Jeroen Brouwers (1940–2022)

Second book in my jury duty for the literary prize Gouden Boekenuil, in Flanders, Belgium
Physically uneased, disgusted, lump in my throat ... revoltingly repulsive. That's how you feel with the themes described in this book. Friars in an boarding school abusing mentally, humiliating, physical and sexual abuse on school children, young boys.
[[Jeroen Brouwers]] is a true master in depicting the time frame, the protagonist, the atmosphere and the relations of power and silence in this hard, show more nausea causing, novel.
The language used underpins the situations, the stuttering children, the twaddling superior friar, the commanding schoolmaster and super abuser ... it all fits. The reader is given a break with some normal people from the outside world coming into the light but then again you are rejected and recalled to the horrors inside of the school / monastery.
A duty read as jury member for the literary prize Gouden Boekenuil. If not, i would never have read this book. I don't want to close my eyes for this kind of situations, but the horrendous details, the repulsive pleasure by the friars so accurately described, it makes me feel only one thing: run away.
And get them all into jail, throwing away the key.
I know again why i do not want to have any link, none whatsoever, with religion. I can only hope for the current victims, who still are out there, that their misery will end soon and that justice will be done.
Albeit said that i would never have read this book if not on duty, it is a, literature wise seen, very good book: very rich in vocabulary, supporting style, a real pageturner as well, sentences and situations like small jewels, a masterpiece. Hence the 4 stars. But no pleasant read. It makes me think of [Purple Hibiscus] by [[Chimamanda Ngozi Adichie]], another jewel, but uncomfortable read. show less

"Dit denk ik, terwijl ik nog altijd sta waar mijn moeder heeft gezegd dat ik moest blijven staan, al wil ik best met gespreide armen naar haar toe vliegen, bommen werpend, broembroem, tèts! tèts!, het glas van mijn cockpit bespattend met bloed, mijn moeders eigen Daantje op wie zij trots kan zijn, zijn hoed dient hem tot aureool: heilig, driewerf heilig is hij, Daantje de schrijver, Daantje die niet meer lachen kan" (143-144).

A gem!
What a difference between [[Jeroen Brouwers]] and the bulk of the authors! It looks like every sentence has been sculptured, handcrafted, modelled to perfection.
Brouwers' descriptions of his early childhood, his relation to his parents, his grandfather, all are so lively, so recognizable and sad at the same time.
His reflections on himself as an author, his relation to the world, or rather the absence of a social relation, all so brilliant in short, powerful, annotations... A true show more small piece of art.
Thank you, Jeroen Brouwers. show less

Twee fijne kortverhaaltjes, waarvan eentje (zonder spoilers) over relatievormen, en het andere over leven en dood. Het eerste vond ik thematisch interessanter, het tweede had verhalend meer om het lijf.

Gek genoeg het eerste wat ik ooit van Brouwers las. Of het een goede introductie is (immers het doel van dit bundeltje) weet ik niet. Wat me opvalt: die Brouwers schrijft inderdaad goed. Archaïsch maar komisch, bloemrijk maar informeel -- dat alles kan bij hem in een enkele zin die er zo show more ingaat maar wel nablijft. Best sterk.

Toch stoort me iets aan deze stijl. Ik moest voortdurend denken aan het bekende Kuifje-Nederlands in de vertalingen uit mijn jeugd, de jaren 70 en 80. 'Voorwaarts scheepsmaatje, wij moeten de baren op. Geen getalm heren. Wij zullen die Basji-boezoek een lesje leren!' Dat soort amalgaam van hoogdravendheid en spitsvondigheid dus.

Misschien komt de stijl van Brouwers wat te dicht bij mijn eigen soms nogal drammerige spreekstijl. Misschien doet het me te veel denken aan het soort bigger-than-life stamineegast die de andere dronkaards op hoog niveau en snel tempo wakker houdt met zijn verbale en associatieve slagzinnen. De publieke monoloog als topsport, een batterij aan woordbommen. Ook dat is me nogal herkenbaar.

Maar goed, zonder zelf in deze trant te willen vervallen: ik mag het wel maar ben niet zeker of ik dit een hele roman zou volhouden. Hij staat nu evenwel toch op de lijst voor later. Wie weet.

Met dank aan [a:Willy Schuyesmans|4323007|Willy Schuyesmans|https://d.gr-assets.com/authors/1388668293p2/4323007.jpg] voor dit geschenkje. show less