოველ ჯერზე მივიღებთ ბუნების განსხვავებულ ისტორიას. შესაძლოა მეორედ პრიმატი და ადამიანი არც კი წარმოიშვას. ევოლუცია ბრმა პროცესია, მას სრულებით არ აქვს მიზანი წარმოქმნას ადამიანი ან სხვა რომელიმე არსება. ის რაც არსებობს, ბუნების შემთხვევითი მოვლენების კასკადური ისტორიაა.
მილერი ამ პრობლემას შემდეგნაირად ხსნის: ევოლიცია ადაპტაციური სივრცეების მეშვეობით ქმნის მსგავს სტრუქტურებს, ადაპტაციური სივრცეები წარმოადგენენ ნიშებს, სადაც მოქმედებენ გარკვეული ბუნების კანონები. ასეთი მსგავსი სივრცეები შეზღუდვებისა თუ შესაძლებლობების წყალობით ორ მნიშვნელოვნად დაცილებულ შტოს ათავსებენ თანაბარ პირობებში, სადაც ვითარდება მეტ ნაკლებად მსგავსი მახასიათებლები. მაგალითად მოყავს ძველ მსოფლიოს 100 მილიონი წლით მოწყვეტილი ავსტრალია, რომელმაც ბოლო 100 მილიონი წელი საკუთარი ევოლუციური გზა განვლო და ჩამოაყალიბა ჩანთოსანი ძუძუმწოვრების განშტოება, რომლის ბევრი სახეობა, არაჩვეულებვრივად გავს, ევრაზიის და აფრიკის ძუძუმწოვრებს. მილერი სპეკულირებს, რომ ევოლუციის "რესტარტის" შემთხვევაში ნამდვილად არ მოხდება ისე როგორც ჩვენ ვიცით ევოლუციური ისტორიიდან, ალბათ არ განვითარდება პრიმატების ჯგუფი, არც ადამიანი, მაგრამ, იმის გამო რომ ადაპტაციური სივრცეები წარმოქმნიან მსგავს მახასიათებლებს, ალბათ გაჩნდებოდა მოაზროვნე არსება, რომელიც დასვამდა ჩვენ მსგავს სიღრმისეულ კითხვებს, თუ სად ვართ, ვინ ვართ და საიდან მოვედით.
ალბათ ეს ყველაზე კარგი არგუმენტია, იმათგან რაც შეიძლება მორწმუნემ მოიფიქროს, ევოლუციის შემთხვევითობის და თეიზმის პრედეტერმინებული ღვთაებრივი მიზანის გასაერთიანებლად. თუმცა ამ არგუმენტსაც ბევრი პრობლემა აქვს. ქრისტიანობა ცენტრალურ ადგილს ანიჭებს არა ცალსახად აზროვნებას და ინტელექტს, (თუმცა ისინი ადამიანისთვისაა მხოლოდ დამახასიათებელი) არამედ სახეობა ადამიანს. შეიძლება ეს საკმათოა, თუმცა აღსანიშნავია სხვა პრობლემებიც, ჩემი აზრით მილერი ზედმეტად დარწმუნებულია იმაში რომ მსგავსი პრინციპი აუცილებლად შექმნის მოაზროვნე არსებას. ეგზო პლანეტარული აღმოჩენების ეპოქის გარიჟრაჟზე, თითქმის დარწმუნებული ვარ რომ ჩვენ აღმოვაჩენთ, რაგინდ დიდი რაოდენობის პლანეტებს, სადაც იქნება სიცოცხლე, მარტივიც და რთულიც, რომელზეც არ იქნება ინტელექტუალური რასა ტექნოლოგიური ცივილიზაციით. თუმცა შესაძლოა ბევრგან იყოს კიდეც, მაგრამ ჩემი აზრით მილერის შემოთავაზებული პრინციპი არ ქმნის არანაირ აუცილებლობას დედამიწის მსგავს პლანეტაზე წარმოიქმნას ინტელექტუალური არსება. ამის თქმის საფუძველს მაძლევს სწორედ ევოლუციური პროცესის ძალიან ბევრი კასკადური მოვლენის საჭირო პრინციპით აწყობა. ინტელექტი ძალიან მაღალი დონის იარაღია, რომელის ჩამოყალიბებამაც ბევრი ბეწვის ხიდი უნდა გამოიაროს. რასაც ევოლუციის ყოველი "რესტარტი" არ მოიტანს. ალბათ იქნება ბევრი ალტერნატიული სამყარო სადაც, მარდი ფეხები, ბასრი ბრჭყალები და მსგავსი მახასიათებლები სრულიად საკმარისი იქნება გადარჩენისთვის ბრძოლაში.
