Annie M.G. Schmidt (1911–1995)

A Pond Full of Ink is an enjoyable collection of irreverent poetry and colorful illustrations reminiscent of Shel Silverstein. There is one exception, which you can omit or change to redeem an otherwise lovely book.

In a poem entitled "The Furniture", personified household objects begin to venture outside for fresh air. One by one, chest, table, chair, and others join the outing, but a lamp and a clock can't go with them. The reason? "...they know that life is like that: those who don't have show more legs stay home."

It's an unfortunate choice of words that an editor could have remedied. Despite the playful reference to furniture legs, this last line leaves children with the message that you can't leave the house and have fun without legs. It ostracizes those who don't have legs--or can't use them--and reinforces narrow ideas of ability.

Gaffe aside, A Pond Full of Ink is lighthearted and vividly illustrated--an otherwise life-affirming book that particularly lends itself to reading aloud. show less

Absolutely delightful. It’s about a young newspaper reporter who is struggling to keep his job because he can’t seem to find newsworthy stories- he always writes things about the cats around town, and his boss doesn’t approve. One day he helps a woman get down from a tree- she climbed up there very fast to escape from a dog. The young lady seems confused and it’s late so he offers her a place to stay. Her behavior is very odd- she does a lot of things that remind him of a cat- and show more then she confesses that she is a cat- or was- and can’t figure out how to change back again. He doesn’t believe her at first but then discovers that she can still talk to cats, and she brings him all sorts of stories from around town that the local cats share with her- real news that nobody else has heard yet. Suddenly his job is going great. But then the cats start telling stories about a very admired and well-to-do man doing terrible things. Can he trust what the cats say? How can he publish these stories, or do anything to stop the man, without proof? The cats are determined to help, though. And through it all Minou, his cat lady, is still trying to figure out who she is, where her loyalties lie, and if she wants to return to her old life as a cat, once the means become possible.

I just really loved how cattish (to use a word from the book) Minou’s character was. Very believable. The other cat characters were great- all individual personalities. And best of all the book kept me laughing out loud, there’s just so many funny moments. I would be happy to read more by this author. show less

Voor het eerste verschenen in 1977 en bekroond met het Gouden Penseel, voor het laatst herdrukt in 1998. Hoewel het een prentenboek is met tekst van Annie M.G. Schmidt, was het nooit als kinderboek bedoeld.
Illustrator Jan Marinus Verburg tekende indrukwekkende, warme, uitermate gedetailleerde tekeningen, waar op vraag van uitgeverij Querido door Annie M.G. Schmidt een verhaal bij geschreven werd. Dat verhaal gaat over Tom Tippelaar, die naar het eiland Neus moet reizen om zijn nonkel te show more gaan helpen. Onderweg loopt het bijna mis, maar - drie keer raden - op het einde komt alles weer goed.
Het verhaal is onderhoudend, maar voldoet niet aan de verwachtingen die je aan de pen van Annie M.G. Schmidt koppelt. Maar dat is geen ramp: de tekeningen houden het boek meer dan overeind. Ze zijn uiteindelijk de bestaansreden van het boek en dat is meer dan terecht.
Naast een impressionante, geduldige stijl (elke tekening kostte Verburg minsten een maand tijd, er zaten uiteindelijk 3 jaren tussen de eerste en de laatste tekening) en tot in de details uitgewerkte kunstwerkjes, staat het boek vol heerlijke referenties (Bob Dylan & The Band, Nils Holgersson, Kuifje, ...) en merkt de aandachtige lezer (kijker) telkens weer op dat die tekeningen inderdaad niet voor kinderen bestemd waren: links een condoom in de goot, rechts een blote vrouw in de wolken, frontaal een man met drie piemels naast een vrouw met drie borsten,... en nog zijn we niet uitgekeken.
De tekening van de spiegelkamer is ongelooflijk indrukwekkend uitgewerkt en als je na de derde kijkbeurt weer iets nieuws ontdekt (een gezicht in het bladerdek van een boom) dan weet je dat je nog lang niet uitgekeken bent.
3 sterren voor het verhaal, 7 voor de tekeningen: dat maakt mijn eerste 5-punter van het jaar :) show less

What good fortune that Delacorte Books for Young Readers chose to reissue Annie M.G. Schmidt’s The Cat Who Came in off the Roof, a charming tale of a timid newspaper reporter and the clever but mysterious woman who comes to his rescue! Originally published in Dutch in 1970, this children’s story has lost none of its charm in the ensuring five decades.

In danger of losing his job for typing out nothing but stories about cats, the excruciatingly shy Mr. Tibble has been directed to get past show more his reluctance to interview folks and bring home some real news to the Killenthorn Courier, the town’s newspaper. A chance encounter with a pretty redhead named Miss Minou gives Tibble the big break he needs; so as not to spoil things, let’s just say that Miss Minou is able to find out scoops due some very unusual abilities. I know that readers — be they young or simply young at heart — will find Miss Minou and Mr. Tibble as irresistible as I did!

In the interest of full disclosure, I received this book from NetGalley, Random House Children’s and Delacorte Books for Young Readers in exchange for an honest review. show less