Gathering the Water

Gathering the Water is the story of Charles Weightman, who has been given the unenviable task of supervising the flooding of the Forge Valley . The board has built a dam, which requires that the bulk of the valley be flooded in the name of progress. The consequence of this is that most of the valley's inhabitants will lose their homes. Needless to say, they resent Charles, and do not seek to make him welcome. Charles is aptly named, for he bears not only the weight of the town's hardship, but also the heavy heart of a man whose beloved fiancée has passed away. His only pleasure lies in the company of Mary Latimer, a widow who has returned to her hometown to take care of her mentally challenged sister. Charles struggles to complete his show more task as he increasingly identifies with the townspeople.



Robert Edric is a good writer and a competent storyteller, however it is difficult to sustain enthusiasm for this novel. Perhaps it is a matter of taste, but the TurboBookSnob thought this novel was a bit of a snooze. show less

A book about drowning - literally and metaphorically.
1847 and Charles is given the job of overseeing the flooding of a valley in Yorkshire and the eviction of its remaining inhabitants.
Charles himself has taken the appointment to put off grieving for his dead fiancee and immerses himself in his work instead. It soon becomes clear to him that the company's motives in appointing him are to deflect the locals from realising the scale of the consequences of the project. He finds a kindred spirit in one of this neighbours, but she is also drowning in guilt over her mad sister. There is little so finite as sinking or swimming for Charles who is torn every which way as the flooding gathers apace.
A fine novel with a strong undercurrent about show more man's destruction of the environment. Highly recommended indeed. show less

Another book from the 2006 Booker longlist, this is a historical novel set in West Yorkshire in 1848. I have not previously read Edric, who seems to have been quite highly regarded at the time but has rather fallen off the radar more recently.

The narrator Charles Weightman is an outsider sent in by the Board who have been building a new reservoir, who arrives after the dam has been built to monitor the evacuation and the filling of the reservoir. There is not much of a plot beyond the filling of the reservoir and the evacuation of the poor inhabitants of the drowned valley, but the book is strong in atmosphere and human interest is provided by the story of Weightman’s past (a fiancée that fell ill and died shortly before their show more planned wedding), and his relationship with Mary Latimer, a widow who has returned to her childhood home having rescued her sister Martha from an asylum, partly in a failed attempt to raise the value of the house, which is now largely dilapidated.

The book is an easy read, but I am not entirely clear what made it a Booker candidate – maybe Edric’s earlier books are more striking. show less

5 stars for part 1, 4 stars for part 2 and 3 stars for the rest. The language is lovely and the idea and the place it is set in. However the tone was too unvaried and the end was too predictable. A bit like life perhaps, but luckily for me - not quite like my life.

5 stars for part 1, 4 stars for part 2 and 3 stars for the rest. The language is lovely and the idea and the place it is set in. However the tone was too unvaried and the end was too predictable. A bit like life perhaps, but luckily for me - not quite like my life.

er is water, er is krankzinnigheid, er is de dood van een geliefde, en het zal wel de bedoeling geweest zijn van de schrijver om het beeld van het onderlopen van de vallei & de dam met zijn sluizen te laten samenvloeien met de 'krankzinnige' geest van Martha - hoe ook daar alles is ondergelopen, hoe ook daar alle begrijpen op een dam botst, en ook die plotse dood van de verloofde, een leven en toekomstbeeld onherroepelijk gewist en glad en leeg als een wateroppervlak. De macht van de bedrijven, het geldbejag, het water, de schaamte, de aftakeling van geest en lichaam ...

Een voorbijganger mompelt wel eens iets, er schudt iemand met een vuist of dreigt met het gooien van een steen. Maar we zijn slechts mensen, we laten dat over ons komen show more wat over ons komt, maken een gebaar dat we vervolgens toch maar laten ... de steen, het plannen maken, ... hebben daarmee tenminste gedaan alsof. Als een schaap dat nog even blaat en met de poten stampt voor het met een voorhamer de schedel wordt ingeslagen.

Het boek is goed genoeg geschreven, alleen ontbreekt het aan omvang, aan durf, aan krachtvoer. Het verleden dat wordt weggewist blijft te veel verleden in het hoofd van de schrijver/verteller. De lezer merkt het gemis niet eens op.
De sprongen in de tijd zijn groot. De werkzaamheden van de ingenieur (te) vaag. Graag had ik in dit boek, tussen de dagboeknotities door ook de technische verslagen gelezen. Zijn maandenlange eenzaamheid laat amper sporen na. Zijn humor is enerzijds niet cynisch genoeg (gezien zijn voorafgaand verlies zou hij uit het verdrinken van een vallei een groter genoegen moeten of kunnen scheppen), anderzijds te weinig zalvend om hem niet door de overblijvende dorpelingen te laten lynchen.

Het zijn de beelden, niet het beeldende, die het boek redden. Zoals het ook de cover, en niet de schrijver was, die me het boek deed lezen.

http://occamsrazorlibrary.blogspot.com/2009/09/gathering-water.html show less