უნდა ავღნიშნო რომ მილერი ძალიან კარგად წერს, ნათლად და გასაგებად აყალიბებს არგუმენტებს და ერთ-ერთი საუკეთესოა ევოლუციის და გონებრივი დიზაინის საკითხებზე მსჯელობაში.
წიგნი ასევე მნიშვნელოვანია, იმით რომ მილერი ID-ის პოლიტიკურ და იდეოლოგიურ მიზნებს ააშკარავებს, სწორად წარმოადგენს მათ როგორც არა რიგითი მეცნიერული რევოლუციის სულისჩამდგმელებს, როგორც თავად მათ მიმდევრებს წარმოუდგენიათ, არამედ როგორც ფუნდამენტალისტ ადამიანებს რომლებსაც უნდა მთელ მეცნიერებას გამოაცალონ ფუძე და ძიების ნატურალისტური პრინციპები ჩაანაცვლონ ზებუნებრივის დაშვებით. თუ მეცნიერება დაუშვებს რომ მიწისძვრა სადღაც შესაძლოა ვინმეს ცოდვების გამო ხდება, თუ მეცნიერება თანაბრად განიხილავს დაავადების წყაროდ ვირუსს და ეშმაკით შეპყრობას მაშინ ის მეცნიერება დაღუპულია, რადგან ზებუნებრივი თეორიების შემოწმება პრინციულად შეუძლებელია, შესაბამისად მეცნიერული ცნობისმოყვარე სულიც ნელ ნელა გაუჩინარდება, ბოლო-ბოლო რატომ იმტვრიო თავი რთული ექპსერიმენტებით, მათემტიკით, დაკვირვებით. როცა უფრო ადვილია რომელიმე ზებუნებრივ ძალას დააბარლო?
მილერის აზრით, კულტურული რელატივიზმი რომელიც ID-ის სახით ამერიკის საზოგადოებაში შეიჭრა საფრთხეს უქმნის ამერიკის მეცნიერულ სულს.
რეკომენდაციას ვუწევ ყველას. show less
წიგნი იწყება ID-ის არგუმენტების გაბათილებით და ეხება მათ ძირითად მტკიცებებს, როგორიცაა irreducible complexity "განუყოფელი სირთულე" უილიამ დემბსკის "სპეციალური სირთულე" და "ინფორმაციის შენახვის კანონი" რომელიც ამბობს რომ შეუძლებელია ბუნებრივმა კანონებმა წარმოქმნან ახალი ინფორმაცია.
ID-ის არგუმენტების გაბათილებას, ისედაც მცირე წიგნში, არც თუ ისე დიდი ადგილი უკავია, თუმცა მილერი ძალიან კარგ, ნათელ და მოკლე დემონსტრირებას აკეთებს თუ რატომ არის ID მცდარი, არამეცნიერული, რელიგიურად მოტივირებული ფსევდომეცნიერება. მე ვფიქრობ ამ საკითხში მილერი ერთ-ერთი საუკეთესოა
წიგნის მეორე ნაწილში ავტორი ID-ის კრიტიკას განაგრძობს არა მეცნიერულ, არამედ პოლიტიკურ და სოციალურ ჭრილში. თუ რა საფრთხეს შეიცავს ID არა მხოლოდ ევოლუციისთვის არამედ ზოგადად მეცნიერებისთვის, ამერიკის მეცნიერული სულისთვის.
მართალია პირველი ნაწილი ისეთი ძლიერი და ყოვლისმომცველი არაა როგორც "დარვინის ღმერთში" მაგრამ ძალიან საჭირო და საინტერესო.
მეორე ნაწილშიც ძირითადად ვეთანხმები მილერს, ცოტა რელიგიურ და ერთი ორ სხვა სადავო შეხედულებას თუ გამოვაკლებთ.
"დარვინის ღმერთის ძიებაში" აშკარად უფრო ძლიერი წიგნია, მაგრამ ისე მოხდა რომ მას ჩემგან სამი ვარსკვლავი ერგო, წინამდებარე წიგნს კი ოთხი. "დარვინის ღმერთს" ხუთსაც დავუწერდი სიამოვნებით, თეიზმის და ევოლუციის შეჯვარება რომ ამოგვეღო წიგნიდან. ამ წიგნში ეს შეჯვარება ძალიან მცირე დოზით მოხვდა, რამაც ცოტა გაზარდა მისი რეიტინგი.
ასევე აქ მილერმა მეტ ნაკლებად გასცა პასუხი ჩემთვის საინტერესო კითხვაზე, რომელიც "დარვინის ღმერთმა" დამიტოვა. კერძოდ: როგორ ეწყობა ერთმანეთს ევოლუცია და ადამიანის ცენტრალური როლი შემოქმედაბაში. ბიბლია ამბობს "თქვა ღმერთმა: გავაჩინოთ კაცი ჩვენს ხატად, ჩვენს მსგავსებად" აღსანიშნავია რომ ეს არ არის ბიბლიის რომელიმე რიგითი პასაჟი რომელის ათასგვარ ინტერპრეტაციას მიმართავენ მორწმუნეები. ეს ქრისტიანული რწმენა-წარმოდგენების ცენტრალური ნაწილია: - სამყარო ადამიანისთვისაა შექმნილი. მეორეს მხირვ ევოლუცია გვეუბნება, რომ თუ ევოლუციურ პროცესს ვიდეოლენტის მსგავსად გადავახვევთ უკან, ყოველ ჯერზე მივიღებთ ბუნების განსხვავებულ ისტორიას. შესაძლოა მეორედ პრიმატი და ადამიანი არც კი წარმოიშვას. ევოლუცია ბრმა პროცესია, მას სრულებით არ აქვს მიზანი წარმოქმნას ადამიანი ან სხვა რომელიმე არსება. ის რაც არსებობს, ბუნების შემთხვევითი მოვლენების კასკადური ისტორიაა.
მილერი ამ პრობლემას შემდეგნაირად ხსნის: ევოლიცია ადაპტაციური სივრცეების მეშვეობით ქმნის მსგავს სტრუქტურებს, ადაპტაციური სივრცეები წარმოადგენენ ნიშებს, სადაც მოქმედებენ გარკვეული ბუნების კანონები. ასეთი მსგავსი სივრცეები შეზღუდვებისა თუ შესაძლებლობების წყალობით ორ მნიშვნელოვნად დაცილებულ შტოს ათავსებენ თანაბარ პირობებში, სადაც ვითარდება მეტ ნაკლებად მსგავსი მახასიათებლები. მაგალითად მოყავს ძველ მსოფლიოს 100 მილიონი წლით მოწყვეტილი ავსტრალია, რომელმაც ბოლო 100 მილიონი წელი საკუთარი ევოლუციური გზა განვლო და ჩამოაყალიბა ჩანთოსანი ძუძუმწოვრების განშტოება, რომლის ბევრი სახეობა, არაჩვეულებვრივად გავს, ევრაზიის და აფრიკის ძუძუმწოვრებს. მილერი სპეკულირებს, რომ ევოლუციის "რესტარტის" შემთხვევაში ნამდვილად არ მოხდება ისე როგორც ჩვენ ვიცით ევოლუციური ისტორიიდან, ალბათ არ განვითარდება პრიმატების ჯგუფი, არც ადამიანი, მაგრამ, იმის გამო რომ ადაპტაციური სივრცეები წარმოქმნიან მსგავს მახასიათებლებს, ალბათ გაჩნდებოდა მოაზროვნე არსება, რომელიც დასვამდა ჩვენ მსგავს სიღრმისეულ კითხვებს, თუ სად ვართ, ვინ ვართ და საიდან მოვედით.
ალბათ ეს ყველაზე კარგი არგუმენტია, იმათგან რაც შეიძლება მორწმუნემ მოიფიქროს, ევოლუციის შემთხვევითობის და თეიზმის პრედეტერმინებული ღვთაებრივი მიზანის გასაერთიანებლად. თუმცა ამ არგუმენტსაც ბევრი პრობლემა აქვს. ქრისტიანობა ცენტრალურ ადგილს ანიჭებს არა ცალსახად აზროვნებას და ინტელექტს, (თუმცა ისინი ადამიანისთვისაა მხოლოდ დამახასიათებელი) არამედ სახეობა ადამიანს. შეიძლება ეს საკმათოა, თუმცა აღსანიშნავია სხვა პრობლემებიც, ჩემი აზრით მილერი ზედმეტად დარწმუნებულია იმაში რომ მსგავსი პრინციპი აუცილებლად შექმნის მოაზროვნე არსებას. ეგზო პლანეტარული აღმოჩენების ეპოქის გარიჟრაჟზე, თითქმის დარწმუნებული ვარ რომ ჩვენ აღმოვაჩენთ, რაგინდ დიდი რაოდენობის პლანეტებს, სადაც იქნება სიცოცხლე, მარტივიც და რთულიც, რომელზეც არ იქნება ინტელექტუალური რასა ტექნოლოგიური ცივილიზაციით. თუმცა შესაძლოა ბევრგან იყოს კიდეც, მაგრამ ჩემი აზრით მილერის შემოთავაზებული პრინციპი არ ქმნის არანაირ აუცილებლობას დედამიწის მსგავს პლანეტაზე წარმოიქმნას ინტელექტუალური არსება. ამის თქმის საფუძველს მაძლევს სწორედ ევოლუციური პროცესის ძალიან ბევრი კასკადური მოვლენის საჭირო პრინციპით აწყობა. ინტელექტი ძალიან მაღალი დონის იარაღია, რომელის ჩამოყალიბებამაც ბევრი ბეწვის ხიდი უნდა გამოიაროს. რასაც ევოლუციის ყოველი "რესტარტი" არ მოიტანს. ალბათ იქნება ბევრი ალტერნატიული სამყარო სადაც, მარდი ფეხები, ბასრი ბრჭყალები და მსგავსი მახასიათებლები სრულიად საკმარისი იქნება გადარჩენისთვის ბრძოლაში.
უნდა ავღნიშნო რომ მილერი ძალიან კარგად წერს, ნათლად და გასაგებად აყალიბებს არგუმენტებს და ერთ-ერთი საუკეთესოა ევოლუციის და გონებრივი დიზაინის საკითხებზე მსჯელობაში.
წიგნი ასევე მნიშვნელოვანია, იმით რომ მილერი ID-ის პოლიტიკურ და იდეოლოგიურ მიზნებს ააშკარავებს, სწორად წარმოადგენს მათ როგორც არა რიგითი მეცნიერული რევოლუციის სულისჩამდგმელებს, როგორც თავად მათ მიმდევრებს წარმოუდგენიათ, არამედ როგორც ფუნდამენტალისტ ადამიანებს რომლებსაც უნდა მთელ მეცნიერებას გამოაცალონ ფუძე და ძიების ნატურალისტური პრინციპები ჩაანაცვლონ ზებუნებრივის დაშვებით. თუ მეცნიერება დაუშვებს რომ მიწისძვრა სადღაც შესაძლოა ვინმეს ცოდვების გამო ხდება, თუ მეცნიერება თანაბრად განიხილავს დაავადების წყაროდ ვირუსს და ეშმაკით შეპყრობას მაშინ ის მეცნიერება დაღუპულია, რადგან ზებუნებრივი თეორიების შემოწმება პრინციულად შეუძლებელია, შესაბამისად მეცნიერული ცნობისმოყვარე სულიც ნელ ნელა გაუჩინარდება, ბოლო-ბოლო რატომ იმტვრიო თავი რთული ექპსერიმენტებით, მათემტიკით, დაკვირვებით. როცა უფრო ადვილია რომელიმე ზებუნებრივ ძალას დააბარლო?
მილერის აზრით, კულტურული რელატივიზმი რომელიც ID-ის სახით ამერიკის საზოგადოებაში შეიჭრა საფრთხეს უქმნის ამერიკის მეცნიერულ სულს.
რეკომენდაციას ვუწევ ყველას. show less
Finding Darwin's God: A Scientist's Search for Common Ground Between God and Evolution by Kenneth R. Miller
This book is absolutely perfect - for the first half. The author does a wonderful job of explaining evolution and the evidence, but then in the second half of the book, when he feels the need to explain his continued belief in God, most of his arguments become much more like desperate pleading and fall flat on their face. Having just spent half the book effectively arguing against a God of the Gaps argument, the author resorts to what is essentially a God of the Gaps argument to justify his show more own belief. Read the first half, but spare the author by leaving the second half on the shelf. He is too smart for the argument he made there. show less
Finding Darwin's God: A Scientist's Search for Common Ground Between God and Evolution by Kenneth R. Miller
Kenneth Miller, a professor of biology at Brown University, has made a name for himself in communities that are deeply concerned with the intersection of religion and science, both on the atheist/skeptical side and the religious side. He successfully manages to irritate both camps because he says that supporting evolution and deistic belief are not necessarily contradictory. (Miller is a Catholic.) This shouldn’t be too controversial of a statement for someone who has thought about the show more issue for more than a few minutes, but it still seems to disconcert people.
“Finding Darwin’s God: A Scientist’s Search for Common Ground Between God and Evolution” works in some ways, but it is not what it is advertised to be. Judging from the title alone, you might guess that it involves a lot of digging through Darwin’s papers for his (non)religious inclinations, and to be fair we do get a very small amount of this. It will probably come as no surprise that Darwin was at different times throughout his life more conflicted and sometimes less conflicted about the existence of a Christian God, or even the God of deism. Earlier in his career, he was very convinced by the arguments of renowned eighteenth-century English scientist William Paley’s watchmaker analogy set forth in his “Natural Theology,” but seemed to become more skeptical as the publication of “Origin of Species” approached, and certainly toward the end of his life.
First, the part of the book that I wasn’t expecting: approximately the first two-thirds of this book is dedicated to demolishing creationist “science” (not really science at all), and particularly youth earth creationism. I realize the continuing need for popularizing science education, but I was more interested in the “Finding Darwin’s God” angle than a re-hashing of basic high school biology and chemistry which we all *supposed* to have learned. Even though this part of the book was a slog, he was extraordinarily thorough. He shows how a literal interpretation of Genesis no longer makes any sense considering what we know about morphology, radioactive dating, and the fossil record. He also equips someone who might be less familiar with pro-evolution arguments with examples, including the biochemical details of the blood clotting cascade and the development of the eukaryotic cilium. There is also a wonderful part of the book that explains how Gould’s punctuated equilibrium only exists as a different-looking phenomenon when you use shortened geological time scales, and that when you re-elongate these scales, you get the evolutionary tree of common descent that would have been more recognizable to Darwin himself. These couple of hundred pages were largely designed to arm the non-biologist with technical arguments to combat creationist nonsense, and they do a fine job.
The last two chapters are where Miller finally starts to explore the possible arguments for God. None of his arguments are convincing. He even says a couple of things that are embarrassing for a scientist of his caliber, like when he wanders into the field of cosmology: “…when one makes a run backwards in time to the moment before the big bang, one must imagine inconceivable amounts of mass and energy concentrated at a single point in space” (p. 225). Except that even talking about “before the big bang” makes no sense, since that very event is what created space and time as we know it. There was no time before the big bang that we know of. It’s like talking about cakes before the time of baking. It seems that he might be trying to raise the question of what allowed the big bang to occur. A great question, and we have the greatest minds in science working on it. The current answer? We don’t know.
A bit later, Miller delves into the miraculous: “What can science say about a miracle? Nothing. By definition, the miraculous is beyond explanation, beyond our understanding, beyond science. This does not mean that miracles do not occur. A key doctrine in my own faith is that Jesus was born of a virgin, even though it makes no scientific sense – there is the matter of Jesus’s Y-chromosome to account for. But that is the point. Miracles, by definition, do not have to make scientific sense” (p. 239). This truly is a disappointing argument from someone who just spent two-hundred pages arguing against creationism because it *doesn’t make scientific sense*. One of the points of science is to try to build heuristic models that explain the universe around us, or some aspect of that universe, that account for the most observable data. We must either reject or be agnostic about those phenomena which cannot be assimilated into these models.
Miller sometimes waxes philosophical, with about as much success. On God’s eternality: “This means that God, who always has been and always will be, transcends time and therefore is the master of it” (p. 242). I realize this is a stock-in-trade argument from classical Christian theology, but it is fundamentally flawed: something cannot exist outside of time because time is a predicate of existence. To exist means to have *come into existence*. The popular formulation of this argument is when a theist asks an atheist “What caused the big bang?” and the atheist responds “What caused God?” If you’re operating under the assumption that everything needs a cause, as classical Christian theology does, saying that God is an exception to your own rule isn’t going to work. It’s a logical fallacy called special pleading.
So, why does Kenneth Miller believe in God? One reason is his acceptance of the God of the Gaps arguments; he seems to be perplexed by the fact that we don’t have all of cosmology explained away. The second is his peculiar interpretation of quantum mechanics. He thinks that the random events of quantum mechanics and the simultaneous orderliness of the universe have something to with a God, though he never comes out and explicitly states it, and never clarifies how the indeterminacy of quantum mechanics would provide evidence for God.
What kind of God does Miller believe in? In the closing lines of the book, he quotes Darwin: “There is grandeur in this view of life; with its several powers having been originally breathed by the Creator into a few forms or into one; and that, whilst this planet has gone cycling on according to the fixed law of gravity, from so simple a beginning endless forms most wonderful and most beautiful have been, and are being evolved” (p. 292). This is awe-filled Darwin at his most wondrous. However, even when Darwin indulged these sentiments, this is clearly the God of deism: a world set into motion by a distant, non-personal God who created natural laws and then let happen what may. It doesn’t at all comport with the fundamental tenets of the Catholic Church (the virgin birth, the assumption, et cetera) in which Miller claims to believe.
Darwin’s God wasn’t the God of miracles, and therefore isn’t Miller’s God. He was the God of reverence for the mysteries of the universe, which have been slowly decreasing in number since the rise of modern science. This number will never reach zero; there will always be something new to learn, and science will never disappear. But looking for God in the unexplained nooks and crannies of science leaves a smaller and smaller place for Him/Her/It with each passing year, and this seems to be a theological approach in danger of having God slip through its very fingers. show less
“Finding Darwin’s God: A Scientist’s Search for Common Ground Between God and Evolution” works in some ways, but it is not what it is advertised to be. Judging from the title alone, you might guess that it involves a lot of digging through Darwin’s papers for his (non)religious inclinations, and to be fair we do get a very small amount of this. It will probably come as no surprise that Darwin was at different times throughout his life more conflicted and sometimes less conflicted about the existence of a Christian God, or even the God of deism. Earlier in his career, he was very convinced by the arguments of renowned eighteenth-century English scientist William Paley’s watchmaker analogy set forth in his “Natural Theology,” but seemed to become more skeptical as the publication of “Origin of Species” approached, and certainly toward the end of his life.
First, the part of the book that I wasn’t expecting: approximately the first two-thirds of this book is dedicated to demolishing creationist “science” (not really science at all), and particularly youth earth creationism. I realize the continuing need for popularizing science education, but I was more interested in the “Finding Darwin’s God” angle than a re-hashing of basic high school biology and chemistry which we all *supposed* to have learned. Even though this part of the book was a slog, he was extraordinarily thorough. He shows how a literal interpretation of Genesis no longer makes any sense considering what we know about morphology, radioactive dating, and the fossil record. He also equips someone who might be less familiar with pro-evolution arguments with examples, including the biochemical details of the blood clotting cascade and the development of the eukaryotic cilium. There is also a wonderful part of the book that explains how Gould’s punctuated equilibrium only exists as a different-looking phenomenon when you use shortened geological time scales, and that when you re-elongate these scales, you get the evolutionary tree of common descent that would have been more recognizable to Darwin himself. These couple of hundred pages were largely designed to arm the non-biologist with technical arguments to combat creationist nonsense, and they do a fine job.
The last two chapters are where Miller finally starts to explore the possible arguments for God. None of his arguments are convincing. He even says a couple of things that are embarrassing for a scientist of his caliber, like when he wanders into the field of cosmology: “…when one makes a run backwards in time to the moment before the big bang, one must imagine inconceivable amounts of mass and energy concentrated at a single point in space” (p. 225). Except that even talking about “before the big bang” makes no sense, since that very event is what created space and time as we know it. There was no time before the big bang that we know of. It’s like talking about cakes before the time of baking. It seems that he might be trying to raise the question of what allowed the big bang to occur. A great question, and we have the greatest minds in science working on it. The current answer? We don’t know.
A bit later, Miller delves into the miraculous: “What can science say about a miracle? Nothing. By definition, the miraculous is beyond explanation, beyond our understanding, beyond science. This does not mean that miracles do not occur. A key doctrine in my own faith is that Jesus was born of a virgin, even though it makes no scientific sense – there is the matter of Jesus’s Y-chromosome to account for. But that is the point. Miracles, by definition, do not have to make scientific sense” (p. 239). This truly is a disappointing argument from someone who just spent two-hundred pages arguing against creationism because it *doesn’t make scientific sense*. One of the points of science is to try to build heuristic models that explain the universe around us, or some aspect of that universe, that account for the most observable data. We must either reject or be agnostic about those phenomena which cannot be assimilated into these models.
Miller sometimes waxes philosophical, with about as much success. On God’s eternality: “This means that God, who always has been and always will be, transcends time and therefore is the master of it” (p. 242). I realize this is a stock-in-trade argument from classical Christian theology, but it is fundamentally flawed: something cannot exist outside of time because time is a predicate of existence. To exist means to have *come into existence*. The popular formulation of this argument is when a theist asks an atheist “What caused the big bang?” and the atheist responds “What caused God?” If you’re operating under the assumption that everything needs a cause, as classical Christian theology does, saying that God is an exception to your own rule isn’t going to work. It’s a logical fallacy called special pleading.
So, why does Kenneth Miller believe in God? One reason is his acceptance of the God of the Gaps arguments; he seems to be perplexed by the fact that we don’t have all of cosmology explained away. The second is his peculiar interpretation of quantum mechanics. He thinks that the random events of quantum mechanics and the simultaneous orderliness of the universe have something to with a God, though he never comes out and explicitly states it, and never clarifies how the indeterminacy of quantum mechanics would provide evidence for God.
What kind of God does Miller believe in? In the closing lines of the book, he quotes Darwin: “There is grandeur in this view of life; with its several powers having been originally breathed by the Creator into a few forms or into one; and that, whilst this planet has gone cycling on according to the fixed law of gravity, from so simple a beginning endless forms most wonderful and most beautiful have been, and are being evolved” (p. 292). This is awe-filled Darwin at his most wondrous. However, even when Darwin indulged these sentiments, this is clearly the God of deism: a world set into motion by a distant, non-personal God who created natural laws and then let happen what may. It doesn’t at all comport with the fundamental tenets of the Catholic Church (the virgin birth, the assumption, et cetera) in which Miller claims to believe.
Darwin’s God wasn’t the God of miracles, and therefore isn’t Miller’s God. He was the God of reverence for the mysteries of the universe, which have been slowly decreasing in number since the rise of modern science. This number will never reach zero; there will always be something new to learn, and science will never disappear. But looking for God in the unexplained nooks and crannies of science leaves a smaller and smaller place for Him/Her/It with each passing year, and this seems to be a theological approach in danger of having God slip through its very fingers. show less
Lists
Awards
You May Also Like
Associated Authors
Statistics
- Works
- 29
- Members
- 1,524
- Popularity
- #16,877
- Rating
- 4.0
- Reviews
- 25
- ISBNs
- 86
- Languages
- 1